15 Ιουνίου 2021

Το εμβόλιο και εγώ, σε δύο δόσεις

Ναι, το έκανα και ναι, φοβόμουν - αλλά ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα να μην το κάνω.
Ναι, το έκανα και ναι, φοβόμουν - αλλά ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα να μην το κάνω.

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάθε καλοκαίρι – και όχι μόνο – πηγαίνω στην Άνδρο. Για να πάει κάποιος στην Άνδρο, παίρνει το πλοίο από τη Ραφήνα και προς το τέλος της διαδρομής το πλοίο περνάει το Κάβο Ντόρο. Στο Κάβο Ντόρο το πλοίο συνήθως κουνάει - τις περισσότερες φορές, με τα δικά μου μέτρα – πολύ. Κάθε φορά, λίγο πριν βγει το πλοίο Κάβο Ντόρο, σαν να σφίγγεται το στομάχι μου, σαν να φοβάμαι, ή – πιο σωστά – νιώθω κάτι σαν δέος. Όσοι με ξέρουν, το καταλαβαίνουν γιατί αποσυντονίζομαι, σταματάω να μιλάω και τελικά περιμένω στωικά να περάσει αυτό το δράμα που ζω. Το αστείο είναι ότι το ίδιο συμβαίνει ακόμη και όταν έχει άπνοια και η θάλασσα είναι λάδι. Λες και φοβάμαι ότι θα εμφανιστεί από το πουθενά το τεράστιο κύμα-φάντασμα και θα μας καταπιεί και μετά θα ζήσουμε στιγμές Τιτανικού και, αν επιβιώσουμε, θα πρέπει να μας εντοπίσει το κοντινότερο πλοίο, φαντάζομαι το Καρπάθια (!) για να μας περισυλλέξει, και άλλα τέτοια παρανοϊκά. Και όλο αυτό συμβαίνει κάθε φορά, άπειρες φορές μέχρι σήμερα. Πάντως, μέχρι αυτή τη στιγμή τουλάχιστον, τα πλοία πηγαινοέρχονται κανονικά και εγώ καταλήγω σε στεριά και ασφαλής.  Και στην Άνδρο, υποθέτω,  θα ξαναπάω.

Με το εμβόλιο συνέβη κάτι αντίστοιχο. Μόλις άνοιξε η πλατφόρμα έκλεισα τα ραντεβού μου – το πρώτο διαθέσιμο που βρήκα για την πρώτη δόση ήταν για περίπου ένα μήνα αργότερα, συν τρεις εβδομάδες για την δεύτερη δόση - και τα άφησα εκεί. Λίγες μέρες πριν το πρώτο άρχισαν τα συμπτώματα, όχι του εμβολίου φυσικά, αλλά της σκέψης ότι θα κάνω το εμβόλιο και φυσικά θα πάθω ό,τι πιθανό ή απίθανο σύμπτωμα είχα ακούσει ή διαβάσει ότι υπάρχει - ή μάλλον όλα μαζί. Γενικά είχα νεύρα και δεν πολυμιλιόμουν. Μια μέρα πριν το εμβόλιο, ήμουν σίγουρη, αν όχι ότι η ζωή μου μετά θα ήταν εντελώς διαφορετική, τουλάχιστον θα πέρναγα μέρες, ίσως και εβδομάδες, σχεδόν κατάκοιτη.

Ανήμερα της πρώτης δόσης, είχα πια πάρει απόφαση ότι θα συμβούν όλα τα παραπάνω, έκανα τις τελευταίες μου δουλειές και πήγα. Για την ακρίβεια είχα επιστρατεύσει μια φίλη μου να με πάει, που της έχω εμπιστοσύνη - ό,τι και να μου συνέβαινε, θα έκανε ό,τι χρειαζόταν για το καλό μου.

Στο εμβολιαστική κέντρο επικρατούσε χαλαρότητα και χιουμοράκι. Αυτό ακριβώς που δεν χρειαζόμουν μέσα στην παράνοια που ζούσα. Ζήτησα από τη νοσηλεύτρια με την ένεση να με καθησυχάσει ότι δεν θα πάθω τίποτα, μου απάντησε χαριτολογώντας «τι ανησυχείς; όλοι από κάτι θα πάμε!» και, πριν προλάβω να αντιδράσω, με εμβολίασε. Και μάλιστα «με Sputnik», όπως άκουσα να λένε, κι άλλο χιουμοράκι τύπου «κάνουμε Sputnik, τα Pfizer μας τελείωσαν!»

