Πριν από 3 ημέρες

Γυναικοκτονίες: H εγκληματολογία μπορεί να εξηγεί το φαινόμενο καλύτερα από οποιαδήποτε άλλη επιστήμη

Τελικά, αυτό που προεξέχει σε κάθε γυναικοκτόνο, όπως ονομάζεται πλέον, και ορθά, είναι ότι πρώτα από όλα είναι δολοφόνος, όπως κάθε δολοφόνος.
Τελικά, αυτό που προεξέχει σε κάθε γυναικοκτόνο, όπως ονομάζεται πλέον, και ορθά, είναι ότι πρώτα από όλα είναι δολοφόνος, όπως κάθε δολοφόνος.

Ο όρος γυναικοκτονία μπήκε στις ζωές μας αρκετά πρόσφατα και δυναμικά τα τελευταία χρόνια, για να ορίσει αυστηρά την ανθρωποκτονία μιας γυναίκας, υπό την ιδιότητα της συντρόφου του δράστη-δολοφόνου, και υπό την ευθραυστότητα της συντρόφου κάποιου που τελικά αποδεικνύεται να είναι δολοφόνος, και το θύμα του είναι η σύντροφος του, αλλά και παράλληλα να ορίσει την περίπτωση ανθρωποκτονίας κάποιας γυναίκας επειδή ακριβώς είναι γυναίκα, για το φύλο της.

Ο ορισμός για αυτή την νέα λέξη είναι κατανοητός, αλλά έχει εγείρει αρκετές αντιδράσεις σχετικά με το τι γεννά αυτό το είδος ανθρωποκτονίας, τι κινεί, τι οδηγεί τον δράστη, και τελικά κυριαρχεί το ερώτημα αν διαμορφώνεται από την θέση της γυναίκας, τον ρόλο των φύλων, τις σχέσεις μεταξύ τους, αυτό το έγκλημα, κι αν μπορεί να αποτραπεί με τους ίδιους όρους: την επαναδιαπραγμάτευση των έμφυλων ρόλων και σχέσεων, την αλλάγη προτύπων για το πώς πρέπει να είναι ένα αρσενικό, ένα θηλυκό, και οι σχέσεις μεταξύ τους.

Όμως είναι αυτή η προσέγγιση η περισσότερο έγκυρη σχετικά με αυτό το έγκλημα, και οποιοδήποτε έγκλημα; Είναι κάθε γυναικοκτόνος μια κατασκεύη της κοινωνίας μέσω προτύπων, παραδειγμάτων, πολιτισμικών έμφυλων αφηγήσεων; Είναι κάθε νέα γυναικοκτονία μια αστοχία του πολιτισμικού και ψυχοπολιτικού εποικοδομήματος με βασικό άξονα την πατριαρχία, και τον τρόπο που “μαθαίνουν” να είναι αρσενικά και άντρες οι γυναικοκτόνοι, μαζί με τον τρόπο που μαθαίνουν να είναι γυναίκες, σύντροφοι, και θηλυκά τα θύματα;

Κατά την γνώμη μας ο γυναικοκτόνος είναι πρωταρχικά δολοφόνος, ανθρωποκτόνος, και δευτερευόντως σεξιστικό, μάτσο, πατριαρχικό δημιούργημα. Οι όροι να εξηγήσεις, να αποτρέψεις, να προβλέψεις, να ακυρώσεις την δράση του γυναικοκτόνου είναι οι όροι που μπορείς να εξηγήσεις έναν δολοφόνο πρωταρχικά, και δευτερευόντως οτιδήποτε άλλο.

Και αυτό που μοιάζει σαν κατασκευή, με βάση το “είδος” του θύματος, είναι δευτερεύον μπροστά στο συντριπτικό σημάδι, και σφραγίδα του δολοφόνου, καθαυτό. Η εγκληματολογία μπορεί να εξηγεί με μεγαλύτερη επάρκεια από την κοινωνιολογία και την κοινωνική παρατήρηση του κατασκευασμένου πολιτισμικά την δράση, την απαρχή, την αφετηρία αυτού του εγκλήματος, όπως κάθε εγκλήματος.

Τελικά, αυτό που προεξέχει σε κάθε γυναικοκτόνο, όπως ονομάζεται πλέον, και ορθά, είναι ότι πρώτα από όλα είναι δολοφόνος, όπως κάθε δολοφόνος. Απλά δολοφονεί σε αυτή την περίπτωση το οικείο, για λόγους που δεν εξηγούν ακριβώς τα πολιτισμικά του στοιχεία, και την διαμόρφωση του όσον αφορά στην σχέση του με τις γυναίκες, αλλά στην σχέση του με το έγκλημα.

Κάποιος θα μπορούσε να πει ότι ανάμεσα στους δολοφόνους είναι ίσως απλά πιο δειλός, σκοτώνει το οικείο και εύκολο, το πιο αδύναμο, και ό,τι είναι πιο κοντά του, αλλά και πάλι προεξέχει και επικρατεί ότι κάθε γυναικοκτόνος είναι ένας άνθρωπος που έκανε το έσχατο, το αδιανόητο, αφαίρεσε μια ζωή. Ξεχώρισε οριστικά από το κοινωνικό σώμα ως ανθρωποκτόνος.

Σε αυτή την διερεύνηση είναι τελικά σχεδόν μάταιο, ουτοπικό, να θέλουμε να εξηγήσουμε, μειώσουμε, αποτρέψουμε την υποκατηγορία της ανθρωποκτονίας που στρέφεται ενάντια στην σύντροφο, καλυτερεύοντας τις σχέσεις μεταξύ συντρόφων, επενδύοντας δηλαδή στην διευθέτηση του έμφυλου ως κοινωνικό στοιχείο, αλλά αποτρέποντας και δουλεύοντας προς την περιοχή της εξήγησης της ίδιας της μητρικής κατηγορίας: των ανθρωποκτόνων ως μια εντελώς ξεχωριστή κατηγορία συνανθρώπων, που διαβαίνουν το αδιανόητο, ξαφνικά, και ανήκουν όλοι μαζί σε μια ομάδα ανθρώπων που οφείλει να μελετηθεί πέρα από τις ακριβείς νόρμες ψευδοαιτίων και αιτιατών που φαίνονται βολικά, πολλές φορές και σε πολιτικό επίπεδο, αλλά δεν φαίνονται τελικά να φέρουν καμία πραγματική ισχύ.

Η ανθρωποκτονία, και η δολοφονία, ως πραγματικότητα, ως σειρά συμβάτων, ήταν μέρος της ανθρωπότητας πάντοτε. Η γυναικοκτονία ως μέρος τους, οφείλει να μελετηθεί βαθιά, με τους όρους της εγκληματολογίας ως συνολική ξεχωριστή πειθαρχία, που στο τέλος μπορεί να προτείνει μαζί με εξηγήσεις, συγκεκριμένες βοήθειες και λύσεις.

Πέρα από πρόσκαιρες εύκολες ρητορείες. Πέρα από πρόσκαιρα κέρδη και απώλειες, σε πολιτικό επίπεδο και συμπάθειες ή αντιπάθειες στο κοινωνικό πεδίο.