05 Ιουνίου 2018

Δεν είναι άραγε πιο ηθική η ελεύθερη ένωση δυο εραστών που αγαπιούνται, από τη νόμιμη ένωση δυο πλασμάτων χωρίς αγάπη;

έρωτας | αγάπη | γάμος | δεσμός | δέσμευση | αληθινή σχέση
Κανένας γάμος ή σύμφωνο δεν μπορεί να εγγυηθεί παντοτινή αγάπη & έρωτα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Κανένας γάμος ή σύμφωνο δεν μπορεί να εγγυηθεί παντοτινή αγάπη & έρωτα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού, από άλλο site / blog.

Γνωρίζουμε έναν άνθρωπο που μας κάνει το πολυπόθητο “κλικ”.

Οι πρώτες συναντήσεις είναι γεμάτες εκμυστηρεύσεις... Το νέο αυτό πρόσωπο που έχει έρθει στη ζωή μας,  όσο κι αν φαντάζει οικείο, παραμένει άγνωστο. Νιώθουμε μοναδικά και προκειμένου να μην διαταράξουμε “τη μαγεία” προβάλλουμε τον ωραίο και καλό εαυτό μας. Ιδιαίτερα αν στόχος μας είναι η δέσμεση... Μια σχέση που θα οδηγήσει στα σκαλιά της εκκλησίας ή του δημαρχείου...

Έχουμε έντονη την ανάγκη και την επιθυμία να αρέσουμε ο ένας στον άλλο. Παγιδευόμαστε. Εμπλεκόμαστε, συνειδητά ή ασυνείδητα, σε ένα επικίνδυνο παιχνίδι του “φαίνεσθαι” και όχι του “είναι”.

Πείθουμε τον εαυτό μας ότι  ο σύντροφός μας είναι μια εξιδανικευμένη μορφή – ένα μείγμα εραστή , φίλου, γονιού, συνεργάτη- ελπίζοντας πως θα μας βοηθήσει να ικανοποιήσουμε κάθε ανάγκη μας.  Πιστεύουμε πως έχουμε βρει εκείνο το “άλλο μισό” που αναφέρει η θεωρία του Αριστοφάνη.

Κι έρχεται η στιγμή που αποφασίζουμε για το σημαντικό βήμα του γάμου, με την ελπίδα  ότι με αυτή τη νέα συνθήκη ζωής κατοχυρώνουμε εσαεί ρομαντικό έρωτα, σεξουαλική ικανοποίηση και εκείνη την πολυπόθητη ασφάλεια. 

Αρχικά, όλα μπορεί να δείχνουν πως λειτουργούν τέλεια. Σχεδόν συγχωνευόμαστε,  αλληλοστηριζόμαστε δημιουργώντας μια αμοιβαία και έντονη εξάρτηση. Πετυχαίνουμε να νιώθουμε προστατευμένοι και ασφαλείς. Συμβιβαζόμαστε, όσον αφορά τις ανάγκες μας για να ευχαριστήσουμε ο ένας τον άλλο, ακόμα και αν βρίσκουμε “χαριτωμένες” κάποιες ενοχλητικές -αντικειμενικά- συνήθειές. Παραβλέπουμε πολλά και φυσικά φοράμε παρωπίδες σε ό,τι θα “πλήγωνε” την ιδανική σχέση που έχουμε στο μυαλό μας...

 Ο καιρός περνάει,  τα καθημερινά προβλήματα και οι ευθύνες που έχουμε να αντιμετωπίσουμε από κοινού σαν ζευγάρι, εισβάλλουν έντονα στη ζωή μας. Ο ερχομός ενός ή περισσότερων παιδιών – αν και είναι υπέροχο γεγονός- μπορεί να φέρει τεράστια αναστάτωση στην ισορροπία μας. Ο χρόνος που είχαμε οι δυο μας -“εσύ κι εγώ” – έχει "πάει περίπατο". Προβλήματα που εμφανίζονται από το πουθενά- η απώλεια εργασίας για παράδειγμα- κάνουν ακόμα χειρότερη την κατάσταση ανάμεσά μας. Στη σχέση μας εκτός από την πληκτική ρουτίνα, επικρατεί έντονος εκνευρισμός και γκρίνια.

Και όλα αυτά θα μπορούσαν να γλυκάνουν και να ξεπεραστούν, αν η “αφετηρία” αυτής της σχέσης ήταν απλά και μόνο το έντονο συναίσθημα και όχι ένας αυτοσκοπός που έπρεπε να πραγματοποιηθεί...

