28 Νοεμβρίου 2021

Υπήρξε τελικά ποτέ ο Έλληνας Μεσσίας;

Ποιος ήταν ο Απολλώνιος ο Τυανεύς που πολλοί παρουσιάζουν σαν τον Χριστό;
Ποιος ήταν ο Απολλώνιος ο Τυανεύς που πολλοί παρουσιάζουν σαν τον Χριστό;

Έχει συμβεί αρκετές φορές στην ιστορία, δύο μεγάλα γεγονότα να συμβούν όχι απλά την ίδια περίοδο, αλλά ταυτόχρονα. Δύο εφευρέτες που παράλληλα κυνηγούν το ίδιο όνειρο, φτάνουν στο στόχο τους με διαφορά ωρών, όπως το 1869 που οι Charles Cros και Louis Ducos du Hauron παρουσιάζουν με διαφορά 48 ωρών τις πρώτες έγχρωμες φωτογραφίες. Ή tην ανακάλυψη του οξυγόνου στη δεκαετία του 1770 από τους Carl Wilhelm Scheele και Joseph Priestley.

Όταν όμως δεν είναι απλά δύο παρόμοια γεγονότα που συμβαίνουν την ίδια στιγμή, αλλά δύο ζωές, παράλληλες, με φαινομενικά αμέτρητες ομοιότητες, τότε, στο μυαλό του καθενός, δε μοιάζει με σύμπτωση, αλλά με κάτι πιο περίεργο. Παράδειγμα; Ιησούς Χριστός, Απολλώνιος ο Τυανεύς.

Η ιστορία ξεκινάει δεκαετίες μετά το θάνατο του Ιησού Χριστού, ή καλύτερα, 2 και κάτι αιώνες αργότερα. Ο σοφιστής Φιλόστρατος παρουσιάζει τη βιογραφία ενός νέο-πυθαγόρειου φιλοσόφου με το όνομα Απολλώνιος Τυανεύς. Βιογραφία βασισμένη σε μια σειρά επιστολών του Απολλώνιου, αγνώστου προέλευσης και πιστότητας. Οι μελετητές παρατηρούν ξαφνιασμένοι ότι η ιστορία που απλώνεται μπροστά στα μάτια τους, θυμίζει σε πολλά αυτή του Ιησού του Ναζωραίου με διαφορετικά ονόματα, τοποθεσίες και ‘’έδρα’’. Στη Μεσοποταμία ο ένας, στη Μικρά Ασία ο άλλος.

Και οι δύο άντρες, δείχνουν χαρισματικοί και με περίσσια άνεση συγκεντρώνουν γύρω τους πλήθη έτοιμα να τους ακολουθήσουν παντού. Ο λόγος τους μαγεύει, δεινοί ρήτορες και θαυματοποιοί. Το πλήθος συγκεντρώνεται στο διάβα τους όχι πάντα για να πλουτίσει τον εσωτερικό του κόσμο γαλουχημένο με τις διδασκαλίες του, αλλά και για να έχει μια ευκαιρία στο θαύμα, της ημέρας. Τρομερό; Όχι ακόμα. Και οι δύο μοιράστηκαν παρόμοιο τέλος, προδομένοι και εκτελεσμένοι για τα πιστεύω και τα ιδανικά τους. Και οι δύο εμφανίστηκαν μετά θάνατον στους πιο πιστούς τους μαθητές. Πάει πολύ; Και όμως, υπάρχουν γραπτά που αναφέρουν λεπτομερέστατα και τις δύο ιστορίες. Και όμως υπάρχουν δύο αντίπαλα στρατόπεδα που μάχονται για την επικράτηση της μίας.

Από τη μια πλευρά οι οπαδοί του Απολλώνιου. Νέο παγανιστές, βλέπουν στην ιστορία του έναν ασκητή, η φιλοσοφία του οποίου αποτελεί ένα συνονθύλευμα πυθαγόρειας διδασκαλίας και βουδιστικών πρακτικών. Στα μάτια τους, η ιστορία του Ιησού Χριστού είναι δανεισμένη από τον δάσκαλό τους. Παραποίηση της αλήθειας. Είναι μια προσπάθεια κληρικών να δημιουργήσουν μια θρησκεία από το πουθενά. Κλέβοντας την ιστορία κάποιου άλλου.

Από την άλλη, η εκκλησία. Δηλώνει ‘’ιδιοκτήτης’’ της μόνης αλήθειας. Υπερασπίζεται με σθένος την ύπαρξη και το έργο του Ιησού του Ναζωραίου. Έχει σαν υπεράσπισή της στρατιές συγγραφέων, ιστορικών και μελετητών που αποδεικνύουν τις ιστορίες της. Δεν περίμεναν αιώνες πριν αρχίσουν να καταγράφουν τους λόγους και τις πράξεις του δασκάλου τους, αλλά ξεκίνησαν 15 με 20 χρόνια αργότερα.

Και στις δύο περιπτώσεις, δύο ισχυρές προσωπικότητες, δύο χαρισματικοί άνθρωποι. Όχι όλα τα στοιχεία της διαδρομής τους επάνω στον πλανήτη είναι στο φως. Υπάρχουν πολλά που η ιστορία δεν κράτησε, από ατυχία, από σκοπιμότητα; Μικρή η σημασία, και στις δύο περιπτώσεις, αυτός που θέλει, αμφισβητεί. Στο κάτω κάτω της γραφής, και οι δύο μίλησαν για ελεύθερους ανθρώπους. Στο κάτω κάτω της γραφής, οι ‘’βιογράφοι’’ τους επέλεξαν το ίδιο κλείσιμο, στις όμορφες ιστορίες τους. Το ταξίδι στον άλλο κόσμο, είχε και για τους δύο επιστροφή.