11 Οκτωβρίου 2021

Ο Τσίπρας σε διαφορά φάσης με την πραγματικότητα

Αλέξης Τσίπρας | ΣΥΡΙΖΑ
Το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά αδύναμο, επικοινωνιακά λανθασμένο και δεν έχει σχέση με τις ανάγκες του σήμερα – ούτε χρονικά, ούτε ουσιαστικά.
Το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά αδύναμο, επικοινωνιακά λανθασμένο και δεν έχει σχέση με τις ανάγκες του σήμερα – ούτε χρονικά, ούτε ουσιαστικά.

«Είμαστε αποφασισμένοι να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο ανάμεσα στο κόμμα και το κράτος». «Προχωρούμε στην ουσιαστική και ολόπλευρη αποκομματικοποίηση του Κράτους». «Τα υπουργεία θα σταματήσουν να είναι φέουδα κομματικών στρατών». 
Οι παραπάνω προτάσεις θα μπορούσε να είναι προεκλογικές δεσμεύσεις οποιουδήποτε πολιτικού. 

Για την ακρίβεια είναι παρόμοιες με τις προεκλογικές δεσμεύσεις των περισσοτέρων από τους τελευταίους πρωθυπουργούς που κυβέρνησαν τη χώρα - του Κυριάκου Μητσοτάκη τον Μάιο του 2018 (το κομματικό κράτος του ΣΥΡΙΖΑ θα ξηλωθεί), του Αντώνη Σαμαρά τον Μάιο του 2015 (Ο Τσίπρας θέλει να ξαναφέρει στη χώρα το μεγάλο κομματικό κράτος), του Γιώργου Παπανδρέου τον Σεπτέμβριο του 2009 (τέρμα στο κομματικό ρουσφέτι. Πρόκειται για (προεκλογικές) τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα πριν λίγες ημέρες. 

Ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζεται να διεκδικήσει τη δική του δεύτερη ευκαιρία μέσω της τρίτης θητείας του στο Μαξίμου. Το κάνει, ωστόσο, με έναν τρόπο που δύσκολα θα του επιτρέψει να αναπτύξει δυναμική. Το αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολιτικά αδύναμο, επικοινωνιακά λανθασμένο και δεν έχει σχέση με τις ανάγκες του σήμερα – ούτε χρονικά, ούτε ουσιαστικά. Είναι το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, από το «η Ελπίδα έρχεται» που εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε εξαιρετικά επιτυχημένο.  

Τι λέει ο Αλέξης Τσίπρας; Ότι «[..] καταργούμε τις στρατιές των μετακλητών στο δημόσιο τομέα. Σήμερα ο κάθε υπουργός έχει μια στρατιά μετακλητών που σε κάθε ανασχηματισμό τον παίρνει μαζί του. Αυτό θα τελειώσει». Αν με κάτι έχει συνδεθεί η περίοδος διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι το σφιχτό κομματικό κράτος και η απουσία ευρέων συναινέσεων και συνεργασιών. Πώς να πειστεί κάποιος όταν και οι δύο κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα δεν είχαν ούτε έναν εξωκοινοβουλευτικό υπουργό; 

Ωστόσο, η πρόσκρουση στη λογική και τη μνήμη δεν είναι το βασικότερο πρόβλημα του πολιτικού αφηγήματος του Αλέξη Τσίπρα. Η αχίλλειος πτέρνα του είναι ότι έρχεται δεύτερος. 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει συνδεθεί με τους «άριστους» - ακόμη κι όσοι θέλουν να της ασκήσουν κριτική σε αυτό το σημείο χτυπούν ειρωνικά. Η «εμμονή» Μητσοτάκη να κυνηγά την αποτελεσματικότητα αντί της κομματικής επετηρίδας έχει δημιουργήσει, μάλιστα, ψιθύρους στο εσωτερικό της ΝΔ. Πώς επιλέγεις να χτυπήσεις τον πολιτικό σου αντίπαλο για το κομματικό κράτος όταν η πραγματικότητα δείχνει ότι από τους πιο δημοφιλείς και παραγωγικούς υπουργούς είναι οι εξωκομματικοί του; (π.χ. Πιερρακάκης, Σκέρτσος) 

Η μετά πανδημίας εποχή δίνει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και πολλαπλές επιλογές όσον αφορά τα πολιτικά αφηγήματα: Η συμπερίληψη και η κοινωνική συνοχή σε μια πραγματικότητα που προάγει την ταχύτητα και την ψηφιοποίηση, αφήνοντας πολύ κόσμο πίσω. Τα νέα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα. Οι περιβαλλοντικές προκλήσεις – πεδίο προνομιακό για την (κάποτε) Αριστερά της Οικολογίας. Το νέο εργασιακό περιβάλλον και το επερχόμενο τσουνάμι της αυτοματοποίησης που θα εξαφανίσει εκατοντάδες επαγγέλματα. Η ασφάλεια και το νέο μεταναστευτικό. 

Αντί όλων αυτών, ο Αλέξης Τσίπρας επιλέγει να γυρίσει τον χρόνο πίσω, να κάνει τα τετριμμένα μέρος του πολιτικού αφηγήματός του, δημιουργώντας εκνευρισμό στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς μεγάλο μέρος του κόμματος θεωρεί ότι η βέλτιστη επιλογή θα ήταν η ακόμη μεγαλύτερη ομοιογένεια του κράτους μέσα από την κομματικοποίησή του, και προκαλώντας ένα αίσθημα εφησυχασμού σε κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. 

Ο Τσίπρας δείχνει να είναι διαφορά φάσης με την πραγματικότητα. Σαν να μην μπορεί να αντιληφθεί γρήγορα τις ανάγκες της κοινωνίας. Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή, απ’ ότι μας είχε συνηθίσει από τις εποχές ακόμη που ήταν στον Δήμο Αθηναίων.