09 Αυγούστου 2021

Τι είναι αυτά που μας συμβαίνουν, ρε φίλε, όλα μαζί;

Είναι μια ερώτηση που παίζει πολύ τώρα τελευταία. Πανδημία, φωτιές, καταιγίδες και χαλάζι, σεισμοί, τσούχτρες, ξηρασία, υγρασία, σκοτεινά σύννεφα στον ουρανό και δεν μπορείς να αναπνεύσεις – είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, τόσο «ωραία», βαριά και αποπνικτική που πνιγόμαστε – μεταφορικά και κυριολεκτικά.
Είναι μια ερώτηση που παίζει πολύ τώρα τελευταία. Πανδημία, φωτιές, καταιγίδες και χαλάζι, σεισμοί, τσούχτρες, ξηρασία, υγρασία, σκοτεινά σύννεφα στον ουρανό και δεν μπορείς να αναπνεύσεις – είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα, τόσο «ωραία», βαριά και αποπνικτική που πνιγόμαστε – μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Χάζευα τις προάλλες πως λειτουργεί το ανοσοποιητικό σύστημα στον ανθρώπινο οργανισμό και ήταν πολύ ενδιαφέρον. Όταν ένας ιός εισβάλει στον οργανισμό, το ανοσοποιητικό σύστημα ενεργοποιείται, προειδοποιεί και περιμένει. Αν ο ιός εξελιχθεί σε λοίμωξη, το ανοσοποιητικό σύστημα εξαπολύει επίθεση ώστε ο οργανισμός να θεραπευτεί. Ο ανθρώπινος οργανισμός δεν εκδικείται τον ιό, απλά προστατεύεται - και πάλι καλά για εμάς.

Αν κάνουμε μια απλή αναγωγή και υποθέσουμε ότι η φύση είναι ένας οργανισμός, τότε το ανθρώπινο είδος είναι ένας ιός που εισέβαλε (ή ένα αυτοάνοσο – μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος που υπερλειτουργεί και επιτίθεται στα υγιή κύτταρα). Με λίγα λόγια, το ανθρώπινο είδος τείνει να γίνει λοίμωξη και εκεί είναι που η φύση προστατεύεται ώστε να επιβιώσει στο σύνολό της.

Ο Covid 19 για παράδειγμα, ή και ο ιός της γρίπης ακόμη, είναι ένας έξυπνος ιός που μεταλλάσσεται. Μα το ίδιο δεν κάνει και το ανθρώπινο είδος, ώστε να επιβιώνει, αδιαφορώντας αν κάνει κακό στον οργανισμό που το φιλοξενεί, στη φύση, έχοντας μάλιστα αγνοήσει και τις προειδοποιήσεις του ανοσοποιητικού της συστήματος;

Τι είναι αυτά που μας συμβαίνουν, ρε φίλε, όλα μαζί;

Τίποτα δεν «μας συμβαίνουν». Απλά συνεχίζουμε να ζούμε την ανθρωποκεντρική μας φαντασίωση, άντε και να πιστεύουμε ότι η φύση μας εκδικείται ή / και άλλα τέτοια φιλοσοφικά. Η φύση δεν μας εκδικείται, η φύση κάνει την δουλειά της και μέρος της φύσης είναι και το ανθρώπινο είδος. Όχι το σημαντικότερο, αυτό είναι η ανθρωποκεντρική μας φαντασίωση - απλά μέρος της. Όπως οι ιοί.

Θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε το κέντρο του κόσμου, αναπόσπαστο κομμάτι μιας αλυσίδας όπου όλα είναι συνδεδεμένα με όλα, και χωρίς εμάς δεν θα υπάρχει ο κόσμος. Αλλά μου φαίνεται ότι η φύση, ως οργανισμός, είναι σχεδιασμένη αλλιώς - απλά χωρίς εμάς δεν θα υπάρχει ο δικός μας κόσμος. Τα υπόλοιπα, νομοτελειακά θα βρουν τον δρόμο τους γιατί η φύση τελικά θα θεραπευτεί και θα φτιάξει άλλες ισορροπίες, χωρίς την συγκεκριμένη ενοχλητική λοίμωξη.

Αν το ανθρώπινο είδος εκλείψει αύριο σαν μια ίωση που πέρασε – και φυσικά μαζί εκλείψω και εγώ – η γάτα μου η Καλυψώ πιθανώς στην αρχή θα με ψάξει γιατί της αρέσει να χουζουρεύουμε μαζί. Αν δεν με βρει, ίσως στενοχωρηθεί ή θυμώσει. Αλλά όταν πεινάσει επαρκώς και δει ότι δεν εμφανίζομαι, θα βρει τρόπο να επιβιώσει – προφανώς όχι με γατοτροφή από κονσέρβα, αλλά με ό,τι φαγώσιμο βρει. Ο οργανισμός-φύση, στο σύνολό του, δεν μας έχει ακριβώς ανάγκη.

Γράφω τα παραπάνω και είμαι θυμωμένη, πολύ θυμωμένη. Όχι μόνο για τις καταστροφές που έγιναν από ή σε έργα ανθρώπων – πάρα πολύ κακό, αλλά τι να σου κάνει η πυροσβεστική, οι εθελοντές, όλοι όσοι ανέλαβαν, όταν η φύση προσπαθεί να προστατευτεί; Είμαι κυρίως πολύ θυμωμένη για εκείνον τον δύσμοιρο σκυλάκο που κάηκε γιατί κάποιος άνθρωπος τον έδεσε, αλλά δεν πρόλαβε, δεν κατάφερε ή ξέχασε να τον λύσει. Εκείνον τον σκυλάκο που – αν δεν είχε παρέμβει η ανθρώπινη αλυσίδα που τον κράταγε δεμένο – πιθανότατα θα είχε σωθεί από μόνος του ακολουθώντας το ένστικτό του.

Κάτι που το ανθρώπινο είδος αρνείται πεισματικά να κάνει, παρά το γεγονός ότι είμαστε ένας «πανέξυπνος» ιός, εφοδιασμένος με συνείδηση και διάνοια ώστε να αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, όπως και την διαφορά μεταξύ καλού και κακού. Αλλά, σαν κακομαθημένο βρωμόπαιδο, επιλέγει πάντα το δεύτερο και μετά αναρωτιέται γιατί τα πράγματα δεν του έρχονται βολικά. «Τι είναι αυτά που μας συμβαίνουν, ρε φίλε, όλα μαζί;». Τίποτα δεν «μας συμβαίνουν». Την ανθρωποκεντρική μας φαντασίωση ζούμε.