14 Ιουνίου 2022

Ο Τραμπισμός - Πουτινισμός, ο δημοκρατικός κόσμος, και τα χταπόδια.

Το ερώτημα αν ο δημοκρατικός κόσμος, με την ευαισθησία για τα χταπόδια, μπορεί να αντιπαρατεθεί με ένα μη δημοκρατικό, ογκώδες, επιθετικό άλλο κομμάτι του κόσμου, που προτάσσει βόμβες, όπλα, και λόγχες, και αγριότητα
Το ερώτημα αν ο δημοκρατικός κόσμος, με την ευαισθησία για τα χταπόδια, μπορεί να αντιπαρατεθεί με ένα μη δημοκρατικό, ογκώδες, επιθετικό άλλο κομμάτι του κόσμου, που προτάσσει βόμβες, όπλα, και λόγχες, και αγριότητα

Το τριήμερο του Άγιου Πνεύματος στα ΜΚΔ της Ελλάδας, μιας σοβαρής «μαλακής» δύναμης του δημοκρατικού κόσμου, απασχόλησε ένα ημιαστείο και ταυτόχρονα σοβαρό θέμα: το αν πρέπει να τρώμε χταπόδια, με δεδομένο, και τεκμηριωμένο ότι είναι έξυπνα όντα, δυνητικά έχοντα αυτοσυνείδηση κάποιου τύπου. Και αν μπορούμε να προχωράμε ως πολιτισμός αφανίζοντας άλλα είδη, απρόσκοπτα, αν μπορούμε να μην δίνουμε σημασία σε λεπτές πτυχές του κόσμου και να ζούμε όπως ζούσαμε ενώ τα δεδομένα αλλάζουν.

Ταυτόχρονα σε ένα κοντινό μας μέρος χάνονται κάθε μέρα εκατοντάδες ζωές ανθρώπων από την επιθετικότητα ενός ηγέτη που διατείνεται ότι μισεί ακριβώς αυτό: τις λεπτές πτυχές ενός κόσμου που θεωρεί παρηκμασμένο, ασχολούμενο με φληναφήματα εσαεί, υπερβολικά μαλακού πλέον, και συνάμα επιθετικό και σε προσπάθεια να κυριαρχήσει ιδεολογικά με την δύναμη των κεφαλαίων που έχει συσσωρεύσει, και της φιλελεύθερης δημοκρατίας, που βλέπει ως επιβολή στα πιστεύω του.

Ταυτόχρονα, μια σαφώς καθυστερημένη κοινωνία, συγκριτικά, η Τουρκία, εκφράζεται επιθετικά έναντι στην χώρα μας, έστω και σε ένα λεκτικό επίπεδο, που δεν μπορεί να αγνοηθεί σε καμία περίπτωση.

Οι δύο κόσμοι συγκρούονται ξεκάθαρα, είναι σε πόλεμο. Και σε ένα μέρος του δημοκρατικού κόσμου, κουρασμένου να συζητά κάθε νέα μέρα για αυτόν τον πόλεμο, έχουμε την χαρά και την πολυτέλεια να αναρωτιόμαστε αν μπορούμε να τρώμε αρνί επειδή είναι έξυπνο, ή λιγότερο έξυπνο, αν μπορούμε να χρησιμοποιούμε όσα πλαστικά προϊόντα θέλουμε, αν μπορούμε να χρησιμοποιούμε λέξεις, και να μπορούμε να μνημονεύουμε ανθρώπους που θυμίζουν τον Ρώσο ηγέτη αλλά πρόσφεραν στις κοινωνίες μας, αν θα αποφασίσουμε να σκεφτόμαστε κάθε λεπτή πτυχή της ισορροπίας του κόσμου, ή αρκετά λιγότερες.

Το ερώτημα αν ο δημοκρατικός κόσμος, με την ευαισθησία για τα χταπόδια, και τα δέντρα που χάνονται μπορεί να αντιπαρατεθεί με ένα μη δημοκρατικό, ογκώδες, επιθετικό άλλο κoμμάτι του κόσμου, που προτάσσει βόμβες, όπλα, και λόγχες, και αγριότητα, είναι το πιο έγκυρο ερώτημα των ημερών μας, το πιο έγκυρο διακύβευμα των τελευταίων μηνών.

Νωρίτερα, πριν την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία, το ερώτημα έμοιαζε να έχει απαντηθεί. Η λεπτή, φιλελεύθερη δημοκρατία χωρών όπως ο Καναδάς, η Αυστραλία, οι ΗΠΑ, ιδίως στις ακτές τις, προοδεύει τόσο πολύ πολιτικά και τεχνολογικά, που θα αποκτήσει τόσο μεγάλη ισχύ τελικά σε οικονομικό επίπεδο, που ουσιαστικά δεν θα μπορεί να αντιπαρατεθεί σε κανένα επίπεδο με πιο καθυστερημένα κομμάτια του κόσμου, με στιγμιότυπα της ιστορίας που θυμίζουν άλλους αιώνες, όπως μοιάζει να είναι ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ο Ταγίπ Ερντογάν, ο Ντόναλντ Τραμπ, και όλοι οι λαϊκιστές επιθετικοί, «μάτσο» ηγέτες του Τραμπισμού-Πουτινισμού, που κινούνται στις παρυφές της νοημοσύνης και της δημοκρατίας.

Σήμερα απλά πρέπει να καταλάβουμε ότι μαζί με τα χταπόδια, πρέπει να υπερασπιστούμε την ίδια την ύπαρξη μας, χωρίς να χάσουμε όλη αυτή την λεπτότητα και προσοχή, αλλά μαζί να δείξουμε ανάλογη πολεμική και κοινωνική σκληρότητα, απλά επειδή είμαστε σε σύγκρουση. Απλά επειδή κηρύχθηκε από το «άλλο» κομμάτι του κόσμου αυτή η σύγκρουση.

Θα μπορούσε να είναι εφικτό αυτά τα αντιφατικά μεταξύ τους στοιχεία, να συνδυαστούν; Θα μπορούσαν οι Δυτικές κοινωνίες να είναι λεπτές και σκληρές μαζί, επειδή απαιτείται; Μπορεί κάποιος να σέβεται τα χταπόδια και να νικά πολέμους την ίδια στιγμή;

Η πολυσυλλεκτικότητα και η τεχνοκρατική όργανωση, μαζί με την οικονομική και τεχνολογική υπεροχή μπορούν να απαντήσουν σε αυτό, και μόνο. Η ελπίδα ότι κομμάτια των δυτικών κοινωνιών μπορούν να είναι όσο σκληρά απαιτείται για να κερδίζεις πολέμους, και άλλα κομμάτια, σε αγαστή συνεργασία να ανησυχούν για τον πλανήτη, τα θαλάσσια όντα, και όλα τα άλλα, και μαζί όλο αυτό να είναι αποτελεσματικό, βιώσιμο, σκληρό, διατηρώντας την λεπτότητα του, και εντέλει: νικηφόρο σε συγκρούσεις.

Οι εκβάσεις θα εκτυλίσσονται, μέρα με την μέρα, και τα ερωτήματα θα απαντηθούν, αλλά μέχρι τότε θα ψάχνουμε και στην Ελλάδα την ισορροπία μεταξύ του λεπτού, και του πολεμικά αποτελεσματικού, απλά επειδή απαιτείται.

Ας ελπίζουμε στις καλύτερες εκβάσεις, σε κάθε περίπτωση, κι ας περιφρουρούμε την δημοκρατία της διαφορετικότητας και της λεπτότητας, καλλιεργώντας μαζί την απαραίτητη σκληρότητα, που ίσως απαιτηθεί.