26 Νοεμβρίου 2021

Διαχωρισμοί: Mια φυσική έννοια, ως a la carte κοινωνική αδικία

Κάποιοι επιλέγουν να μεταδίδουν και να νοσούν πιο εύκολα με τον ιό, για δικούς τους λόγους, και ουσιαστικά διαχωρίζονται από τους πολίτες που πληρώνουν το ελάχιστο των τιμημάτων, κάνουν το καθήκον τους, και προστατεύουν το κοινωνικό σύνολο.
Κάποιοι επιλέγουν να μεταδίδουν και να νοσούν πιο εύκολα με τον ιό, για δικούς τους λόγους, και ουσιαστικά διαχωρίζονται από τους πολίτες που πληρώνουν το ελάχιστο των τιμημάτων, κάνουν το καθήκον τους, και προστατεύουν το κοινωνικό σύνολο.

Τον τελευταίο καιρό, και ειδικά με αφορμή τους διάφορους περιορισμούς που υπόκεινται οι ανεμβολίαστοι, ζούμε την έννοια των διαχωρισμών ως κάτι σατανικό, κάτι κατάφωρα κακό, και αντιδημοκρατικό. Ως έναν εχθρό της κοινωνικής συνοχής, και ως μια επιβολή κέντρων εξουσίας, ως κάτι καινούργιο, αντιδημοκρατικό, και εν πολλοίς απάνθρωπο.

Όμως άμα παρατηρούσαμε την ζωή μας, πριν και κατά την διάρκεια της πανδημίας, θα καταλαβαίναμε ότι είναι γεμάτη διαχωρισμούς. Φυσικούς, οικονομικούς, ανάλογα με τα προσόντα, τα πτυχία, τις κατακτήσεις, τα δίκαια προνόμια, που μπορεί κάποιος να αποκτήσει θεμιτά, ελεύθερα, ως δικαίωμα του, ως υποχρέωση του ακόμη. Τελείως δημοκρατικούς διαχωρισμούς, και με κάθε σεβασμό στην ισότητα απέναντι στον νόμο και τις ευκαιρίες.

Αυτοί που διαθέτουν δίπλωμα οδήγησης πάντα θα διαχωρίζονται από τους μη έχοντες ως προς την δυνατότητα να οδηγούν αυτοκίνητα στην πόλη μας. Και αυτοί που έχουν τα χρήματα να πληρώσουν το εισιτήριο του λεωφορείου θα διαχωρίζονται από αυτούς που δεν έχουν, και θα χρησιμοποιούν το λεωφορείο. Αυτοί που φοράνε κράνος θα διαχωρίζονται με δυνητικά πρόστιμα από αυτούς που δεν φοράνε κράνος σύμφωνα με τον νόμο όταν επιβαίνουν σε μια μοτοσυκλέτα.

Ένας εργαζόμενος με πλήρη και εξακριβωμένη υγεία πάντα θα διαχωρίζεται από έναν ασθενή ως προς την δυνατότητά του να εργάζεται στην εστίαση, και ένας άνθρωπος με πτυχίο νομικής, και άδεια ασκήσεως επαγγέλματος θα διαχωρίζεται από έναν απόφοιτο γυμνασίου από το δικαίωμα να υπερασπίζεται συμπολίτες του ενώπιον του δικαστηρίου.

Ουσιαστικά τα παραδείγματα είναι ατέλειωτα. Σε κάθε πτυχή της ζωής μας, και σχεδόν κάθε διαχωρισμός απαιτεί ανθρώπους που εκπλήρωσαν ένα καθήκον, κατέβαλλαν μόχθο, πλήρωσαν ένα τίμημα, ή έκαναν μια παραχώρηση, σε σχέση με ανθρώπους που δεν έκαναν τίποτα από αυτά. Και σχεδόν πάντα ακριβώς αυτό τους ανταμείβει με δυνατότητα οδήγησης, χρήσης ΜΜΜ, συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, αγορές αγαθών, υπηρεσιών, αποφυγή προστίμων, και άλλα τέτοια. 

Η συνειδητοποίηση ενός τιμήματος, και της ανάγκης ευταξίας στο κοινωνικό σύνολο, για να απολαμβάνουμε κατά μόνας ή συνολικά ένα αγαθό, ή μια υπηρεσία.

Στην βάση αυτής της σχεδόν φυσικής αλήθειας, που εν πολλοίς ισχύει για όλες τις κοινωνίες της ανθρώπινης ιστορίας, θα εφαρμόζονται πάντα διαχωρισμοί ανάμεσα στους πολίτες. Τους ίσους, ελεύθερους πολίτες, κάθε κοινωνίας, και κάθε πολιτεύματος. 

Και στην βάση αυτής της φυσικής αλήθειας κάποιος κατέβαλλε το ελάχιστο ρίσκο να εμβολιαστεί έναντι μια; μολυσματικής ασθένειας, και να ελαχιστοποιεί τα ρίσκα να κολλήσει ή να μεταδώσει την ασθένεια, σήμερα διαχωρίζεται από έναν πολίτη που επιλέγει ελεύθερα και συνειδητά να κολλάει και να μεταδίδει πιο εύκολα την ασθένεια, ως προς την δυνατότητες κοινωνικότητας. Και αυτή είναι η πραγματικότητα με την πανδημία του Cοvid19. 

Κάποιοι επιλέγουν να μεταδίδουν και να νοσούν πιο εύκολα με τον ιό, για δικούς τους λόγους, και ουσιαστικά διαχωρίζονται από τους πολίτες που πληρώνουν το ελάχιστο των τιμημάτων, κάνουν το καθήκον τους, και προστατεύουν το κοινωνικό σύνολο. Κάτι σαν διαχωρισμός των χρηστών αλκοόλ και των μη χρηστών ως προς το δικαίωμα να οδηγούν.

Σε όλο αυτό το πλαίσιο, η φόρτιση της λέξης διαχωρισμός, και οι θεωρίες ότι κάτι είναι κοινό, πάνδημο αγαθό, είναι λεκτικά ευρήματα, και μετεωρισμοί, εκ του πονηρού. Αγνοούν τελείως την κοινωνική νόρμα, και φορτίζουν μια λέξη με ύπουλα πρόσημα στοχεύοντας στο δημοκρατικό θυμικό ανθρώπων που σπεύδουν να αντιδράσουν αντανακλαστικά έναντι στην άρση κάθε έννοιας ισότητας και ελευθερίας, όπως την έχουν δομήσει στο μυαλό τους.

Κατά την γνώμη μας είναι άλλο ένα επεισόδιο στην συνθηματική ένδυση αθώων όρων με πολιτικά πρόσημα, που επιχειρείται συχνά πυκνά από σχεδόν πάντα τα ίδια ιδεολογικά κέντρα, είναι μια αγωνιώδης προσπάθεια να επανοηματοδοτηθούν λέξεις που γνωρίζουμε τι σημαίνουν, και είναι κλασσικό εργαλείο προπαγάνδας.

Και όλη αυτή η προσπάθεια θα προκαλούσε θυμηδία, αν τα διακυβεύματα του συγκεκριμένου διαχωρισμού δεν ήταν τόσο κρίσιμα για την δημόσια υγεία και τις ζωές των συμπολιτών μας. 

Η δημοκρατική κοινωνία θα συνεχίσει να πολεμά τις κοινωνικές αδικίες, και τους διαχωρισμούς αρχής, αρκεί τελικά να υφίστανται ως τέτοιοι, όντως.