13 Φεβρουαρίου 2018

Ο Άγιος Βαλεντίνος και η αγάπη που άργησε παραπάνω από μία μέρα...

Άγιος Βαλεντίνος | αγάπη | έρωτας | ουσία | Συμπόσιο Πλάτωνα | Σωκράτης
Κανένας ‘Άγιος Βαλεντίνος’ δεν μπορεί να καθορίσει αν οι δυο άνθρωποι που ‘γιορτάζουν’, είναι μαζί ευτυχισμένοι...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Κανένας ‘Άγιος Βαλεντίνος’ δεν μπορεί να καθορίσει αν οι δυο άνθρωποι που ‘γιορτάζουν’, είναι μαζί ευτυχισμένοι...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Είναι ένα χειμωνιάτικο βράδυ...Έξω έχει αρχίσει να χιονίζει. Ένα  ζευγάρι χορεύει αγκαλιασμένο στο σαλόνι του σπιτιού του. Το  “La Historia de un amor” ακούγεται χαμηλόφωνα από το πικάπ.

 Η πόρτα του δωματίου είναι μισάνοιχτη. Από εκεί κάποιος κρυφοκοιτάζει. Ένα κοριτσάκι, αγουροξυπνημένο, χαζεύει τον χορό των γονιών του. Η καρδιά της χτυπά πιο δυνατά. Θέλει να τρέξει να τους αγκαλιάσει, προτιμά όμως να μη διακόψει αυτήν την όμορφη σκηνή.

Έχουν περάσει πολλά χρόνια από εκείνη τη νύχτα και όμως η παραπάνω εικόνα στο μυαλό μου δεν έχει ξεθωριάσει. Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή πολύ νέος, όταν ήμουν μόλις δέκα ετών. Με τη μητέρα μου είχαν μια σπάνια σχέση. Την ιδανική... Κι αυτό το λέω με απόλυτη σιγουριά δίχως να εξιδανικεύω και να υπερβάλω. 

“Όταν γνωρίσεις τον άνδρα με τον οποίο θα θελήσεις να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου μαζί του, θα το καταλάβεις από την πρώτη στιγμή”, μου έλεγε η γιαγιά μου. Μου άρεσε να πιστεύω στη ρομαντική της θεωρία, στο πρότυπο σχέσης των γονιών μου,  αλλά και στο “Συμπόσιο του Πλάτωνα”: “Ο άνθρωπος ήταν αρχικά ένα πλάσμα με δύο κεφάλια και τέσσερα χέρια και πόδια. Κάποια στιγμή χωρίστηκε στη μέση κι έκτοτε είναι καταδικασμένος να ψάχνει αιωνίως για το άλλο του μισό.”

Ο δάσκαλος του Πλάτωνα, Σωκράτης, μέσα από το εγκώμιό του για τον έρωτα, παρουσιάζει την άποψή του γι`αυτό το "άλλο μισό". Εξηγεί, λοιπόν, ότι σε αυτή την αναζήτηση δεν υπάρχει ακρίβεια.   Ο έρωτας δεν έχει να κάνει με την αναζήτηση του" άλλου μισού" ούτε με την ολοκλήρωση "του όλου". H αναζήτηση του κάθε ανθρώπου είναι γι` αυτό που είναι κατά βάση καλό. "Το μόνο που ερωτεύεται ο άνθρωπος δεν είναι παρά το καλό" και επιδιώκει να το αποκτήσει και να το κατέχει παντοτινά...

Θα συμφωνήσω κι εγώ μαζί του... Τον καλό, τον πιο ταιριαστό σύντροφο αναζητά ο καθένας για τον εαυτό του. Ωστόσο, επιτρέψτε μου να χρησιμοποιήσω τη φράση "το άλλο μισό", γιατί είναι ρομαντικός όρος για το σύντροφο ζωής...

Το αν θα έρθει στη ζωή μας το “άλλο μας μισό”, είναι καθαρά θέμα τύχης. Όσο και να βασανιζόμαστε με σκέψεις για τις σωστές ή λανθασμένες μας επιλογές, όσο και να επιδιώκουμε να “γνωρίσουμε”... “αν είναι να’ρθει θε’ να΄ρθει, αλλιώς θα προσπεράσει...”