 Μπορεί να εξακολουθούμε να ζούμε μαζί, ωστόσο νιώθουμε προδομένοι κι εγκαταλελειμμένοι ο ένας από τον άλλο. Η αποξένωση μάς βυθίζει όλο και περισσότερο στη μοναξιά. Το παράδοξο είναι ότι  όσο απομακρυνόμαστε ο ένας από τον άλλο, τόσο περισσότερο φοβόμαστε το χωρισμό. Επιλέγουμε την ένοχη σιωπή  νιώθοντας αδύναμοι να δώσουμε τη λύση, και περιμένουμε από τον άλλο να το αποφασίσει.. Ή ακόμα και από έναν "από μηχανή Θεό"...

Η "επικοινωνία" στη σχέση μας είναι πια άγνωστη λέξη. Συναίσθημα πια δεν υπάρχει. Και αυτό είναι που μας χωρίζει. Αποτέλεσμα; Να καταφεύγουμε σε υποκατάστατα: παιδιά, δουλειά, φίλοι, γονείς, χόμπι, ερωμένες και εραστές γίνονται οι σωτήριοι τρίτοι που καλύπτουν τα κενά μας.

Περνάει ο καιρός αναβάλλοντας καθημερινά την απόφαση του τυπικού χωρισμού για αργότερα…

Ο κλοιός όμως έχει στενέψει τόσο πολύ που νοιώθουμε πως το μόνο που έχει απομείνει είναι απόγνωση και θυμός.

Γεννιέται, λοιπόν, το εξής διαχρονικό ερώτημα, το οποίο ίσως έχει περάσει από το μυαλό των περισσότερων... 

“Δεν είναι άραγε πιο ηθική η ελεύθερη ένωση δυο εραστών που αγαπιούνται από τη νόμιμη ένωση δυο πλασμάτων χωρίς αγάπη;” αναρωτήθηκε ο Georges Feydau.

Λαμβάνοντας υπόψιν την παραπάνω ιστορία που - λίγο ή πολύ- είτε την έχουμε βιώσει, είτε μας την έχει διηγηθεί κάποιο οικείο μας πρόσωπο, ίσως συνειδητοποιήσουμε τί έχει τελικά αξία σε μια σχέση...

Από τον καιρό που έγινε το πρώτο γαμήλιο πάρτι στην Κανά της Γαλιλαίας, το μυστήριο του γάμου έχει αμφισβητηθεί ουκ ολίγες φορές. Σήμερα, περισσότερο παρά ποτέ, όλα δείχνουν να διαφωνούν με οτιδήποτε “αιώνιο”, πόσο μάλλον με ένα θεσμό που τεκμηριώνεται με μια απλή ληξιαρχική σφραγίδα.

Οι γάμοι, στο παρελθόν, κρατούσαν πολλά χρόνια... Αν ήταν ευτυχισμένοι ή όχι... δεν το ξέρω... Αυτό όμως που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι τώρα, οι άνθρωποι όλο και λιγότερο συμβιβάζονται  με καταστάσεις που δεν τους ευχαριστούν... Είναι υπέροχο να γνωρίζει κάποιος ένα σύντροφο ζωής και μαζί να νιώσουν ότι ο γάμος θα τους ολοκληρώσει. 

Ωστόσο, η αγάπη, ο έρωτας δεν επιβεβαιώνονται από συμβόλαια ή νόμους. Κανένας γάμος και κανένα σύμφωνο συμβίωσης δεν μπορεί να εγγυηθεί όμορφη διάρκεια.

Πόσες και πόσες σχέσεις μέσα σε έγγαμη συμβίωση έχουν τελματώσει, αλλά τυπικά αντέχουν στο χρόνο, δίχως την ύπαρξη αμοιβαίου συναισθήματος και πόθου...

Παραμένουν όμως «μαζί» είτε από συνήθεια, είτε από φόβο της μοναξιάς, είτε από αβεβαιότητα για το αύριο, είτε για κοινωνικούς ή οικονομικούς λόγους...

Υπάρχουν όμως κι άλλα ζευγάρια που μπορεί να μην έχουν καμία νόμιμη ένωση (να μην υπάρχει γάμος ή κάποιο σύμφωνο συμβίωσης), αλλά οι καρδιές και το μυαλό τους, να έχουν ενωθεί ουσιαστικά... Να μη φαντάζονται τη ζωή τους χωριστά, όχι από ανάγκη αλλά από επιθυμία... Κι αυτό συμβαίνει όταν το μυαλό τους δεν είναι εγκλωβισμένο από τα κοινωνικά στερεότυπα, δεν κυριαρχεί η λογική του “συμφέροντος”. Γιατί “λόγο” έχει μόνο η καρδιά τους...

Κι αν για κάποιους φαίνονται ρομαντικά και ουτοπικά τα παραπάνω, είναι πέρα για πέρα αληθινά...