18 Ιανουαρίου 2019

Έλενα Ναθαναήλ | Εκείνο το καλοκαίρι με τον Λάκη Κομνηνό.

`Ελενα Ναθαναήλ | Λάκης Κομνηνός | Εκείνο το καλοκαίρι
Δεν ξέρω αν θα είχα τη δύναμη να ζω ήρεμα γνωρίζοντας πως θα πεθάνω, είπε κάποτε η Belle Helene που  γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 72 χρόνια.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Δεν ξέρω αν θα είχα τη δύναμη να ζω ήρεμα γνωρίζοντας πως θα πεθάνω, είπε κάποτε η Belle Helene που γεννήθηκε σαν σήμερα πριν από 72 χρόνια.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Την έλεγαν Belle Helene - Ωραία Ελένη και τη θεωρούσαν πρότυπο της ελληνικής ομορφιάς. Κανένας δεν μπορούσε να αμφισβητήσει τη φινέτσα της. Πανέμορφο πρόσωπο, αιθέρια κίνηση, στυλ που ενσωμάτωνε όλες τις τάσεις της δεκαετίας του ‘70 (ίσια μαλλιά, τα μεγάλα γυαλιά, τα μίνι με έντονα print) την έκαναν να ξεχωρίζει και να αποτελεί ισχυρό πρότυπο. Δυναμική κι αποφασιστική δεν δίστασε να αποκτήσει παιδί εκτός γάμου και να ζήσει με τον σύντροφό της χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει οπωσδήποτε να παντρευτεί. Και ήταν από τις πρώτες διάσημες γυναίκες που πήραν μια τέτοια απόφαση που ήταν αρκετά δύσκολη για την τότε συντηρητική κοινωνία της χώρας μας. Δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από την Έλενα Ναθαναήλ, που γεννήθηκε σαν σήμερα στις 19 Ιανουαρίου του 1947.

Από τα τέλη της δεκαετίας του ‘70 είχε ήδη αρχίσει να παίρνει απόσταση από τον χώρο του θεάματος. Αυτή η στάση της συνοψίζεται μέσα σε  μία μόνο φράση της “Δεν θέλω να με θυμούνται όταν δεν θα υπάρχω πια”.

Περιόρισε πολύ τις εμφανίσεις της, έπαιζε επιλεκτικά κι επέστρεφε στην αγροτική ζωή που τόσο της άρεσε.

Όταν ακούω ή βλέπω κάπου γραμμένο το όνομά της στο μυαλό μου έρχονται δύο εικόνες... ‘Ενα πανέμορφο κορίτσι με μακριά μαύρα μαλλιά σε μια ακρογιαλιά αγκαλιασμένη με έναν από τους πιο γοητευτικούς ηθοποιούς και στο επόμενο καρέ... την Έλενα να κρατά το χεράκι ενός μικρού κοριτσιού που την κοιτάζει στα μάτια με λατρεία.

Αναφέρομαι σε σκηνές της ταινίας “Εκείνο το καλοκαίρι”. Ειλικρινά, δεν ξέρω πόσες φορές την έχω δει. Είναι τόσες πολλές. Κάθε φορά  συγκινούμαι το ίδιο.  Μπορεί και περισσότερο... Ίσως γιατί έχω συνδέσει ένα κομμάτι της κινηματογραφικής ιστορίας με κάτι “δικό μου” που με αγγίζει βαθιά...

Πρόκειται για μια ρομαντική δραματική ταινία του 1971 σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη, σενάριο Πάνου Κοντέλλη, παραγωγή Κλέαρχου Κονιτσιώτη. Πρωταγωνιστικό ζευγάρι η `Ελενα Ναθαναήλ και ο Λάκης Κομνηνός.

Ο Πέτρος (Λάκης Κομνηνός) έρχεται από το Λονδίνο μετά από πρόσκληση της συζύγου του (Έλενα Ναθαναήλ). Το ζευγάρι βρίσκεται σε διάσταση  δύο χρόνια ο ένας από τον άλλο και στα όρια του διαζυγίου. Όμως εκείνη  η συνάντησή τους θερμαίνει και πάλι τον παλιό έρωτα που ζήσανε μαζί.

Η Έλενα έχει μαζί της και την κόρη της Τζένη (Ρούλα Χριστοπούλου) η οποία  αρχικά είναι διστακτική με τον πατέρα της. Οι σχέσεις της μικρής μαζί του βελτιώνεται πολύ γρήγορα. Ο Πέτρος έχει επιστρέψει για να δώσει τέλος στο γάμο, η συνάντησή τους όμως θερμαίνει και πάλι τον παλιό έρωτα που έζησαν κάποτε. Τότε έρχεται η κρίσιμη στιγμή όπου η Έλενα θα του αποκαλύψει το μυστικό της... Της απομένουν λίγοι μήνες ζωής γιατί  έχει όγκο στον εγκέφαλο. Ο Πέτρος θέλει να μείνει δίπλα της και να τη στηρίξει. Το τέλος έρχεται με ένα τόσο πικρό αλλά και συγχρόνως συμβολικό τρόπο...