Υπάρχουν άνθρωποι που πέρασαν από αυτήν τη ζωή, δίχως να γνωρίσουν το αληθινό συναίσθημα του έρωτα... Και ας έκαναν σχέσεις, κι ας παντρεύτηκαν, κι ας έφεραν στον κόσμο τα παιδιά τους. Ο πραγματικός έρωτας νομίζω πως δεν μπορεί να συμβεί πολλές φορές στη ζωή μας... Κι ας έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ερωτευόμαστε κάθε σύντροφό μας...Διαφέρει από  τον ενθουσιασμό, από την προσδοκία και τον προγραμματισμό για κοινό μέλλον, μόνο και μόνο επειδή ο χρόνος κυλάει γρήγορα και πιέζει...

Έχω την εντύπωση ότι ο έρωτας είναι κάτι  υπέροχο κι ανεξήγητο. Μια ψυχική τρικυμία που αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού. Σαν μια απολαυστική "πάθηση μη θεραπεύσιμη"... Ένα ανθρώπινο συναίσθημα που υπόκειται σε όλους τους νόμους της ανθρώπινης φύσης.

Ο αμοιβαίος έρωτας που προσφέρει ρίγη συγκίνησης, αυτός που διατηρεί όλα τα χαρακτηριστικά της τρυφερής παιδικής ηλικίας:απλότητα, ειλικρίνεια, απόλυτη πίστη... Αυτός είναι ο  έρωτας που έχει νόημα για εμένα και που έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε αγάπη. Αυτός  που σε κάνει να νιώθεις πως κάθε μέρα είναι γιορτή και που δε χρειάζεσαι καμία αφορμή για να επιβεβαιώσει ο ένας στον άλλον ότι είναι μαζί ευτυχισμένοι. Όπως, λόγου χάρη, τη μέρα του Αγίου Βαλεντίνου...

Και φέτος, εδώ και μέρες έχει ξεκινήσει όλη αυτή η “εμπορική διαδικασία” -μόνο έτσι μπορώ να τη χαρακτηρίσω- ο "βομβαρδισμός" με καρδούλες, λουλούδια,  προτάσεις για ρομαντικά δείπνα, σέξυ εσώρουχα και συμβουλές στο διαδίκτυο, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση... Παντού!  Όσοι είναι σε σχέση, θέλουν δε θέλουν, πρέπει έστω και τυπικά να πουν ένα “χρόνια πολλά αγάπη μου”. Οι πιο φανατικοί της εν λόγω γιορτής, θα γεμίσουν τη μέρα τους με “σ’αγαπώ, σε λατρεύω”... Οι αδέσμευτοι πάλι, ή θα αδιαφορήσουν ή θα περιμένουν καρτερικά να περάσει αυτό το “οδυνηρό” 24ωρο όπου το αίσθημα της “μοναξιάς” ετοιμάζεται να τους πνίξει...

Ποιά είναι η αλήθεια; Κανένας “Άγιος Βαλεντίνος” δεν μπορεί να καθορίσει αν οι δυο άνθρωποι που “γιορτάζουν” είναι μαζί ευτυχισμένοι... Μπορεί να έχεις γιορτάσει για πολλές χρονιές αυτήν τη 14η Φεβρουαρίου και μια μέρα να συνειδητοποιήσεις ότι είσαι πιο μόνος από μόνος...  Μπορεί όμως, να μην είχες ποτέ “Βαλεντίνο/α”... Γιατί πολύ απλά η δική σου αγάπη άργησε παραπάνω από μία μέρα... Όσο ρομαντικό κι αν φανεί αυτό που θα πω, κάποια στιγμή θα έρθει...

Και τότε...το δικό σου χέρι θα αξίζει να "χάνεται" μέσα στο δικό του. Τα δαχτυλά σου θα ξαπλώνουν με εμπιστοσύνη πάνω στην παλάμη του. Θα ζεις μαζί του έντονες στιγμές, αλλά η ψυχή σου και η καρδιά σου θα είναι ήρεμες πια... Το κυριότερο είναι ότι δε θα πονάς... Και φυσικά  θα θεωρείς "λίγο" το να "κλείσεις" την αγάπη σου στο 24ωρο του Αγίου Βαλεντίνου... Κι αν γιορτάσετε αυτή τη μέρα, θα είναι για το "έθιμο"... Ξέρεις καλά, ότι η ουσία είναι αλλού...