12 Μαΐου 2021

Μονόλογος μπροστά στον καθρέφτη

Θέμα αντίληψης και πίστας, η πανδημία - και τι κατάλαβες;
Θέμα αντίληψης και πίστας, η πανδημία - και τι κατάλαβες;

Θα κλείσεις ραντεβού για εμβόλιο.

Θα ανυπομονείς, αλλά θα κάνεις υπομονή και όχι βλακείες μέχρι να το κάνεις.

Θα έχεις και λίγη αγωνία.

Θα νιώθεις τυχερή / τυχερός γιατί θα κάνεις Pfizer ή Moderna.

Θα νιώθεις γενναία / γενναίος γιατί θα κάνεις Astra Zeneca ή Johnson.

Θα εμβολιαστείς (1η δόση).

Θα κοκκινίσει το χέρι σου ή/και θα έχεις πονοκέφαλο.

Δεν θα έχεις καμία παρενέργεια.

Θα έχεις άποψη, θα εκθειάσεις το σύστημα που λειτουργεί άψογα.

Θα έχεις άποψη, θα γκρινιάξεις για το σύστημα που δεν λειτουργεί όσο καλά θα έπρεπε.

Θα συνεχίσεις να φοράς μάσκα, αλλά θα νιώθεις πιο ασφαλής.

Θα ξεμυτίσεις, προσεκτικά.

Θα βρεθείς πάλι με φίλες / φίλους, πάντα προσεκτικά, θα αναλύσετε την κατάσταση και οπωσδήποτε τις «εντάξει, δεν ήταν τίποτα, όλα καλά» παρενέργειες της 1ης δόσης του εμβολίου.

Θα εμβολιαστείς (2η δόση).

Θα κοκκινίσει το χέρι σου ή/και θα έχεις πονοκέφαλο.

Δεν θα έχεις καμία παρενέργεια.

Θα συνεχίσεις να φοράς μάσκα όταν είσαι ανάμεσα σε αγνώστους, γιατί έχεις κοινωνική συνείδηση, ατομική ευθύνη και άλλα τέτοια politically correct και κατά βάθος γιατί ακόμη λίγο φοβάσαι.

Θα ξεμυτίσεις ακόμη περισσότερο.

Θα πιείς καφέ με φίλες / φίλους, θα βρεθείς σε κόσμο.

Θα πας στη δουλειά σου και μετά για καφέ / ένα ποτήρι κρασί / μπύρες με συνεργάτες.

Θα πας για μπάνιο τη θάλασσα, ίσως και εκδρομή.

Θα γυρίσεις στην «κανονικότητα», αλλά θα έχεις μια «ξεχασμένη» μάσκα μαζί, καλού-κακού, για ασφάλεια – που και που θα την χρησιμοποιείς.

Θα συνειδητοποιήσεις ότι η ζωή σου γύρισε εκεί που ήταν πριν ξεκινήσει η πανδημία, αλλά πάντα υπάρχει κάτι σαν σκιά.

Τίποτα δεν θα σου φαίνεται πια ακριβώς το ίδιο.

Θα νιώθεις ελεύθερη/ ελεύθερος, αλλά λιγότερο ανέμελη / ανέμελος από ότι ένιωθες τότε παλιά.

Θα κουραστείς από την πολύ φασαρία και τις «τα ίδια και τα ίδια» συζητήσεις.

Θα πιάσεις τον εαυτό σου να αναπολεί τις μέρες της καραντίνας, όταν μπορούσες να έχεις την ησυχία σου χωρίς να έχεις ευθύνη για αυτό.

Θα πιάσεις τον εαυτό σου να αναπολεί τις μέρες της καραντίνας, όταν είχες κάτι καλύτερο να περιμένεις και έκανες σχέδια για «όταν ανοίξουν τα πράγματα».

Θα συνειδητοποιήσεις ότι «άνοιξαν τα πράγματα», και…

Τίποτα δεν έγινε, πέρασε και δεν ακούμπησε.

Γιατί εσύ παρέμεινες κλειστή / κλειστός.

Θα συνειδητοποιήσεις ότι «άνοιξαν τα πράγματα», και…

Τίποτα δεν έγινε, πέρασε και δεν ακούμπησε.

Γιατί κύλησες μαζί τους, ανοιχτή / ανοιχτός.

Το 1894 ο Κωνσταντίνος Καβάφης γράφει την «Δευτέρα Οδύσσεια»: ο Οδυσσέας γυρίζει στην Ιθάκη, την βρίσκει «φτωχική», νοσταλγεί το ταξίδι και τις ανοιχτές θάλασσες και φεύγει πάλι προς τη δύση.

 Το 1910, πιο ώριμος πια από κάθε άποψη και προφανώς σε άλλο επίπεδο συνειδητότητας, ο Κωνσταντίνος Καβάφης γράφει την «Ιθάκη»: ο Οδυσσέας γυρίζει στην Ιθάκη, και ακόμη κι αν τη βρει «φτωχική», ξέρει ότι δεν τον γέλασε και «Ιθάκες τι σημαίνουν».

Το 1920, ο Κώστας Ουράνης, αναφερόμενος στην «Ιθάκη», γράφει το «Πάψετε πια…», μια ελεγεία στη ροή των πραγμάτων, αλλά και μια εξαιρετική αναφορά στην ατολμία, στον φόβο και στις χαμένες ευκαιρίες.

«… Ως πλόκαμοι μπορούν να μας τραβήξουν

τα κύματα της θάλασσας τα σκοτεινά τα βάθη,

μα και μπορούν στη φόρα τους να μας σηκώσουν τόσο

ψηλά, που με το μέτωπο ν’ αγγίξουμε τ’ αστέρια!...»

Κάποτε, πολύ παλιά, κάποιος Οδυσσέας θαλασσοδάρθηκε για δέκα χρόνια μέχρι να γυρίσει από έναν πόλεμο στο σπίτι του. Χρόνια αργότερα, οι περιπέτειες του διανθίστηκαν, απαγγέλθηκαν και καταγράφηκαν. Πολλά χρόνια αργότερα, έγιναν σύμβολα. Εξ ορισμού τα σύμβολα διαβάζονται, κατανοούνται, βιώνονται διαφορετικά από την καθεμία / τον καθένα, και αυτό εξαρτάται από το δικό του τρόπο αντίληψης ή/και επίπεδο συνειδητότητας.

Εδώ και έναν χρόνο περίπου, ζεις στη δίνη μιας πανδημίας. Ίσως είναι πολύ νωρίς ακόμη για να γίνει αυτό που ζεις σύμβολο, αλλά και για να καταλάβεις τι ακριβώς βίωσες. Αλλά ούτε και ξέρεις ακόμη την συνέχεια της ιστορίας σου. Άλλωστε, πιθανώς ούτε και ο ίδιος ο Οδυσσέας κατάλαβε τότε. Όσο για τους ποιητές, άλλοι ήταν ξεκάθαροι και άλλοι άλλαξαν γνώμη στην πορεία, με τον χρόνο το είδαν όλο αλλιώς.

Εικονογράφηση: Pablo Picasso | Girl before a Mirror