03 Δεκεμβρίου 2021

Κρατική επιβολή: μια άκυρη συζήτηση, όταν αφορά την προστασία της ατομικής και δημόσιας υγείας

Το κράτος, η συντεταγμένη πολιτεία, η κυβέρνηση, η εκπεφρασμένη εκλογικά κοινωνία, χωρίς να καταπατά συνταγματικά όρια, φροντίζει να προστατεύσει εσένα τον ίδιο, αλλά κυρίως, την δημόσια υγεία.
Το κράτος, η συντεταγμένη πολιτεία, η κυβέρνηση, η εκπεφρασμένη εκλογικά κοινωνία, χωρίς να καταπατά συνταγματικά όρια, φροντίζει να προστατεύσει εσένα τον ίδιο, αλλά κυρίως, την δημόσια υγεία.

Η πανδημία που προέκυψε στις ζωές μας σαρωτικά πριν περίπου δύο χρόνια, αναπόφευκτα, σχεδόν αυτόματα, και αφού πέρασε ένα αρχικό ιδανικό διάστημα ομόνοιας και παλλαϊκής συμφωνίας με τα όποια μέτρα είχαν επιβληθεί, άνοιξε μια ατέρμονη συζήτηση σχετικά με τα δικαιώματα, το σύνταγμα, την επιβολή από μεριάς του κράτους, και τα όρια της ελευθερίας του πολίτη, της αυτοδιάθεσης, των επιλογών για την ζωή και το σώμα των πολιτών, και άλλα τέτοια, πολύτιμα σε κανονικές συνθήκες.

Αλλά μήπως πριν κάποιος αρχίσει να συζητά για όλα αυτά, την κρατική αυθαιρεσία, την συνταγματική ελευθερία, το πραγματικό δικαίωμα να ορίζει κάποιος τις πράξεις του, το σώμα του, τις ουσίες που δέχεται, μένει να ξανασκεφτούμε με ποια αφορμή συζητάμε όλα αυτά; Μήπως απλά πρέπει να σκεφτούμε ότι με το κατάλληλο διακύβευμα, την κατάλληλη αφορμή, κάθε τέτοια συζήτηση καθίσταται εντελώς κενή, άκυρη, ένα φληνάφημα που δεν πρέπει να είναι υπαρκτό, παρά μόνο θεωρητικά; Μήπως απλά τα συνεχή θανατηφόρα διακυβεύματα ενός λοιμού καθιστούν κάθε παρόμοια συζήτηση μη έγκυρη;

Η πανδημία του Covid-19 είναι μια τέτοια περίπτωση. Και η αρχική αναγκαιότητα να στερηθούμε εξόδους και συναναστροφές, με τα δεδομένα που είχαμε τότε, σαφώς ήταν μια τέτοια περίπτωση.

Η ανάγκη χρήσης μασκών, καμερών στα σχολεία, αποχής από διασκεδάσεις, αποφυγής κλειστών χώρων, για να μην μεταδώσουμε μια θανατηφόρα ασθένεια, και να μην την κολλήσουμε, ήταν μια τέτοια περίπτωση επίσης. Οι ελευθερίες μπορούν να περιορίζονται με αυτό το διακύβευμα. Ο πολίτης χάνει κάποια από τα δικαιώματα του με αντάλλαγμα το κοινωνικό αγαθό της δημόσιας υγείας, όπως κατέδειξε επανειλημμένα η επιστήμη, οι επιδημιολόγοι, τα δεδομένα, τα στοιχεία.

Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι, και μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις με αποφάσεις του ΣτΕ αποδείχθηκαν επαρκείς λόγοι για να περιοριστεί ο πολίτης από κάποιες δραστηριότητες, και μάλιστα χωρίς έρεισμα να παραπονιέται σε κανένα επίπεδο: η επιστήμη, ο νομικός πολιτισμός, η συντεταγμένη πολιτεία, και η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας επικύρωσαν αυτή την συνθήκη, σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, καθιστώντας κάθε συζήτηση για δικτατορίες, επιβολές, σκοτεινές δυνάμεις, κακές προθέσεις, αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις κενά γράμματα, ανύπαρχτα θέματα, που αγνοούν την πραγματική ουσία της υπόθεσης, την αρχική αφορμή, την πραγματικότητα.

Στην περίπτωση του εμβολιασμού για την προστασία από την εξάπλωση της νόσου στην κοινότητα, την διαφύλαξη της δημόσιας υγείας, και την ατομική προστασία του καθενός δεν αλλάζει απολύτως τίποτα. Ο εμβολιασμός αποδεδειγμένα είναι μια σωτήρια πράξη, αντίστοιχη με το να σέβεσαι τους φωτεινούς σηματοδότες, αντίστοιχη με το να φοράς κράνος ή ζώνη στο οχημα σου, ή να μην κινείσαι με 200χλμ την ώρα, ή μεθυσμένος. Κατά κυριολεξία με τον εμβολιασμό κάνεις πολύ πιο μικρή την πιθανότητα να νοσήσει ή να πεθάνει ο πλησίον σου, και εσύ ο ίδιος.

Και αυτό είναι η μεγάλη τελική ουσία της υποχρεωτικότητας του εμβολιασμού, σε λογική επέκταση όλων των παραπάνω. Το κράτος, η συντεταγμένη πολιτεία, η κυβέρνηση, η εκπεφρασμένη εκλογικά κοινωνία, χωρίς να καταπατά συνταγματικά όρια, φροντίζει να προστατεύσει εσένα τον ίδιο, αλλά κυρίως, την δημόσια υγεία. Και επιλέγει να το κάνει μέσω προστίμων και αντικινήτρων γιατί είναι ο μόνος τρόπος.

Στην ουσία, όταν καταλάβεις την ουσία του στόχου αυτής της κρατικής επιβολής, καθίστανται εντελώς άκυρες οι επόμενες συζητήσεις. Τα ταξικά πρόσημα, οι Πινοσέτ, η αφαίμαξη των εισοδημάτων, οι κατάρες εν εξάλλω τραγουδοποιών, η γκρίνια από ακραία πολιτικά φάσματα, καθώς και κάθε άλλη αιτίαση, που μοιάζει να αγνοεί την βασική ουσία: την φύση του πράγματος που επιβάλλεται. Το ότι επιβάλλεται μια σωτηρία, μια αποδεδειγμένη, ξεκάθαρη, ατόφια οδός για λιγότερα θύματα, και για να μην γίνεις ο ίδιος, είτε συμφωνείς, είτε διαφωνείς, θύμα της πανδημίας.