21 Οκτωβρίου 2021

Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις

Γιώργος Παπανδρέου | ΚΙΝΑΛ
Η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου για την προεδρία του Κινήματος Αλλαγής είναι λανθασμένη σε, τουλάχιστον, τέσσερα επίπεδα: πολιτικά, κομματικά, επικοινωνιακά και σε προσωπικό επίπεδο για τον ίδιο.
Η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου για την προεδρία του Κινήματος Αλλαγής είναι λανθασμένη σε, τουλάχιστον, τέσσερα επίπεδα: πολιτικά, κομματικά, επικοινωνιακά και σε προσωπικό επίπεδο για τον ίδιο.


Η υποψηφιότητα του Γιώργου Παπανδρέου για την προεδρία του Κινήματος Αλλαγής είναι λανθασμένη σε, τουλάχιστον, τέσσερα επίπεδα: πολιτικά, κομματικά, επικοινωνιακά και σε προσωπικό επίπεδο για τον ίδιο.

Πολιτικά, ο Παπανδρέου έχει δικαιωθεί σε πολλές από τις επιλογές του. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος από το Μνημόνιο κι αυτό αποδείχθηκε σχεδόν 10 χρόνια μετά. Αρκετές από τις μεταρρυθμίσεις που σήμερα θεωρούνται αυτονόητες ή εξακολουθούν να προβάλλονται ως κατόρθωμα της ΝΔ ή του ΣΥΡΙΖΑ έχουν τη βάση τους στη διετία 2009-2011, πχ. η ψηφιοποίηση του κράτους, η Δι@ύγεια κλπ. Η σπουδή του για δικαίωση είναι εμφανής από τις κατά καιρούς παρεμβάσεις του. Ωστόσο, αυτό είναι ένα παρελθοντολαγνικό αφήγημα και όχι εμπροσθοβαρές. Δεν παράγει πολιτική για το μέλλον. Κι αυτό που έχει ανάγκη o τόπος είναι ένας μακρόπνοος σχεδιασμός για τις προκλήσεις που έχει μπροστά της η χώρα – το δημογραφικό, η κλιματική κρίση, το ενεργειακό τοπίο, το νέο παραγωγικό μοντέλο, η Παιδεία και οι υποδομές.

Κομματικά, το τελευταίο που μπορεί να ισχυριστεί ο Γιώργος Παπανδρέου είναι ότι προάγει την ενότητα. Ακόμη κι αν είχε -μια κάποια- λογική η ίδρυση του ΚιΔηΣο το 2015, καθώς ο ίδιος είχε ανυπέρβλητες διαφορές με την τότε ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, η τωρινή του κίνηση δυναμιτίζει μια διαδικασία που έδειχνε να κυλά ομαλά. Από την ώρα που άρχισαν οι πρώτες φήμες μετά τη δική του κίνηση να δει τους συνυποψηφίους του μέχρι τη στιγμή που ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του πέρασε μία εβδομάδα. Μία εβδομάδα που στο κόμμα δεν έγινε καμία ουσιαστική πολιτική συζήτηση παρά μόνο gossip σχολιασμοί για το τι έχει στο μυαλό του ο πρώην πρωθυπουργός. Ο ίδιος είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για τον χαμένο χρόνο και την εσωστρέφεια. 

Επικοινωνιακά, όταν θέλεις να ανακοινώσεις κάτι τόσο σημαντικό το κάνεις αμέσως. Δείχνεις ταχύτητα, αποτελεσματικότητα και προσαρμοστικότητα. Όταν «το βασανίζεις» εφτά ημέρες το μόνο που έχεις πετύχει είναι να αποδυναμώσεις την όποια δυναμική μπορούσες να αναπτύξεις. Εμφανίζεσαι, παράλληλα, αναβλητικός, διστακτικός και με το προφίλ περσόνας κι όχι προσωπικότητας. Επίσης, στη μαγνητοσκοπημένη δήλωσή του δεν υπάρχει ούτε μια νύξη για τις πολιτικές που προτείνει ο ίδιος ώστε να μεγαλώσει η Παράταξη. Πολιτική επικοινωνία μόνο με το όνομα-brand δεν νοείται το 2021.  

Σε προσωπικό επίπεδο, ο Γιώργος Παπανδρέου έχει πολλά να χάσει και πολύ λίγα να κερδίσει. Μια ενδεχόμενη ήττα του θα τον αφήσει στην πολιτική λήθη, τερματίζοντας μια πολιτική καριέρα δεκαετιών ως χαμένος σε μια εσωκομματική διαδικασία από υποψηφίους που κάποτε δεν θα τολμούσαν καν να κατέβουν ως αντίπαλοί του. Μια ενδεχόμενη νίκη, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα τον κάνει (ξανά) πρόεδρο ενός κόμματος που παλεύει από την τρίτη θέση να ανεβάσει τα ποσοστά του. 

Ένα από τα πράγματα τα οποία έκαναν κάποτε τον Παπανδρέου διαφορετικό ήταν η στάση του – μιλούσε πάντοτε για πολιτικές και σπάνια για πρόσωπα. Αν ο ίδιος είχε πολιτική πρόταση για το μέλλον του Κινήματος Αλλαγής θα έπρεπε να την είχε καταθέσει (και μαζί και την υποψηφιότητά του αν ήθελε) πριν την απόσυρση της Φώφης Γεννηματά. Η εκ των υστέρων στάση του φανερώνει οπορτουνιστικά χαρακτηριστικά που μόνο τιμητικά δεν είναι. 

Ένα από τα πράγματα τα οποία έκαναν κάποτε τον Παπανδρέου διαφορετικό ήταν τα στελέχη που συσπείρωνε γύρω του. Από τις εποχές του 2005 και του 2008, ο Παπανδρέου «έχτιζε» στελέχη που σήμερα βρίσκονται σε κομβικές θέσεις στη χώρα – επιχειρηματικές και κυβερνητικές. Σήμερα, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι μπορεί να κάνει το ίδιο. 

Ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν κάποτε πρωθυπουργός και όριζε τις τύχες ενός ολόκληρου λαού. Δέκα χρόνια μετά είναι υποψήφιος πρόεδρος ενός κόμματος που βρίσκεται στην τρίτη θέση και είναι αμφίβολο αν καταφέρει να εκλεγεί. 

Υπάρχει ένα δίστιχο στον Ύμνο εις την Ελευθερία που περιγράφει την κατάσταση ακριβώς: περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις.