25 Σεπτεμβρίου 2021

Μπορεί τα τριαντάφυλλα να είναι όμορφα όταν τα κοιτάς, αλλά αυτό που σου μένει είναι το γιασεμί να μυρίζει.

Πριν από λίγες μέρες είχα μια κουβέντα σχετικά με το πως αλλάζουμε μεγαλώνοντας εξωτερικά, εσωτερικά και συνολικά. Τελικά, νομίζω, με την πάροδο του χρόνου το ένα εξισορροπεί το άλλο, αλλά το σύνολο γίνεται καλύτερο, ομορφότερο, φωτεινότερο. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι.
Πριν από λίγες μέρες είχα μια κουβέντα σχετικά με το πως αλλάζουμε μεγαλώνοντας εξωτερικά, εσωτερικά και συνολικά. Τελικά, νομίζω, με την πάροδο του χρόνου το ένα εξισορροπεί το άλλο, αλλά το σύνολο γίνεται καλύτερο, ομορφότερο, φωτεινότερο. Ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι.

Αν κάπου στα σαράντα μεταλλασσόμαστε σε κάτι άλλο από αυτό που ήμασταν ή θεωρούσαμε ότι ήμασταν μέχρι τότε – η «κρίση των σαράντα» που λένε, αν και οι ηλικίες πάντα παίζουν συν-πλην και ίσως είναι λίγο διαφορετικές σε άντρες και γυναίκες – αυτό σημαίνει ότι αλλάζει ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, αλλάζει και ο τρόπος που σκεφτόμαστε, που λειτουργούμε και με τον καιρό γινόμαστε αυτός ο νέος τρόπος, μια και σε πολύ μεγάλο βαθμό είμαστε η αντίληψη μας, οι σκέψεις μας, οι δράσεις μας και οι αντιδράσεις μας. Και με τον καιρό, μια μέρα έχουμε πια μετουσιωθεί.

Παράλληλα αλλάζουμε και εξωτερικά. Δεν θα είσαι ποτέ όπως ήσουν όταν ήσουν είκοσι, ούτε καν τριάντα ή σαράντα και πάει λέγοντας. Μπορείς να φροντίζεις τον εαυτό σου, είναι αλήθεια, αλλά οι πιθανότητας είναι ότι – εκτός αν χάσεις το μέτρο και προσφύγεις σε ακραίες λύσεις, συνήθως παρακινδυνευμένες – η φύση θα συνεχίσει απαλά να κάνει την δουλειά της γιατί απλά έτσι είναι.

Όμως, ευτυχώς, τα πράγματα λειτουργούν συνολικά και – ακόμη καλύτερα – τα αντιλαμβανόμαστε και συνολικά. Περνώντας τα χρόνια και καθώς μεταλλάσσεσαι και εσύ στο σύνολό σου, δεν είναι μόνο αυτό που βλέπεις που μετράει, αλλά όλο και περισσότερο, αυτό που εκπέμπει το οτιδήποτε έχεις απέναντί σου, δίπλα σου. Με αυτό συντονίζεσαι ή όχι, αυτό είναι που σε κάνει να νιώθεις, να αισθάνεσαι ή να διαισθάνεσαι, και αυτό είναι που τελικά σου μένει: αυτό που γεννιέται στον πυρήνα μιας ύπαρξης και διαχέεται παντού.

Έχω λουλούδια στη βεράντα μου, μεταξύ των οποίων τριανταφυλλιές – είναι κάπως δύστροπες γιατί έχουν και αγκάθια. Όταν ανθίζουν τα τριαντάφυλλά και τα κοιτάω είναι πράγματι όμορφα. Όμως, κάτι βράδια καλοκαιρινά που όλα είναι ήρεμα, τίποτα δεν συγκρίνεται με την μυρωδιά από το αγιόκλημα, το γιασεμί και τα νυχτολούλουδα. Και αν θυμάμαι κάτι τον χειμώνα και όλους τους χειμώνες, είναι αυτή η σαγηνευτική μυρωδιά που κάνει τα καλοκαιρινά βράδια αξέχαστα. Αυτό που, με έναν τρόπο μαγικό, γεννιέται στον πυρήνα μιας ύπαρξης, διαχέεται παντού και σε αγκαλιάζει, σε συνεπαίρνει, σε παρασύρει.