07 Μαρτίου 2019

Όλα όσα θέλω να πω στην κόρη μου & το γιο μου για την Ημέρα της γυναίκας

Ημέρα της Γυναίκας | γιος | κόρη
Τώρα που γιορτάζουμε πάλι την ημέρα της Γυναίκας, είναι καλό να σκεφτόμαστε όχι μόνο τι έχει γίνει, αλλά και τι κόσμο θα φτιάξουμε για τα παιδιά μας.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Τώρα που γιορτάζουμε πάλι την ημέρα της Γυναίκας, είναι καλό να σκεφτόμαστε όχι μόνο τι έχει γίνει, αλλά και τι κόσμο θα φτιάξουμε για τα παιδιά μας.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ένα από τα αγαπημένα «παιχνίδια» της κόρης μου, είναι να την ντύνω με στολές πριγκίπισσας ή νεράιδας κι εκείνη να ξαπλώνει στον καναπέ περιμένοντας με κλειστά ματάκια τον πρίγκιπα που θα τη φιλήσει. Αυτό φυσικά, το έχει δει από τη Χιονάτη, την Ωραία Κοιμωμένη και τόσα άλλα παραμύθια που διαβάζουμε στα κοριτσάκια κι εκείνα μαθαίνουν να τα λατρεύουν.

Χθες, ενώ χτένιζα τα όμορφα μαλλιά της, σκεφτόμουν πως από τότε που γεννήθηκαν όλες αυτές οι ονειρεμένες ιστορίες- με παλάτια, δράκους, όμορφα κορίτσια που περίμεναν τον πρίγκιπα με το άσπρο άλογο να τα σώσει προσφέροντάς τους την ευτυχία που αναζητούσαν, -έχουν αλλάξει οι εποχές και οι πεποιθήσεις.

Κάποτε η ζωή μιας γυναίκας βρισκόταν στα «χέρια» του πατέρα της και στη συνέχεια του συζύγου της - τον οποίο δεν είχε η ίδια επιλέξει. Να φέρει αντίρρηση; Να υψώσει ανάστημα; Να πει όχι δεν μου αρέσει αυτό; Δεν μπορούσε. Ήταν παγιδευμένη. Αποκτούσε υπόσταση μόνο δίπλα σε κάποιον άνδρα. Αν ήταν τυχερή, θα της προσέφερε μια όμορφη ζωή... Αν ήταν δυνάστης και ήθελε να ξεφύγει από εκείνον, θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την κατακραυγή της άκαμπτης, σκληρής κοινωνίας.

Στο μυαλό μου έρχεται η ηρωίδα του Ίψεν από το Κουκλόσπιτό του. 140 χρόνια πριν, η εμβληματική Νόρα, σκανδάλισε τα ευρωπαϊκά ήθη, κλείνοντας την πόρτα σε έναν «άνθρωπο» ο οποίος τη μεταχειριζόταν σαν να ήταν κτήμα του.

Στην αληθινή ζωή όμως, οι διαμαρτυρίες των γυναικών στις αρχές του εικοστού αιώνα στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ- που ζητούσαν ίσα δικαιώματα, καλύτερες συνθήκες εργασίας καθώς και δικαίωμα ψήφου- βρήκαν ανταπόκριση στις 8 Μαρτίου του 1977. Την ημέρα που θεσμοθετήθηκε  από τον ΟΗΕ, η Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας και καλέστηκαν όλες τις χώρες του κόσμου να γιορτάσουν την ημέρα για τα δικαιώματα των γυναικών.

Δεν είναι εύκολη η ζωή για τη γυναίκα... Πολλοί οι ρόλοι της, που με το πέρασμα του χρόνου αυξάνονται ...Χίλιες δυο υποχρεώσεις, απαιτήσεις... Εκτός από καλή σύντροφος, ερωμένη, νοικοκυρά, μητέρα,  πρέπει επιπλέον να τροφοδοτεί το μύθο της οικονομικά ισχυρής και κοινωνικά προβεβλημένης. Και ταυτόχρονα... θα πρέπει να διατηρεί όλα τα τυπικά στοιχεία της θηλυκότητας. 

Ο γιος μου είναι στην πρώτη τάξη δημοτικού. Την ημέρα της γιορτής  του τον περίμεναν δυο κάρτες με ευχές γεμάτες καρδούλες από δυο συμμαθήτριές του. Η χαρά του ήταν μεγάλη, το ίδιο όμως και η απογοήτευσή του καθώς θα έπρεπε να περιμένει μερικούς μήνες για τη δική τους γιορτή, ώστε να τους το ανταποδώσει. «Μπορούμε να τους φτιάξουμε σήμερα μια κάρτα όπου θα τις ευχαριστήσεις», του είπα σαν εναλλακτική. «Ναιιιιι» μου απάντησε και τα μάτια του έλαμψαν.

Ξεκινήσαμε, λοιπόν, τις ζωγραφιές.

Του έδωσα ιδέες για το τι θα μπορούσε να τους γράψει, όπως στο τέλος να ολοκληρώσει  «με αγάπη».

«Μα μαμά, πως θα γράψω με αγάπη και στις δύο; Δεν είναι σωστό!» μου απάντησε με αυστηρό ύφος. «Γιατί δεν είναι σωστό;» τον ρωτάω έκπληκτη. «Γιατί πρέπει να αγαπάω μόνο ένα κορίτσι και να το προσέχω!» μου απάντησε.

