11 Αυγούστου 2017

Lawrence D.H. | Μια γυναίκα που αγαπάει έναν άντρα, μπορεί να κοιμηθεί και σ’ ένα σανίδι επάνω.

Lawrence D H | Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι
12 αποφθέγματα και ένα από το αμφιλεγόμενο έργο, Ο εραστης της Λαίδης Τσάτερλι, ενός από τους σημαντικότερους Βρετανούς λογοτέχνες.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
12 αποφθέγματα και ένα από το αμφιλεγόμενο έργο, Ο εραστης της Λαίδης Τσάτερλι, ενός από τους σημαντικότερους Βρετανούς λογοτέχνες.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ο David Herbert Lawrence  γεννήθηκε το 1885 στο Ίστγουντ του Νότινγκχαμσαϊρ. Το 1911 δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα το 1911. Πολυταξιδεμένος, έζησε στη Φλωρεντία, την Αυστραλία και την Κεντρική Αμερική, για να εγκατασταθεί τελικά στη Γαλλία. Τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του είναι: "Το άσπρο παγόνι" , "Γιοι και εραστές" , "Ερωτευμένες γυναίκες" , "Το φτερωτό φίδι" ,"Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι","Ουράνιο Τόξο".

Πέθανε έχοντας τη φήμη πορνογράφου. Ωστόσο, μετά το θάνατό  του αναγνωρίστηκε σαν ένας από τους σημαντικότερους Βρετανούς λογοτέχνες κι εκτιμήθηκε ακόμα και η ζωγραφική του.

Το πιο αμφιλεγόμενο έργο του ήταν "Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι" που για πολλά χρόνια είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία του στην Αγγλία και στην Αμερική.

Αυτό που κυρίως προκαλούσε τους αναγνώστες δεν ήταν μόνο η τολμηρή θεματολογία, αλλά περισσότερο η "ιδιαίτερη"γλώσσα που χρησιμοποιούσε ο Lawrence.

Αναφέρεται στην  ερωτική ιστορία μιας αριστοκράτισσας της Κόνι Τσάτερλι και ενός άντρα της εργατικής τάξης, του δασοφύλακα Μέλορς. Οι περιγραφές είναι εξαιρετικά τολμηρές αλλά αισθητικά υπέροχες. Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία   είναι η αναζήτηση της πληρότητας, που μπορεί να επιτευχθεί μόνο μέσα από την ενότητα σώματος και πνεύματος.

Οι εκκεντρικές ρήσεις του Λόρενς... πολλές... Σας παραθέτω κάποιες από αυτές καθώς αποσπάσματα από το βιβλίο του "Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι"...


Η τραγωδία είναι σαν δυνατό οξύ: διαλύει και απομακρύνει τα πάντα εκτός από το πραγματικό χρυσάφι της αλήθειας.

Μόνο σε ένα μυθιστόρημα όλα τα δεδομένα παίζουν κάποιο ρόλο.

Πιστεύω ότι το πλησιέστερο που έχω έρθει στην πραγματική αγάπη ήταν με έναν νεαρό ανθρακωρύχο όταν ήμουν γύρω στα 16.

Καλύτερα να πεθάνεις από το να ζεις μηχανικά μια ζωή που είναι επανάληψη επαναλήψεων.

Θα ήθελα να ‘ξερα γιατί κάθε σπουδαίος άντρας έχει τάσεις προς την ομοφυλοφιλία, είτε το παραδέχεται είτε όχι.

Μην παίρνεις το μέρος των αγγέλων. Είναι πολύ μικροπρεπές.

Είναι κακόγουστο να είσαι συνέχεια σοφός. Σαν να είσαι σε μια ατέλειωτη κηδεία.

Η αισχρολογία οφείλεται στο ότι το μυαλό απεχθάνεται και φοβάται το σώμα, και το σώμα μισεί και αντιστέκεται στο μυαλό.

Το πιο ωραίο πράγμα στη φύση, ένα λουλούδι, έχει κι αυτό τις ρίζες του στο χώμα και την κοπριά.

Μια ανικανοποίητη γυναίκα πρέπει να έχει πολυτέλειες. Μια γυναίκα όμως που αγαπάει έναν άντρα, μπορεί να κοιμηθεί και σ’ ένα σανίδι επάνω.

Ποτέ δεν μπορώ να αποφασίσω αν οι σκέψεις μου είναι αποτέλεσμα των ονείρων μου ή τα όνειρα αποτέλεσμα των σκέψεών μου.

Η πορνογραφία είναι μια προσπάθεια να προσβάλουν το σεξ. Να το βρομίσουν.

Αποσπάσματα από τον Εραστή της Λαίδης Τσάτερλι...

"Είχε ξεγυμνώσει κι αυτός το μπροστινό μέρος του σώματός του κι η Κόνι ένιωσε τη γυμνή σάρκα του να μπαίνει μέσα της. Για μια στιγμή, έμεινε μέσα της να τρέμει σε στύση. Έπειτα όταν άρχισε να κινείται ρυθμικά μέσα της σ’ ένα ξέφρενο οργασμό που δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει, οι απότομοι σπασμοί του ξύπνησαν μέσα της κάποιες καινούργιες, παράξενες συγκινήσεις. Κύματα κύματα, σαν φλόγες που ορμούν κυνηγημένες απ’ τον αέρα, απαλές σαν φτερά, αστραφτερές σαν πυροτεχνήματα, υπέροχες συγκινήσεις που έκαναν τα σωθικά της να λιώνουν. Σαν καμπάνες που χτυπούσαν δυνατά, χαρμόσυνα. Κι ούτε που κατάλαβε τις άγριες κοφτές κραυγές που άφησε."

"Ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνουμε ή κρύβουμε τη συμπόνια μας είναι αυτός που προσδιορίζει τη ζωή μας…"

"Δε μου αρέσει που είσαι μακριά μου. Αν αρχίσω όμως να φαρμακώνομαι, κάτι καταστρέφεται. Υπομονή, πάντα υπομονή. Αυτός είναι ο τεσσαρακοστός μου χειμώνας. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτε για τους περασμένους. Όμως αυτόν το χειμώνα θα κρατήσω αναμμένη τη φλογίτσα μου της Πεντηκοστής και θα νιώθω γαλήνη. Και  δε θ’ αφήσω την ανάσα του κόσμου να μου τη σβήσει..."

"Τόσα πολλά λόγια, λοιπόν, γιατί δεν μπορώ να σε αγγίξω. Αν μπορούσα να κοιμηθώ με τα χέρια μου τυλιγμένα στο κορμί σου, το μελάνι θα έμενε στο μπουκάλι…"