Στα δεκαπέντε λεπτά που ακολούθησαν, αναρωτιόμουν αν μουδιάζει το χέρι μου (ναι, λίγο από την ένεση), αν μουδιάζω ολόκληρη (όχι, αλλά θεωρούσα πιθανό ναι), αν παθαίνω αλλεργικό σοκ (καμία σχέση, αλλά θεωρούσα πιθανό ναι), αν έχω ταχυπαλμία (όχι, απλά φοβόμουν), μάλιστα ρώτησα σχετικά τους ανθρώπους εκεί - αν όλα αυτά είναι φυσιολογικά ή αν έβλεπαν πάνω μου κάτι περίεργο ή ασυνήθιστο. Με τα πολλά,  καλού-κακού μου πήραν την πίεση (απόλυτα φυσιολογική, και η μικρή και η μεγάλη) – μάλλον σκέφτηκαν «τρελή είναι αυτή, αλλά μην το ρισκάρουμε κιόλας». Τελικά έμεινα πενήντα λεπτά και έφυγα. Για το φαρμακείο, για να πάρω φρέσκα αντισταμινικά, να υπάρχουν. «Τι να τα κάνεις, παιδάκι μου; μια χαρά δείχνεις…» μου είπε ο φίλος φαρμακοποιός, αλλά το διαπραγματευτήκαμε και καταλήξαμε ότι χρειάζομαι να έχω δίπλα μου το κουτί για καθαρά ψυχολογικούς λόγους. Αργότερα μίλησα και με τον παθολόγο μου, στον οποίο περιέγραψα τι είχε συμβεί (ουσιαστικά, τίποτα) και ακολούθησε ο εξής σουρεαλιστικός διάλογος:

-          Να πάρω Xozal; (το αντισταμινικό είναι αυτό, για τις αλλεργίες)

-          Όχι, γιατί να πάρεις Xozal;

-          Για την περίπτωση που πάθω αλλεργικό σοκ.

-          Δεν θα πάθεις αλλεργικό σοκ.

-          Θα το είχα ήδη πάθει αν ήταν;

-          Προφανώς.

-          Να πάρω Depon;

-          Έχεις πονοκέφαλο; πυρετό;

-          Όχι, τίποτα. Να μην πάρω καλού-κακού;

-          Όχι, αφού νιώθεις καλά, δεν έχεις κάτι.

-          Ούτε αλλεργικό σοκ;

-          Σιγά μην βγάλεις και ουρά! (γέλια)

-          Καλά, αυτό είναι πιο απλό, αν βγάλω ουρά, κάπως θα την κόψουμε…

Και κάπως έτσι, κάποια στιγμή απλά κοιμήθηκα, περιμένοντας τις πιθανές σοβαρότατες παρενέργειες την επόμενη μέρα. Δεν ήρθαν ποτέ, μόνο πόναγε λίγο το χέρι μου και ένιωθα λίγο υποτονική. Και πολύ περήφανη για τον εαυτό μου, που αντιμετώπισα αυτή την εξαιρετικά δύσκολη περίσταση τόσο ηρωικά και βγήκα αλώβητη!

Η δεύτερη δόση κύλισε πιο ήρεμα και χαλαρά, άλλωστε είχα πάρει το κολάι και ήμουν σχετικά άνετη. Βέβαια επιστράτευσα τον αδερφό μου να με πάει, αφού του δήλωσα ότι «δεν μου αρέσει καθόλου όλο αυτό και φοβάμαι και αν πάθω κάτι κακό να τους δείρεις!» Ο άνθρωπος με κοίταγε και γέλαγε. Από την άλλη, είχα ήδη ένα ανέγγιχτο κουτί αντισταμινικά στο σπίτι, ήμουν και προετοιμασμένη δηλαδή. Τελικά ούτε το χέρι μου δεν πόνεσε αυτή τη φορά. Όσο για τα Xozal, μέχρι τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές και έχουν περάσει σχεδόν πέντε μέρες από την δεύτερη δόση, αχρείαστα να ΄ναι και να παραμείνουν αχρείαστα. Εγώ πάλι, όχι μόνο νιώθω ακόμη πιο περήφανη (που αντιμετώπισα αυτή την εξαιρετικά δύσκολη περίσταση τόσο ηρωικά, για δεύτερη φορά, και βγήκα αλώβητη), αλλά έχω και πιστοποιητικό εμβολισμού για COVID-19 και, εννοείται, την χειροπιαστή απόδειξη επίδειξης διαστημικού θάρρους εις διπλούν!