 Η αλήθεια είναι ότι όποτε μου δίνεται η ευκαιρία, τού λέω πως θα πρέπει να φέρεται στις κοπέλες όταν μεγαλώσει, αλλά και από τώρα. Να είναι ευγενικός, τρυφερός, να τις σέβεται και να τις προσέχει. Να τους προσφέρει λουλούδια -όχι για τους τύπους, επείδη θα το αισθάνεται- και να είναι δοτικός. Όταν έχει μία σύντροφο, να την τιμά και να αγαπάει μόνο εκείνη. Κι αν για κάποιο λόγο πάψει η αγάπη του, να είναι ειλικρινής μαζί της και μόνο εάν χωρίσουν να κοιτάξει άλλη...

Κι όσο καιρό του έλεγα τα παραπάνω, δεν ήξερα τι είχε πραγματικά καταλάβει με το παιδικό του μυαλουδάκι. Μέχρι που στάθηκαν αφορμή οι καρτούλες για να συνειδητοποιήσω γι’ακόμη μια φορά, ότι το αγόρι μου ρουφάει σαν σφουγγάρι τα πάντα, βάζοντάς τα στο μυαλό και την καρδιά του.

«Τα κορίτσια είναι φίλες σου όπως και τα υπόλοιπα παιδάκια στην τάξη σου. Και όλους τους φίλους μας τους αγαπάμε!» του εξήγησα. «Ωραία τότε!» μου απάντησε ο μικρός μου και συνέχισε να γράφει ό,τι είχαμε πει.

Το μεγάλωμα των παιδιών δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει να είσαι πάντα εκεί, δίπλα τους, να αφουγκράζεσαι την κάθε στιγμή, να προλαβαίνεις- όσο είναι αυτό εφικτό- το κάθε “στραβοπάτημα”, να τους μαθαίνεις τί είναι σωστό και τί όχι. Να μην κάνεις το λάθος και δημιουργείς στερεότυπα, όπως έκαναν πολλές μανάδες προηγούμενων γενεών... Όπως για παράδειγμα, ότι το κορίτσι είναι εκείνο που θα κάνει τις δουλειές του σπιτιού.

Παραμονή της Παγκόσμιας Ημέρας της γυναίκας, νιώθω δέος για κάθε γυναίκα που έδωσε τον προσωπικό της αγώνα ώστε εμείς σήμερα να απολαμβάνουμε την ισότητα των δύο φύλων. Κι έχουμε δρόμο μπροστά μας για να εκλείψουν τα στενά μυαλά που κρατάνε πίσω την εξέλιξη της κοινωνίας μας.

Σαν μάνα ενός γιου και μιας κόρης, με αφορμή αυτήν τη σημαντική μέρα, έχω να τους πω τα εξής:

- Να έχετε αγάπη μέσα σας και να μην επιτρέψετε σε κανέναν να αλλάξει τα όμορφα συναισθήματα που έχετε στην ψυχή σας. 

- Να σπουδάσετε, να ταξιδέψετε, να μάθετε όσα πιο πολλά μπορείτε! Ό,τι και να συμβεί, τις γνώσεις που έχετε στο μυαλό σου δεν θα τις χάσετε ποτέ! 

-Nα κρατάτε δίπλα σας ανθρώπους που θα χαρούν με τη χαρά σας και θα λυπηθούν με τη λύπη σας … Κι ας είναι λίγοι… Κι εσείς, να ανταποκριθείτε στην αγάπη τους… 

-Μην επιτρέψετε σε κανέναν να προσβάλει ή υποτιμήσει εσάς και τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Αν κάποιος τολμήσει να το κάνει, διαγράψτε τον από τη ζωή σας . 

-Να αγαπάτε τον εαυτό σας… Μόνο τότε η ζωή θα σας αγαπήσει… 

- Oλοκληρωμένοι άνθρωποι θα νιώσετε από μόνοι σας και όχι περιμένοντας κάποιον σύντροφο να σας καλύψει κενά, ελλείψεις κι ανασφάλειες. Να μάθετε να στέκεστε στα πόδια σας.

- Την ευτυχία θα τη βρείτε μέσα σας και όχι μέσα από την εκπλήρωση των προσδοκιών που έχουν οι άλλοι για εσάς. Να ακολουθήσετε τον δρόμο της καρδιάς σας και όχι τα “πρέπει” που επιβάλει η κοινωνία. 

-Να σέβεστε εκείνους που αξίζουν το σεβασμό σας. Με τους υπόλοιπους, απλά μην ασχολείστε.

-Μην φοβηθείτε να αλλάξετε στη ζωή σας κάτι που σας δυσαρεστεί. Καλύτερα να τολμήσετε παρά να το μετανιώσετε αργότερα.

Στην κόρη μου...

 Μην περιμένεις κανέναν “πρίγκιπα” να έρθει για να σε “σώσει”. Μην επιτρέψεις σε κανέναν να ελέγξει τη ζωή σου και να αποφασίσει για εσένα. Μόνο εσύ ξέρεις τί είναι το καλύτερο για τον εαυτό σου. Να είσαι χαρούμενη και περήφανη που θα γίνεις γυναίκα.

Στο γιο μου...

 Μην ξεχνάς ότι όπως κι εσύ, έτσι και κάθε άνθρωπος από μια μάνα ήρθε στον κόσμο. Μια γυναίκα. Αυτός και μόνο ο λόγος, είναι αρκετός για να τη σέβεσαι και να την αγαπάς.