26 Νοεμβρίου 2018

Ευγένιος Ιονέσκο | Η γλώσσα είναι ακατανόητη γιατί οι άνθρωποι δεν µιλούν για τα σηµαντικά

Ευγένιος Ιονέσκο | αποφθέγματα
Η λογική είναι η τρέλα των δυνατών, είπε κάποτε ο σπουδαίος εκπρόσωπος του Θεάτρου του Παραλόγου, ο οποίος γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1909.-Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η λογική είναι η τρέλα των δυνατών, είπε κάποτε ο σπουδαίος εκπρόσωπος του Θεάτρου του Παραλόγου, ο οποίος γεννήθηκε στις 26 Νοεμβρίου του 1909.-Aπό τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ευγένιος Ιονέσκο... Θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς εκπροσώπους του Θεάτρου του Παραλόγου... Ο άνθρωπος που  διακωμώδησε όσοι λίγοι τις καθημερινές καταστάσεις, μιλώντας με ουσιαστικό και συγκινητικό τρόπο μέσα στην… ιδιαίτερη τρέλα του για τη μοναξιά του ανθρώπου, καθώς και για την ασημαντότητα της ύπαρξής του.

Γεννήθηκε  στις 26 Νοεμβρίου του 1909 στη Σλάτινα της Ρουμανίας από Ρουμάνο πατέρα και Γαλλίδα μητέρα. Το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του το πέρασε στη Γαλλία. Χρόνια πριν, είχε ξεσπάσει διαμάχη για την καταγωγή του ανάμεσα στην κόρη του και τον θεατρικό κόσμο της Ρουμανίας.

"Απαράδεκτη στάση" της κόρης του Ιονέσκο, Μαρί-Φρανς, θεωρήθηηε από την  Ένωση Ρουμάνων συγγραφέων. Τόνισαν, δε, τονίζοντας ότι προκειμένου να δώσει την έγκρισή για να ανεβεί στη Ρουμανία το έργο «Η Φαλακρή Τραγουδίστρια», υπήρχε από μέρους της ο όρος να μην ειπωθεί ότι ο πατέρας της ήταν Ρουμάνος.

Ο Ιονέσκο, εμφανίζεται το 1950  στο χώρο του θεάτρου εμφανίστηκε με τη «Φαλακρή Τραγουδίστρια», λέγοντας για το έργο του: «O αυτοματισμός της γλώσσας, η συμπεριφορά των ανθρώπων, το να μιλάμε για να μη λέμε τίποτα, να μιλάμε γιατί δεν έχουμε τίποτα να πούμε προσωπικό, μου αποκάλυπτε την έλλειψη εσωτερικής ζωής, το μηχανισμό του καθημερινού, τον άνθρωπο που πλέει μέσα στο κοινωνικό του περιβάλλον, το ότι δεν ξεχωρίζουμε πια τίποτα».

Εκτός από τη «Η Φαλακρή Τραγουδίστρια», τα καινοτόμα έργα του ήταν: «Το Μάθημα» (1951), «Οι Καρέκλες» (1952). Το 1959, παρουσιάζεται το έργο του «Δολοφόνος χωρίς αμοιβή», όπου πρωταγωνιστεί για πρώτη φορά ο κεντρικός του ήρωας, Μπερανζέ. Εκείνος, εμφανίζεται σε μια σειρά έργων του (Ρινόκερος, Ο βασιλιάς πεθαίνει, Ο πεζός στον αέρα), αποτελώντας μια σχεδόν αυτοβιογραφική φιγούρα, εκφράζοντας με αυτόν τον τρόπο την απορία και την αγωνία του Ιονέσκο για την παράδοξη πραγματικότητα.

«Περπατώντας στην καλοκαιρινή λιακάδα σε ένα επαρχιακό χωριό κάτω από ένα έντονο μπλε ουρανό, ο Ιονέσκο άλλαξε ριζικά από το φως».γράφει η βιογράφος του Deborah B. Gaensbauer για εκείνον.  Κατά τη βιογραφία, διαπέρασε τον Ιονέσκο ένα αίσθημα έντονης φωτεινότητας, ότι αιωρείται και την ίδια στιγμή ένα αίσθημα έντονης ευεξίας. «Όταν ‘επέστρεψε’ στο έδαφος και το ‘φως’ εξαφανίστηκε, είδε ότι συγκριτικά ο πραγματικός κόσμος ήταν σάπιος, γεμάτος διαφθορά και ανούσια επαναλαμβανόμενη δράση» αναφέρεται.  

Το μετέπειτα έργο του, σε μεγάλο βαθμό δείχνει μια αποστροφή για τον απτό κόσμο καθώς και  δυσπιστία στην επικοινωνία. Εκφράζει δε, ανοιχτά, την αίσθηση ότι "δίπλα" μας υπάρχει ένας καλύτερος κόσμος.  Αυτό είναι εμφανές  στα έργα του... Οι ήρωες των έργων μαραζώνουν για μια ανέφικτη ‘πόλη του φωτός’ (Οι Καρέκλες).

Οι πρωταγωνιστές αντιλαμβάνονται έναν άλλο κόσμο (Ο πεζός στον αέρα)...

Οι ήρωες μπορούν και πετούν (Ο πεζός στον αέρα)...

Οι ήρωες συνειδητοποιούν το του θανάτου (Ο βασιλιάς πεθαίνει)...

Το 1970, ο Ιονέσκο έγινε μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1970 και κέρδισε πολυάριθμα βραβεία και τιμητικές διακρίσεις.

Συγκέντρωσα κάποια από τα σπουδαιότερα αποφθέγματά του και σας τα παραθέτω...

«Οι άνθρωποι στριφογυρίζουν μέσα στο κλουβί τους που είναι η Γη, γιατί ξέχασαν πως μπορούν να στρέψουν το βλέμμα τους προς τον ουρανό».

«Η γλώσσα είναι ακατανόητη γιατί οι άνθρωποι δεν µιλούν για τα σηµαντικά».

«Ένα έργο τέχνης είναι πάνω απ΄ όλα μια περιπέτεια του νου».

«Δεν έχουμε το χρόνο να… πάρουμε το χρόνο μας».

«Είμαι πάντα καχύποπτος απέναντι στις συλλογικές αλήθειες».

«Οι ιδεολογίες μάς χωρίζουν. Τα όνειρα και οι αγωνία μάς ενώνουν»

«Ο Μπέκετ καταστρέφει τη γλώσσα με τη σιωπή των έργων του».

«Η λογική είναι η τρέλα των δυνατών».

«Ο Σαίξπηρ ήταν ο μεγαλύτερος από όλους μας! Η θέση του βρισκόταν ανάμεσα στο Θεό και στην απελπισία».

«Ο κριτικός πρέπει να περιγράφει και όχι να συνταγογραφεί».