10 Μαΐου 2022

Η γυναικοκτονία και το τέλος του ανδρισμού!

Στόχος του αληθινού άντρα είναι να κερδίζει καθημερινά τη γυναίκα του από την αρχή, με όπλο τις αρετές του και όχι καταφεύγοντας στη βία, τις απειλές, τους πειθαναγκασμούς, ακόμα και τα ηθικιστικά κηρύγματα.
Στόχος του αληθινού άντρα είναι να κερδίζει καθημερινά τη γυναίκα του από την αρχή, με όπλο τις αρετές του και όχι καταφεύγοντας στη βία, τις απειλές, τους πειθαναγκασμούς, ακόμα και τα ηθικιστικά κηρύγματα.

Καμία λέξη ή έκφραση δεν προέκυψε από παρθενογένεση. Τα λεξικά δεν προϋπήρξαν του ανθρώπου, τα έγραψαν ανθρώπινες κοινότητες μετά από μακραίωνες πορείες διαμόρφωσης γλωσσικών συμβάσεων. Και, κάθε λεξικό εμπλουτίζεται συνεχώς με νέα λήμματα, πολλά από τα οποία αντιστοιχούν σε λέξεις που κυκλοφορούν ανεπίσημα για ένα διάστημα ως νεολογισμοί. Ένας τέτοιος νεολογισμός, προϊόν ενός αποκρουστικού κοινωνικού φαινομένου της εποχής, είναι ο όρος "γυναικοκτονία".

Μορφή χιονοστιβάδας έχουν πάρει τα περιστατικά φρικιαστικών δολοφονιών γυναικών από τερατόμορφα "αρσενικά" (με την ληξιαρχική και μόνο έννοια της λέξης) που δεν δέχονται αμφισβήτηση της ιδιοκτησιακής - όπως πιστεύουν - σχέσης τους με τη γυναίκα που έκανε κάποτε το λάθος να συσχετίσει μαζί τους τη ζωή της. Πρόκειται για έναν απόλυτα διακριτό τύπο κακουργήματος, ξέχωρο από άλλες εγκληματικές συμπεριφορές. Είναι, επομένως, αναγκαίο να περιγράφεται με έναν ειδικό όρο που να αποδίδει συμβολικά την ιδιαίτερη σημασία του.

Στο πλαίσιο του παρόντος σημειώματος, και με την επίγνωση ότι υπάρχουν εναλλακτικές απόψεις από ακαδημαϊκούς πολύ ειδικότερους του γράφοντος, ως γυναικοκτονία εννοούμε τον φόνο μίας γυναίκας από έναν άντρα με βάση την πεποίθηση του δολοφόνου ότι η γυναίκα αυτή αποτελεί ιδιοκτησία του, άρα έχει πάνω της δικαίωμα ζωής και θανάτου. Ο ορισμός αυτός δεν περιλαμβάνει δολοφονίες γυναικών με διαφορετικά κίνητρα, όπως π.χ. η ληστεία. Θα μπορούσε, εν τούτοις, να περιλάβει τα σεξουαλικά εγκλήματα, αφού η πράξη του βιασμού συνίσταται σε de facto μετατροπή της γυναίκας σε "αντικείμενο", το οποίο ο βιαστής πρόσκαιρα θεωρεί ως "ιδιοκτησία" του και, σε ακραίες περιπτώσεις, είναι δυνατό ακόμα και να του αφαιρέσει τη ζωή.

Έχει αναπτυχθεί έντονη επιχειρηματολογία (κυρίως από νομικούς κύκλους) σύμφωνα με την οποία ο όρος "γυναικοκτονία" είναι "περιττός" και, ως εκ τούτου, μη δόκιμος, αφού μπορούμε να εντάξουμε αυτό το είδος εγκλήματος κατά γυναικών στην γενικότερη ανθρωποκτονία - ή, έστω, στην συζυγοκτονία (χωρίς προσδιορισμό φύλου). Αν, εν τούτοις, υιοθετήσουμε, ηθικά ή νομικά, μία τέτοια άποψη, αυτό που θα επιτύχουμε θα είναι να απορροφήσουμε μία πολύ ιδιαίτερη εγκληματική πράξη σε ένα ευρύτερο κακουργηματικό πλαίσιο, υποβαθμίζοντας και, τελικά, ακυρώνοντας το ειδικό βάρος της.

