11 Απριλίου 2021

Leo Buscaglia | Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες, αλλά με δέχτηκες, μ’ αγάπησες και με προστάτεψες…

Ένα βαθιά τρυφερό απόσπασμα- ύμνος της αληθινής αγάπης, που κρύβει μια τραγική ιστορία.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ένα βαθιά τρυφερό απόσπασμα- ύμνος της αληθινής αγάπης, που κρύβει μια τραγική ιστορία.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

πάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες.

Αλλά με δέχτηκες και μ’ αγάπησες και με προστάτεψες." θα μπορούσαν να είναι λόγια του 

Leo Buscaglia... Του σπουδαίου καθηγητή  της παιδαγωγικής στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνιας, ψυχολόγου και συναρπαστικού ομιλητή. Ενός χαρισματικού ανθρώπου που καταφέρνει κάτι μοναδικό: να καθηλώνει τους αναγνώστες του και να τους "μεταμορφώνει" με τα βιβλία του. Τα περισσότερα από αυτά, πηγάζουν από ομιλίες, διαλέξεις, ελεύθερες συζητήσεις μέσα και έξω από τις πανεπιστημιακές αίθουσες.

"Το να παρακολουθείς το Buscaglia να μιλά είναι σαν να κουβεντιάζεις μ` έναν παλιό φίλο πάνω σ` ένα κοινό και ποθητό θέμα" γράφει χαρακτηριστικά κάποιος σχολιαστής για εκείνον...

Ένα από τα καλύτερα και πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του Leo Buscaglia είναι το "Να ζεις, ν`αγαπάς και να μαθαίνεις".

Το ιδανικό ίσως, βιβλίο που μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης, θάρρους και αποφασιστικότητας για εκείνους που ακολουθούν το δρόμο της αγάπης...

Σε αυτό το κείμενο, δε θα αναφερθώ σε λόγια του Buscaglia, αλλά σε ένα γράμμα που βρήκε μετά από μια διάλεξή του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο έδρανο που καθόταν μια μελαγχολική κοπέλα... Πρόκειται για μια ιδιαίτερα τρυφερή, συγκινητική ιστορία αγάπης ενός ζευγαριού... Την εξομολόγηση μιας κοπέλας για τα συναισθήματα που νιώθει για τον αγαπημένο της... Εκείνη, κάνει ένα flashback σε στιγμές που έζησαν μαζί... Και ας μην μπορέσει να τα διαβάσει ποτέ ο άνθρωπός της... Αυτό που την ενδιαφέρει κι έχει κρατήσει στην καρδιά της είναι πως ό,τι και αν συνέβη μεταξύ τους, εκείνος τη δέχτηκε, την αγάπησε και την προστάτεψε...

Θυμάσαι τη μέρα που δανείστηκα το καινούργιο σου αυτοκίνητο και το τράκαρα;
Νόμισα πως θα με σκότωνες, μα δεν το έκανες.
Και θυμάσαι τη φορά που επέμενα να πάμε στη θάλασσα κι εσύ έλεγες οτι θα βρέξει, και έβρεξε;
Νόμιζα πως θα μου΄λεγες, “Στο’ χα πει”. Μα δεν το έκανες.
Θυμάσαι τη φορά που φλερτάρισα με όλους τους άνδρες για να σε κάνω να ζηλέψεις, και σύ ζήλεψες;
Νόμιζα πως θα με παρατούσες, μα δεν το έκανες.
Θυμάσαι τη φορά που λέρωσα την ταπετσαρία του αυτοκινήτου σου με κρέμα φράουλα;
Νόμιζα πως θα με χτυπούσες, μα δεν το έκανες.
Και θυμάσαι τη φορά που ξέχασα να σου πω πως ο χορός ήταν επίσημος κι ήρθες με το τζήν;
Νόμιζα πως θά ‘φευγες αλλά δεν το έκανες.
Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες.
Αλλά με δέχτηκες και μ’ αγάπησες και με προστάτεψες.
Υπήρχαν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να σου ανταποδώσω όταν θα γύριζες από το Βιετνάμ.

Αλλά δεν γύρισες…”