10 Σεπτεμβρίου 2019

Αναμνήσεις & σκέψεις για εκείνη την πρώτη μέρα στο σχολείο...

πρώτη μέρα στο σχολείο | αναμνήσεις | νοσταλγία
Aνοίγει το σχολείο και όλη η χαρά, ανοίγουν τα βιβλία και όλη η ομορφιά.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Aνοίγει το σχολείο και όλη η χαρά, ανοίγουν τα βιβλία και όλη η ομορφιά.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Εντυπωσιακές τσάντες με ήρωες κοριτσιών κι αγοριών, βιβλία και τετράδια με καλογραμμένες ετικέτες που απαιτούν κάποιες ώρες για να τα ντύσεις με το διάφανο προστατευτικό αυτοκόλλητο, πολύχρωμοι μαρκαδόροι, τέμπερες, πινέλα, ακουαρέλες, μολύβια, γόμες, γυαλιστερά ντοσιέ, υλικά καλλιτεχνικών, usb (κάτι που η δική μου γενιά δεν γνώριζε) κι ακόμα χίλιαδυό πραγματάκια που κάθε μαμά (συνήθως) ετοιμάζει  λίγες μέρες πριν τον ερχομό της πρώτης μέρας στο σχολείο

Όσο και να έχουμε μεγαλώσει, νομίζω ότι στους περισσότερους από εμάς,  εκείνη η μέρα κάτι φέρνει στο μυαλό και την καρδιά μας... Και στους γονείς, κάτι περισσότερο... 

Οι πρώτες φορές είναι συνήθως αναμνήσεις χαραγμένες με ανεξίτηλο τρόπο. Κυρίως για τα παιδιά που βλέπουν τα πάντα με διαφορετική ματιά κι άλλο συναίσθημα από ότι οι μεγάλοι. Το μαγικό είναι ότι όπως κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός,  το ίδιο διαφορετικά αντιλαμβάνεται κι αντιμετωπίζει εκείνη τη γλυκιά πρόκληση της  πρώτης φοράς στο σχολείο.

Τη δική μου ανάμνηση δεν είμαι ακριβώς σίγουρη ότι τη θυμάμαι με φοβερές λεπτομέρειες από μόνη μου. Ίσως με βοηθούν οι περιγραφές της μαμάς μου που είτε μου τις διηγείται, είτε τις διαβάζω από το ημερολόγιό της. 

Εκεί περιγράφει  πόσο περήφανη και συγκινημένη ένιωθε που είχα πια μεγαλώσει και ήμουν μια μικρή "μαθήτρια". Ωστόσο, ήρθε η στιγμή του έντονου προβληματισμού της όταν αρνήθηκα να την αποχωριστώ... 

"Έτρεμαν τα χειλάκια της όταν κατάλαβε ότι θα την έπαιρνε η δασκάλα με τα άλλα παιδάκια μέσα στην τάξη κι εγώ θα έπρεπε να φύγω.` γράφει...  `Κι εσύ μαμά μου, πού θα πας τώρα;` τη ρωτάω  με τρεμάμενη φωνή κι εκείνη μου απαντά: `Θα πάω σπίτι, να σου μαγειρέψω για το μεσημέρι και μέχρι να παίξεις, θα έχω έρθει να σε πάρω αγάπη μου.`  Εγώ, που σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να φύγει, της απαντώ: ` Δεν θέλω να μου φτιάξεις φαγητό. Δεν πειράζει. Δε θα φάω τίποτα. Μείνε μαζί μου...`

Μέχρι να γίνω μαμά, κάθε φορά που έφερνα στο μυαλό μου αυτήν τη γλυκιά περιγραφή, δεν  μπορούσα να αισθανθώ πόσο σημαντική και καθοριστική- τόσο για το παιδί όσο και για τη μαμά- είναι αυτή η μέρα.

Τα χρόνια όμως πέρασαν, και ήρθε η στιγμή που θα ρύθμισα και πάλι το ξυπνητήρι να χτυπήσει το πρωί για να ετοιμαστούμε για το σχολείο για το γιο μου.  

Με είχε  κατακλύσει εκείνη η γλυκιά αγωνία για να πάνε όλα καλά, γιατί όπως λένε :”κάθε αρχή και δύσκολη”... Άλλωστε, έτσι είναι οι μαμάδες... Ανησυχούμε για το κάθετί... κι ας το κρύβουμε... 

Μέχρι να έρθει η ώρα του αγιασμού, η ματιά μου δεν έφυγε από πάνω του, ενώ ο μικρός μου έτρεχε με τους νέους του φίλους στο προαύλιο... Κι εκείνος όλο και κοιτούσε πού βρισκόμουν, κι όταν αντάμωναν οι ματιές μας,  έγνεφε "συνωμοτικά" ο ένας στον άλλον πως "όλα είναι καλά"... 

Η καρδιά μου χτυπούσε "διαφορετικά"... Το μυαλό μου έκανε ένα γρήγορο flashback σε στιγμές που νοσταλγώ...

Είναι φορές που σκέφτομαι πως αν είχα μιαν ευχή που θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί, θα ήταν να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω έστω για λίγο στην υπέροχη ανεμελιά της παιδικής ηλικίας... 

Και κάπου εδώ, συνειδητοποιώ ότι το "σήμερα" κάποια μέρα θα το θέλω πίσω... Μπορεί τώρα που τα παιδάκια μου είναι μικρά και είναι κάτω από "τις δικές μου φτερούγες"  , να έχω μεγάλη ευθύνη... Ξέρω όμως, καλά, ότι μέχρι να μπουν στον πολύπλοκο κόσμο των μεγάλων, οι προβληματισμοί τους είναι μηδαμινοί... Αργότερα, καλώς ή κακώς, πολλά θα αλλάξουν... 

Φέτος ήρθε η στιγμή να επαναλάβουμε την παραπάνω περιγραφή με την κόρη μου στο νηπιαγωγείο, λίγες μέρες πριν. Με τη διαφορά ότι η μικρούλα μου ήταν ιδιαίτερα άνετη και χαρούμενη. Μου είπε μάλιστα: « θα περάσω πολύ ωραία μαμά μου!»

Έχοντας ζήσει την εμπειρία του αδελφού της, ξέρει πολύ καλά ότι θα την πάω στο σχολείο και λίγες ώρες αργότερα θα την πάρω να επιστρέψουμε σπίτι. Γιατί στην ουσία νομίζω ότι αυτή είναι η βασική  αγωνία κάθε παιδιού... Βρίσκεται ξαφνικά σε ξένο περιβάλλον, αποχωρίζεται τη μαμά του και αναρωτιέται τι θα επακολουθήσει... Αναζητούν την ασφάλεια, τη σιγουριά, τη θαλπωρή, την ενθάρρυνση, τη ζεστή αγκαλιά κι ένα νεύμα ότι όλα θα πάνε καλά!

Για εμένα ωστόσο, όπως και για τους περισσότερους γονείς, η ανησυχία είναι ίδια, όσα παιδιά και να έχουμε...

Και με τον καιρό φτιάχνουμε αναμνήσεις που κάποτε θα αναπολούμε...

Όπως ένα σημείωμα του πατέρα μου που μου έγραψε όταν ξεκίνησα τη πρώτη δημοτικού:

"Aνοίγει το σχολείο και όλη η χαρά,

ανοίγουν τα βιβλία και όλη η ομορφιά."

Πρώτη μέρα στο σχολείο σήμερα... Καλή αρχή σε όλα τα παιδιά του κόσμου... Μαζί με αυτά και στους γονείς τους και τους δασκάλους τους...