Η σκηνή που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι όταν η Έλενα κρατά το χέρι της κόρης της και της λέει ότι ο μπαμπάς της κάποια στιγμή θα έχει ανάγκη αυτό το “μικρό μικρό χεράκι” να το κρατήσει... Όπως ακριβώς κράτησε η δική μου μαμά, το δικό μου "χεράκι" όταν έφυγε ο μπαμπάς μου από τη ζωή... 


Λόγια της Έλενας Ναθαναήλ, του Λάκη Κομνηνού και του δημιουργού της ταινίας

Έλενα Ναθαναήλ"Δεν ξέρω αν θα είχα τη δύναμη να ζω ήρεμα γνωρίζοντας πως θα πεθάνω. Χωρίς αμφιβολία διαμορφώνεται μια ειδική ψυχολογία και η ζωή, κάθε ώρα, παίρνει ένα άλλο νόημα, το αληθινό της πια νόημα, τις αληθινές της διαστάσεις. Δεν μπορώ πάντως παρά να θλίβομαι για το τέλος της ηρωίδας έστω κι αν είναι πρόκειται για ταινία... νέα, μητέρα, αγαπημένη... γιατί αυτά συμβαίνουν στους ανθρώπους..."

Λάκης Κομνηνός (παρεμβαίνει): "Είναι μια ιστορία δυνατή κι εφιαλτική κι όσο κι αν ξέρουμε πως είναι παραμύθι, δεν παύει να είναι συγκινητική και πολύ ανθρώπινη. Πρέπει να τολμάς σε παρόμοιες περιστάσεις. "Την αγαπώ και θα τολμήσω", λέω στον πατέρα της γυναίκας στην ταινία!"

"Δεν τσιγγουνευτήκαμε", λέει ο δημιουργός της ταινίας Κλέαρχος Κονιτσιώτης. "Η ταινία μας κόστισε σε έξοδα και δουλειά. Υποστήριζα ανέκαθεν κι εξακολουθώ να υποστηρίζω και τώρα, πως πρέπει να προσφέρουμε στο θεατή και αισθητική απόλαυση μα και ειλικρίνεια. Τα μίζερα έργα μου χαλάνε τη διάθεση. Η ταινία μας κούρασε. Δεν ήταν διόλου εύκολη δουλειά... Ο Κομνηνός αποδείχθηκε δεινός δύτης αλλά και η Έλενα τα κατάφερε περίφημα". 

(Περιοδικό Φαντάζιο, `71.)

Διακρίσεις

Όποιος έχει δει τη συγκεκριμένη ταινία δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει μαγευτεί από τα υπέροχα τραγούδια που την πλαισιώνουν.

Το τραγούδι Σαν με κοιτάς, είναι το πιο χαρακτηριστικό τραγούδι της ταινίας. Θεωρείται ένα από τα ωραιότερα που έχουν ακουστεί σε ελληνικό φιλμ, εξακολουθεί να ακούγεται μέχρι σήμερα και έχει ηχογραφηθεί και σε επανεκτέλεση.

Στο soundtrack της ταινίας τραγουδούν η Αφροδίτη Μάνου, ο Γιάννης Φέρτης και ο Αλέξης Αλεξόπουλος. 

Στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1971, διακρίθηκε με δύο βραβεία για την μουσική του Γιάννη Σπανού και τη διεύθυνση φωτογραφίας.


Η ιστορία αυτής ταινίας σου αφήνει μια γλυκόπικρη μελαγχολία...

Δυο άνθρωποι χωρισμένοι από πείσμα κι εγωισμό που τους κάνει να ζουν μακριά ο ένας από τον άλλον. Υπάρχει όμως ένα παιδί που τους ενώνει και  ένα τηλεγράφημα από εκείνη "Για να σου παραδώσω το παιδί..."

Οι ματιές τους συναντιούνται και τότε είναι που όλα γυρίζουν μαγικά πίσω στο χρόνο... Οι αναμνήσεις και η αγάπη που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει... Το τώρα γίνεται χθες και κάθε στιγμή σε "εκείνο το καλοκαίρι" γίνεται ξανά έρωτας, ελπίδα, προσμονή αλλά και φόβος. Ο βυθός, τα δίχτυα, τα μακριά μαλλιά μιας "γοργόνας" κι ο απαλός θόρυβος των κυμάτων που σκάνε στην ακτή. Το τέλος...

Κι εκεί "ένα χεράκι, ένα μικρό-μικρό χεράκι" που στηρίζει με το δικό του μοναδικό τρόπο...

Ένα καλοκαίρι

Ένα καλοκαίρι

η αγάπη χάθηκε.

Πάγωσε τ’ αγέρι

ρόδο που μαράθηκε.

Κι η χαρά μας έσβησε

τη νύχτα ξαφνικά

μες στο σκοτάδι.

Ένα αστέρι έδυσε μακριά

πριν να χαράξει η αυγή.

Ένα καλοκαίρι

πέρασε δε στάθηκε.

Τ’ άσπρο περιστέρι

μες στην μπόρα χάθηκε.

Χάθηκε η χαρά μου, 

σβήσαν τα όνειρά μου

κι ήρθε στην καρδιά μου

παγωνιά.