27 Μαΐου 2022

Πανεπιστήμια: Η βία και η αναρχία πρέπει να ηττηθούν, και να προχωρήσουν

Στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια μοιάζουν για κάποιους ως κάτι σαν χώρος αναψυχής, και επωαστήριο κομματικών στελεχών, αναρχικών σεχτών, ακροαριστερών στρατιωτών, στον δρόμο προς μια επανάσταση που κάποιοι φαντασιώνονται
Στην Ελλάδα τα πανεπιστήμια μοιάζουν για κάποιους ως κάτι σαν χώρος αναψυχής, και επωαστήριο κομματικών στελεχών, αναρχικών σεχτών, ακροαριστερών στρατιωτών, στον δρόμο προς μια επανάσταση που κάποιοι φαντασιώνονται

Τα πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο, αντιπροσωπεύουν όχι ένα κομβικό, αλλά ένα αρκετά σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας, της παραγωγικής διαδικασίας, της κοινής ζωής των πολιτών, της ευημερίας τους.

Στα πανεπιστήμια όλων των άλλων χωρών, εκπαιδεύεται ένα μικρό, αλλά σημαντικό κομμάτι της νεολαίας, στο να παράξει, να ερευνήσει, να γίνει μελλοντικό επιστημονικό-εργατικό δυναμικό, και να δώσει στην κοινωνία πίσω αυτά που παίρνει από αυτήν από οικονομικής πλευράς, από την φορολογία των πολιτών, να είναι ένας ακόμη παραγωγικός πόλος, μαζί με την αγορά εργασίας σε κάθε κομμάτι της οικονομίας, το κράτος, τον πνευματικό κόσμο, και την συνολική κοινωνία, που πάντα θα προχωράει σύσσωμη προς την πρόοδο και την ανάπτυξη, ή την ύφεση και την οπισθοχώρηση.

Σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου τα πανεπιστήμια δεν είναι τόσο σημαντικά, όσο στην Ελλάδα, και σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου τα πανεπιστήμια δεν είναι κάτι παραπάνω από εργαλείο για μόρφωση, ανάπτυξη, συμμετοχή στην καινοτομία και την παραγωγή, ένα ακόμη στάδιο παραγωγής εργαζόμενων, συνεπών πολιτών, συμμετόχων στην ομαλή ζωή και την ευημερία του συνόλου.

Στην Ελλάδα η κατάσταση, ειδικά τα τελευταία χρόνια, περιπλέκεται. Τα πανεπιστήμια μοιάζουν για κάποιους ως κάτι σαν χώρος αναψυχής, και επωαστήριο κομματικών στελεχών, αναρχικών σεχτών, ακροαριστερών στρατιωτών, στον δρόμο προς μια επανάσταση που κάποιοι φαντασιώνονται ότι θα ξεκινήσει από την νεολαία, αλλά όχι ως αποτέλεσμα μόρφωσης, αλλά σκληρού συνδικαλισμού, ακραίων συγκρούσεων, οπισθοδρομικών θεσφάτων για ένα υπόδειγμα πολίτη που θα φέρει με βίαιες συγκρούσεις συντριπτικές αλλαγές στην κοινωνία, με απολυταρχικό αριστερό πρόσημο.

Φυσικά, καμία σχέση δεν μπορεί όλο αυτό με τους όρους που τα πανεπιστήμια καλούνται να παράξουν κοινωνικό έργο, ενσωματόνοντας νέους επιστήμονες στην αγορά εργασίας, ερευνώντας καινοτόμες λύσεις, παράγοντας επιστημονικό έργο, όπως οπουδήποτε αλλού. Και φυσικά αυτή η κατάσταση δεν αφορά μόνο τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, αλλά μοιάζουν να παρακωλύουν όλη την λειτουργία των πανεπιστημίων, προς οποιαδήποτε κατεύθυνση, για όλους, είτε συμμερίζονται τις επαναστατικές στοχεύσεις των ελάχιστων οπαδών αυτής της προσέγγισης είτε όχι.

Και αυτή η παρακώλυση, ειδικά όταν γίνεται βίαιη, μοιάζει να ακυρώνει όλη την εκπαιδευτική και παραγωγική λειτουργία των πανεπιστημίων για όλους τελικά. Να κρατάει τα πανεπιστήμια, που αφορούν τελικά την συντριπτική πλειοψηφία του δυναμικού της νεολαίας της χώρας, λόγω μιας ιδιαιτερότητας του εκπαιδευτικού συστήματος. Όλη η νεολαία, τελικά, τείνει να εγκλωβίζεται σε μια εσφαλμένη και παρακωλυμένη διαδικασία για χρόνια, και να διαμορφώνεται ως επιστημονικό προσωπικό με λάθος όρους, να μαθαίνει την ανομία, την επιβολή με την βία, την ελάχιστη προσπάθεια σε έναν μεικτό χώρο βίας, αναψυχής, ανομίας, και συμφερόντων, και να καθηλώνεται.

Δεν είναι τόσο κομβικής σημασίας η λειτουργία των πανεπιστήμιων, ακόμα και σε χώρες που λειτουργούν ιδανικά, αλλά στην περίπτωση της χώρας μας, καταντά κομβικό στοιχείο της κοινωνίας το γεγονός οτι τα πανεπιστήμια λειτουργούν τελείως λάθος, είναι ένα περιβάλλον επιβολής, και βίας, ένα επωαστήριο αναρχίας, ακριβώς γιατί θέτει τόνους, διαμορφώνει αντιλήψεις, δίνει ένα εντελώς λάθος παράδειγμα εντελώς νωρίς, σχεδόν στο σύνολο της νεολαίας, και εν τέλει: δεν προετοιμάζει συντριπτικά ποσοστά των νέων ανθρώπων στην ενσωμάτωση τους σε μια ομαλή κοινωνική και εργασιακή ζωή.

Η βία και η αναρχία πρέπει να ηττηθούν, τα πανεπιστήμια να προχωρήσουν, και η νεολαία της χώρας να προχωρήσει επίσης, σε μια κοινωνική, εργασιακή, οικονομική, πολιτική πραγματικότητα που θα έχει ως στόχο την ευημερία με πραγματικούς, φυσιολογικούς όρους, όπως σε κάθε άλλη χώρα. 

Η επανάσταση μπορεί, δυνητικά, να έρθει, μπορεί να είναι βίαιη, αλλά στόχος όλων μας ας είναι η ομαλή κοινωνική ζωή εντός και εκτός πανεπιστημίων, η περιθωριοποίηση βίαιων και ουτοπικών θεάσεων γύρω από την κοινωνία.