30 Ιανουαρίου 2022

Η Aριστερά ή σκέψη και τα προβλήματα

Είχα την ευκαιρία (έως και υποχρέωση) να αντιπαρατεθώ με την επιχειρηματολογία της Αριστεράς από τα φοιτητικά μου χρόνια. Στις 10ετίες που ακολούθησαν, διέγνωσα πως η επιχειρηματολογία βασίζονταν σε μια συγκεκριμένη διαλεκτική τακτική
Είχα την ευκαιρία (έως και υποχρέωση) να αντιπαρατεθώ με την επιχειρηματολογία της Αριστεράς από τα φοιτητικά μου χρόνια. Στις 10ετίες που ακολούθησαν, διέγνωσα πως η επιχειρηματολογία βασίζονταν σε μια συγκεκριμένη διαλεκτική τακτική

Από τον Τρύφωνα Σωτηρόπουλο

Είχα την ευκαιρία (έως και υποχρέωση) να αντιπαρατεθώ με την επιχειρηματολογία της Αριστεράς από τα φοιτητικά μου χρόνια. Τον καιρό της παντοδυναμίας της ‘ΠΣΚ’, του ‘Ρήγα’, όταν ακόμα η ΕΣΣΔ ήταν ‘ο φάρος του αντικαπιταλισμού’. Στις 10ετίες που ακολούθησαν, διέγνωσα πως η επιχειρηματολογία βασίζονταν σε μια συγκεκριμένη διαλεκτική τακτική. 

Τα κύρια χαρακτηριστικά της διαλεκτικής αυτής είναι ακόμα υπαρκτά και εμφανή και καταγράφoνται στις εξής διαστάσεις:

Πρώτον, εφαρμόζεται μια ‘στρογγυλεμένη’ προσέγγιση της πραγματικότητας: η πραγματικότητα δεν είναι ‘τα σκληρά στοιχεία’ αλλά μια ‘άλλη προσέγγιση’ με κεντρικό στόχο την ‘διαφυγή’ από την πραγματικότητα. Διασημότερο παράδειγμα η φράση ‘υπάρχει τρίτος δρόμος για τον σοσιαλισμό’, όταν η πραγματικότητα ανέδειξε τα προβλήματα (ιδεολογικά ή και πρακτικά) της συγκεκριμένης ιδεολογίας. Η φράση μας ενημέρωνε πως υπάρχει λύση, η οποία δεν μάθαμε ποτέ πως εφαρμόζεται μηδέ κα τι εμπεριέχει. 

Δεύτερον, βασίζεται σε μια ‘αξιακή’ αρχή: η Αριστερά είναι πάντα, εκ προοιμίου και αδιαμφισβήτητα, ‘καλών προθέσεων’ και ως εκ τούτου, οι προτάσεις της δεν μπαίνουν στη βάσανο δίπολων όπως ‘καλό – κακό’, ‘σωστό – λάθος’, ‘εφαρμόσιμο – αερολογία’.

Οι ‘πλέριοι αριστεροί’ ακολουθούν ακόμα και σήμερα την ίδια σκεπτική. Ενδεικτικά παραδείγματα οι απόψεις του πρώην Υπ. Παιδείας κου Γαβρόγλου για την υπαρκτή βία στα ΑΕΙ και οι απόψεις του πρώην Υπουργού κου Μπαλτά περί ‘Εξουσίας’.
Στη πρώτη περίπτωση τα οξεία, σοβαρά και καταστροφικά για την εκπαιδευτική διαδικασία προβλήματα, ‘στρογγυλοποιούνται’, υποβαθμίζονται σε ένταση και συχνότητα και αποδίδονται μόνο σε φοιτητές. Μετά οι υπαίτιοι ‘εξαγνίζονται’ ως μέλη με προβλήματα που χρήζουν στήριξης. Με αυτά σαν βάση, σαν λύση για την απαράδεκτη κατάσταση προτείνεται:  «… επιτροπές, φόρουμ, κώδικες δεοντολογίας και ενημέρωση - κατάρτιση της διοίκησης των ΑΕΙ σε ήπια διαχείριση κρίσεων μέσω ανάπτυξης εργαλείων διαπραγμάτευσης διαμεσολάβησης», η εκχώρηση χώρων των ΑΕΙ για εκδηλώσεις των καταληψιών, μια ευγενική ‘συμφωνία κυρίων’ και άλλα τέτοια αγλαά. 

Στη δεύτερη περίπτωση, ορίζεται – a priori – ως θεμιτό,  ένα κόμμα να αποκτήσει την ‘Εξουσία’, ‘εφ’ όσον κερδίσει δύο διαδοχικές εκλογές’,, άσχετα αν οι εκλογές εκχωρούν την Κυβέρνηση και τίποτα περισσότερο. Στη συνέχεια ‘στρογγυλοποιείται’ το αντισυνταγματικό του θέματος, με τον προβληματισμό ‘τι θα πει Εξουσία και τι την κάνεις’. Με άλλα λόγια, ‘θέλουμε να εξουσιάζουμε την Πολιτεία, αλλά δεν ξέρουμε πως ακριβώς θα την ασκήσουμε’. Μετά εκφράζει την απόλυτα ολοκληρωτική άποψη ‘δεν ξέρω πόσο καταπιεστικοί θα είμαστε απέναντι στην κριτικής της Εξουσίας που θεωρούμε καλή αφού την ασκούμε εμείς. Τα προβλήματα μελέτης του Σταλινικού φαινομένου και της εξέλιξης της Σοβιετικής Ένωσης είναι πάρα πολύ καίρια και για εμάς’, καταγράφοντας δύο συνταγματικά, πολιτικά και ηθικά ‘ολοκληρωτικές’ αντιλήψεις: αφ’ ενός οι όποιες διαφωνίες απαγορεύονται και θα αντιμετωπίζονται ‘ρηξικέλευθα’, αφ’ ετέρου ότι κάνουν αυτοί είναι δεδομένο πως είναι ‘καλό’ μόνο και μόνο επειδή το κάνουν αυτοί ενώ σημείο σκέψης και προβληματισμού για αυτό αποτελεί το χρεωκοπημένο και ιστορικά καταδικασμένο (και από πολλούς Αριστερούς) Σταλινικό καθεστώς. Ένα ακόμα παράδειγμα που η πραγματικότητα (διάλυση της ΕΣΣΔ ‘εις τα εξ ων συνετέθη’), για την Αριστερά είναι σαν να μην έγινε και άρα  η Αριστερά μπορεί να αναπολεί και στοχάζεται επ’ αυτού!