Παραδείγματα τέτοιων προσδιοριστικών λεκτικών επιμερισμών υπάρχουν πολλά. Μιλούμε, λ.χ., ειδικά για μισογυνισμό και δεν εντάσσουμε το φαινόμενο στην γενικότερη μισανθρωπία. Αναφερόμαστε σε ξενοφοβία αντί, γενικά, σε ανθρωποφοβία. Μιλάμε για κυνοφιλία όταν η λέξη "ζωοφιλία" δεν προσδιορίζει επαρκώς την ειδική αγάπη μας για τους σκύλους...

Η γυναικοκτονία, λοιπόν, αξίζει να προαχθεί από νεολογισμό σε δόκιμο όρο της γλώσσας μας και να βρει μια θέση στις νεότερες εκδόσεις των ελληνικών λεξικών. Ίσως ακόμα και στις σελίδες των νομικών συγγραμμάτων.

Το λυπηρό της υπόθεσης είναι ότι, με βάση τουλάχιστον αυτά που έχω διαβάσει στα social media, διακινήθηκε εξαρχής μία (συγκεκαλυμμένη έστω) υπερασπιστική γραμμή για τα τέρατα, έτσι ώστε οι εγκληματικές πράξεις τους να φανούν κατά το δυνατόν "κατανοητές", αν όχι μερικώς δικαιολογημένες. Και ελάχιστα εκπλήσσομαι όταν διαπιστώνω ότι ορισμένοι από αυτούς που διακινούν τέτοιες ιδέες αρνούνται, παράλληλα, τον όρο "γυναικοκτονία". Σε κάποιο ποσοστό, είναι εκπρόσωποι μίας "μάτσο" κουλτούρας που βρίσκει ιδανικούς εκφραστές σε προσωπικότητες όπως ο Ντόναλντ Τραμπ και (φυσικά!) ο Βλαντιμίρ Πούτιν.

Αντί να αναζητούμε δικαιολογίες για πράξεις άνανδρων δολοφόνων, θα μπορούσαμε να αντιπροτείνουμε ένα μοντέλο συμπεριφοράς που τιμά πολύ περισσότερο το ένδυμα που καλύπτει το κάτω μισό του ανδρικού σώματος. Καταρχήν, ο άντρας ο σωστός (δίχως εισαγωγικά η έκφραση!) δεν θεωρεί ποτέ μία γυναίκα ως ιδιοκτησία του! Και, ακόμα περισσότερο, δεν έχει πάνω της δικαίωμα ζωής και θανάτου, ανάλογα με το εάν εκείνη υποτάσσεται ή όχι στην ιδιοκτησιακή του φαντασίωση, ή, ευρύτερα, αν κολακεύει ή όχι την ανδρική του ματαιοδοξία.

Στόχος του αληθινού άντρα είναι να κερδίζει καθημερινά τη γυναίκα του από την αρχή, με όπλο τις αρετές του και όχι καταφεύγοντας στη βία, τις απειλές, τους πειθαναγκασμούς, ακόμα και τα ηθικιστικά κηρύγματα. Η ανθρώπινη βούληση δεν μπορεί ποτέ να καθίσει στο σκαμνί ενός δικαστηρίου. Ακόμα περισσότερο, η ανθρώπινη αντοχή.

Κι αν κάποια μέρα η γυναίκα του (για τους όποιους λόγους) πάψει να επιθυμεί να βρίσκεται μαζί του, η ανδρική αξιοπρέπεια επιβάλλει να την αφήσει να τραβήξει ελεύθερα τον δρόμο της, αφού ούτως ή άλλως δεν έχει αξία να κάθεται κοντά του μία γυναίκα που δεν θα `θελε να είναι εκεί.

Τέλος, αν ο άντρας θελήσει οπωσδήποτε κάποιον να δικάσει, ας δει τα λάθη που πιθανόν έκανε εκείνος και συνέβαλαν (τουλάχιστον εν μέρει) στην αποτυχία της σχέσης. Τότε, ναι, μπορεί δίκαια να αισθάνεται ότι τιμά εκείνα που φορά!