Τελικά φαίνεται ότι ήμουν τυχερή, τουλάχιστον σε σχέση με όσους είχαν τις γνωστές «με-πάτησε-το-τραίνο» παρενέργειες τις μέρες μετά το εμβόλιο. Κάτι τέτοιες είχα για δυο-τρεις μέρες όταν έκανα το εμβόλιο της γρίπης τον Νοέμβριο, ξέρω ότι δεν είναι καθόλου ευχάριστες, αλλά περνάνε.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Ναι, φοβόμουν. Και νομίζω ότι λίγο-πολύ, με όλα αυτά τα υπερβολικά ή όχι που ακούγονται για τα εμβόλια, αυτό συμβαίνει στους περισσότερους. Αλλά ούτε μια στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό να μην το κάνω, γιατί φοβόμουν πολύ περισσότερο, όχι μόνο την πιθανότητα να βρεθώ σε ΜΕΘ, αλλά ακόμη και την ταλαιπωρία μιας πιθανής νοσηλείας – όσα μέτρα προφύλαξης και να έπαιρνα, όσο προσεκτική και να ήμουν. Με ενδιέφερε πολύ περισσότερο να νιώσω πάλι όσο το δυνατόν ασφαλής.

Και είναι αυτό που δεν καταλαβαίνω σε όσους αρνούνται να εμβολιαστούν ή το αφήνουν για τον Σεπτέμβριο – το ακούω πολύ αυτό. Τι περιμένουν ότι θα γίνει τον Σεπτέμβριο; Και γιατί αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο να υποβάλουν το εαυτό τους και τους γύρω τους σε τέτοια ταλαιπωρία; Ρητορικό το ερώτημα, δεν περιμένω, ούτε ενδιαφέρομαι να λάβω απάντηση. Ο καθένας διαχειρίζεται τους φόβους του - ή την ιδεολογία του! - όπως θέλει και κάνει ό,τι νομίζει, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για τον εαυτό του και πιθανώς τους γύρω του μια και, αν συμβεί κάτι, κάποιος – κατά προτίμηση εμβολιασμένος, υποθέτω – θα πρέπει να τον φροντίσει ή έστω θα ανησυχεί.

Όσο για τα διάφορα που ακούω και διαβάζω, όπως οι περισσότεροι υποθέτω, περί αξιόπιστων επιστημονικών μελετών που αναφέρουν πιθανές μακροχρόνιες παρενέργειες του εμβολίου, εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης της πανδημίας και πάει λέγοντας – και εδώ αντιπαρέρχομαι τις παράνοιες περί τσιπακίων και 5G, που απλά με ξεπερνάνε - ας πούμε ότι τελικά προτίμησα να πάω με την ροή των πραγμάτων (που συμπεριλαμβάνει την ανθρώπινη ευφυία, γνώση, επιστημοσύνη και τεχνολογία) και για την ώρα να παραμείνω εδώ γύρω υγιής, ώστε να μπορώ να διαπιστώσω αν και τι θα ισχύει στο μέλλον. Άλλωστε νομίζω αντίστοιχες μελέτες υπάρχουν για τα περισσότερα ευρέως διαδεδομένα φάρμακα, αρκεί ένα απλό google search και είναι εντυπωσιακό τι μπορεί να βρει κάποιος.

Για την ώρα ξεμπέρδεψα λοιπόν, τουλάχιστον έτσι πιστεύω, και δεν έχω ιδέα τι μπορεί να γίνει αύριο - κανένας δεν έχει ποτέ. Όπως κανένας δεν μου είπε ποτέ να μην φοβάμαι, μου είπαν όμως «πάρε τους φόβους σου παραμάσχαλα και προχώρα». Αυτό έκανα, αυτό κάνω. Και αν το καλοκαίρι πάω στην Άνδρο και, περνώντας το Κάβο Ντόρο, το πλοίο πέσει πάνω σε παγόβουνο, ελπίζω το Καρπάθια να είναι εκεί γύρω για να μας σώσει. Αλλά ακόμη κι αν έχει φτιαχτεί μέχρι τότε γέφυρα που ενώνει την Εύβοια με την Άνδρο, δεν ξέρω τι θα προτιμήσω. Το Κάβο Ντόρο από το πλοίο έχει μια άγρια ομορφιά και η αίσθηση όταν το περάσεις σε αποζημιώνει - έτσι νομίζω, τώρα που είμαι στη στεριά βέβαια.