08 Ιουνίου 2021

Κάτι ωραία καλοκαίρια, σαν το φετινό

Θυμάσαι κάτι καλοκαίρια που ξεκινούσαν και όπως έβγαινε; Κάπως έτσι θα είναι το φετινό. Τότε ήταν ανεμελιά, τώρα αβεβαιότητα. Αλλά ήταν ωραία καλοκαίρια τότε, έτσι θα είναι και τώρα.
Θυμάσαι κάτι καλοκαίρια που ξεκινούσαν και όπως έβγαινε; Κάπως έτσι θα είναι το φετινό. Τότε ήταν ανεμελιά, τώρα αβεβαιότητα. Αλλά ήταν ωραία καλοκαίρια τότε, έτσι θα είναι και τώρα.

Ήταν εποχές που οι διακοπές ήταν προϊόν αυτοσχεδιασμού. Δεν υπήρχαν πλάνα από τον Φεβρουάριο, ούτε προγράμματα, μόνο κάτι σκόρπια σχέδια και κουβέντες. Που έπαιρναν σάρκα και οστά το καλοκαίρι, με ένα εισιτήριο και προορισμό κάποια κράτηση σε ξενοδοχείο σχεδόν της τελευταίας στιγμής ή ένα εξοχικό στο οπουδήποτε. Ήταν κάτι καλοκαίρια που ήταν ωραία γιατί ήταν ανέμελα.

Τότε που δεν υπήρχαν on-line κρατήσεις, τα εισιτήρια τα έπαιρνες από το πρακτορείο, συναντιόσουν με φίλους στο λιμάνι και ταξίδευες με το «Σούπερ Ναϊάς» ή το «Χρυσή Άμμος» ή αργότερα το «Πηνελόπη Α.». Τότε που οι διακοπές ξεκινούσαν με το που έμπαινες στο πλοίο γιατί στο κατάστρωμα τα μαλλιά μπλέκονταν από τον αέρα και μύριζαν αλμύρα, θάλασσα.

Τότε που γυρνοβόλαγες στα Ματογιάννια ή στην Αντίπαρο, που τότε ήταν ένας δρόμος, τρείς παραλίες, μια ταβέρνα και δύο ντισκοτέκ (!), με αντηλιακό Carroten και πρωινό τυρόπιτα και Milko ή φραπέ – αλήθεια, πως επιβίωνες;! – άντε και στη Βεγγέρα για χυμό ανάμικτο ή milk-shake σοκολάτα και ομελέτα.

Τότε που το ζητούμενο ήταν το αεράκι που κούναγε ελαφρά τις κουρτίνες στο δωμάτιο, όταν γύριζες από τη θάλασσα και έπεφτες στο κρεβάτι με τα αλάτια και με λίγες τύψεις που θα γέμιζες τα σεντόνια άμμο, πριν κάνεις ντουζ και ξεαλατιστείς. Ή μπάνια βραδινά κάτω από τα αστέρια, τότε που φοβόσουν λίγο να βουτήξεις μην και σε ρουφήξει το «τέρας της θάλασσας» αλλά και πάλι το έκανες και γέλαγες, φωτιές στην άμμο, κιθάρες και αν είχε γεμάτο φεγγάρι ακόμη καλύτερα, δεν φοβόσουν και το «τέρας». Και πλεκτά, πολύχρωμα βραχιολάκια από τα τουριστικά που μύριζαν αντηλιακό μέχρι τον επόμενο χειμώνα και αυτοσχέδιες μπαντάνες και Nivea στην πλάτη για τα καψίματα από τον ήλιο.

Τότε που το ζητούμενο ήταν το απέραντο μπλε-γαλάζιο, η θάλασσα να γυαλίζει κάτω από τον ήλιο και εσύ να γελάς με φίλους.

Τι κι αν τώρα τρως αστακομακαρονάδες και sushi στην παραλία; Τα βασικά ζητούμενα παραμένουν – και φέτος περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά, μου φαίνεται – τα ίδια: ο ήλιος, το αεράκι, η άμμος, η θάλασσα, τα γέλια και αυτή η αυθόρμητη έλλειψη προγραμματισμού που μοιάζει με ελευθερία.

Κι αν φέτος όλα είναι αβέβαια και δεν μπορείς να προγραμματίσεις γιατί απλά δεν ξέρεις τι θα γίνει, πάλι με ελευθερία μοιάζει. Κι αν όλα πάνε καλά και φύγεις, το κατάστρωμα δεν είναι μόνο πιο ασφαλές από τους κλειστούς air-conditioned χώρους, αλλά και πιο ωραίο, κι ας γίνονται χάλια τα μαλλιά κι ας γεμίζεις αλάτια. Όπως και η παραλία μέχρι να πέσει ο ήλιος, όταν αρχίσεις να κρυώνεις και τυλίγεσαι με παρεό, πετσέτα και ό,τι άλλα βρεις, αλλά δεν σου κάνει καρδιά να φύγεις γιατί παίζει Arno Elias «El Corazon» και ξέρεις ότι αυτή είναι η καλύτερη ώρα και δεν θέλεις να τελειώσει.

Είναι αυτή η αβεβαιότητα που, κάπως γίνεται, και μοιάζει με εκείνη την παλιά ανεμελιά του «βλέποντας και κάνοντας» που έκανε τα καλοκαίρια αξέχαστα. Κάπως σαν το φετινό – χωρίς πολλά σχέδια, κρατήσεις και προγραμματισμούς – αλλά με την βεβαιότητα ότι τα αυθόρμητα είναι τα καλύτερα και συνήθως βγαίνουν ακαταμάχητα μαγικά και τελικά απρόσμενα ονειρεμένα.