09 Νοεμβρίου 2017

Ναι, μπορώ  να σας αποδείξω ότι ο φεμινισμός δε φέρνει την ευτυχία στις γυναίκες

γυναίκες | γυναίκα | φεμινισμός | ευτυχία
Οι γυναίκες έχουν κατακτήσει σε μεγάλο βαθμό την ισότητα . Αλλά έγιναν άραγε πιο ευτυχισμένες ακολουθώντας το πρότυπο της δυναμικής γυναίκας ;-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Οι γυναίκες έχουν κατακτήσει σε μεγάλο βαθμό την ισότητα . Αλλά έγιναν άραγε πιο ευτυχισμένες ακολουθώντας το πρότυπο της δυναμικής γυναίκας ;-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Πριν κάποια χρόνια, ενώ σπούδαζα ακόμα, η καθηγήτρια στο μάθημα ιστορίας, μου πρότεινε να διαβάσω ένα πραγματικά ιδιαίτερο βιβλίο, "Το Πρώτο φύλο", της Elisabeth Gould Davis.   Μια συγγραφέα η οποία  με το έργο της, αποβλέπει να δώσει στη γυναίκα τη θέση που της ανήκει στην ιστορία. Με αφορμή κάποια σχόλια αναγνωστών σε ένα κείμενό μου,   το έφερα στο μυαλό μου... Την "προπαγάνδα 2.000 χρόνων", όπως όρισε η ίδια.

Αντλώντας από την επιστήμη, τη μυθολογία, την αρχαιολογία και την ιστορία, παρουσιάζει μερικά αφυπνιστικά δεδομένα...

Θα αναφέρω κάποια από αυτά...

Ο άντρας, βιολογικά, είναι μια μεταλλαγή της γυναίκας. Το χρωμόσωμα Υ είναι ένα παραμορφωμένο Χ...

Οι αρχαίοι πολιτισμοί, όπως ο σουμεριακός, ήταν βασικά  μητριαρχικές κοινωνίες, όπου οι γυναίκες κυβερνούσαν και οι άντρες ήταν υπηρέτες τους. Αυτές οι μητριαρχικές κοινωνίες καταργήθηκαν, κι αυτό σήμανε τον εκβαρβαρισμό της ανθρωπότητας και την αυξανόμενη καταπίεση των γυναικών.

Η γυναίκα, ήταν εκείνη που ανακάλυψε πρώτη τις τέχνες και τις επιστήμες, ήταν πρώτη στην πορεία προς τον πολιτισμό κι εξακολουθεί να είναι πρώτη- από φυσική άποψη-σύμφωνα με τους βιολόγους.

Το αναπόφευκτο συμπέρασμα του συγκεκριμένου βιβλίου, είναι ότι οι γυναίκες είναι "το πρώτο φύλο" και όπως αναφέρεται στην εισαγωγή: "ήρθε ο καιρός να ξαναμπεί η γυναίκα στα βιβλία της ιστορίας... να ξαναγίνει δεκτή στο ανθρώπινο γένος. Η συμβολή της στον πολιτισμό, ήταν μεγαλύτερη από του άντρα..."

Και βέβαια η γυναίκα έχει σημαντική, κορυφαία θέση στα βιβλία της ιστορίας... Η γυναίκα, και μόνο που η φύση της χαρίζει δώρο της μητρότητας, είναι προνομιούχα... Έχει, όμως, σημασία το αν η γυναίκα είναι ανώτερη από τον άντρα; Πού την οδηγεί αυτό και τί θέλει να αποδείξει τελικά;

Στη σημερινή εποχή, κάθε γυναίκα διαλέγει ό,τι της χρειάζεται από δόξες, τιμές, τίτλους, προσωπική ζωή, όπως ακριβώς τα διαλέγει και ένας άντρας. Τώρα πια, για τα δύο φύλα είναι δυνατή η επιτυχία στην καριέρα. Ο δυναμισμός, όμως, πολλές φορές γίνεται όπλο, που πυροβολεί την προσωπική ευτυχία και των δύο. Γιατί χρυσή τομή, δεν είναι εύκολο να υπάρξει.

Η γυναίκα, καλείται να ανταποκριθεί σ`έναν ακόμα ρόλο, ανάμεσα στους τόσους που είναι φορτωμένη. Εκτός από καλή σύζυγος, ερωμένη, νοικοκυρά, μητέρα,  πρέπει επιπλέον να τροφοδοτεί το μύθο της οικονομικά ισχυρής και κοινωνικά προβεβλημένης. Και ταυτόχρονα... θα πρέπει να διατηρεί όλα τα τυπικά στοιχεία της θηλυκότητας. Κι αναρωτιέμαι, έχει νόημα να είναι η "Μαίρη Παναγιωταρά...";

Μπορεί, άραγε, να τα καταφέρει εξίσου καλά σε όλους τους ρόλους ταυτόχρονα;

Κατά τη γνώμη μου, όλος αυτός ο φεμινισμός....είναι πολλές φορές παγίδα... Η κοινωνία απαιτεί και προβάλλει το πρότυπο της δυναμικής γυναίκας... Της γυναίκας που μπορεί να τα καταφέρει σε όλους τους τομείς... Στη δουλειά της, στην προσωπική της ζωή...

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι η δυναμική γυναίκα είναι  επιτυχημένη... Και το σημαντικότερο... σε καμία περίπτωσηδεν επιβεβαιώνεται ότι είναι ευτυχισμένη...

Ναι, και βέβαια τα δύο φύλα θα πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες και επιλογές...

Ποιός ο λόγος, όμως,να φτάνουν στο άλλο άκρο μόνο και μόνο για να αποδείξουν ότι είναι ανώτερες; Και τελικά... να καταλήγουν εκείνες να  έχουν όλους τους ρόλους, να τρέχουν να προλάβουν τα πάντα και οι άντρες να νιώθουν ευνουχισμένοι...;

Η ζωή έχει αποδείξει, ότι δυο κεφάλια σ`ένα καπέλο ... δεν χωράνε.  Γι`αυτό το λόγο, πολλές φορές, οι "μεγάλοι", βαρύγδουποι τίτλοι και οι θώκοι με τις δυναμικές, "επιτυχημένες" γυναίκες, συνοδεύονται με πολλά ομολογημένα ή ανομολόγητα ναυάγια της προσωπικής τους ζωής...

Νομίζω ότι αυτό που έχει σημασία είναι το να είμαστε ευτυχισμένες... ό,τι κι αν σημαίνει αυτό για την κάθε μία από εμάς...