25 Φεβρουαρίου 2019

Το Πράσινο Βιβλίο | Χρειάζεται θάρρος για να αλλάξεις τις καρδιές των ανθρώπων. Η μεγαλοφυία δεν είναι αρκετή.

Το Πράσινο Βιβλίο | Green Book | OSCAR | καλύτερη ταινία
Η ωραιότερη, ίσως, ταινία των τελευταίων ετών, που λατρέψαμε από την πρώτη στιγμή και κέρδισε το Oscar.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η ωραιότερη, ίσως, ταινία των τελευταίων ετών, που λατρέψαμε από την πρώτη στιγμή και κέρδισε το Oscar.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Χθες, μια ανάσα πριν την 91η τελετή απονομής των βραβείων Όσκαρ , σκεφτόμουν ότι από όλες τις ταινίες που είδα και που ήταν υποψήφιες, εκείνη που κέρδισε την καρδιά μου ήταν το "Πράσινο Βιβλίο" του Πίτερ Φαρέλι με τους Βίγκο Μόρτενσεν, Μαερσάλα Αλί, Λίντα Καρντελίνι.  Ένα μήνα πριν, στις 24 Φεβρουαρίου 2019, είχα γράψει την άποψή μου γι`αυτήν λέγοντας χαρακτηριστικά ότι :"Η ωραιότερη, ίσως, ταινία των τελευταίων ετών, που θα γράψει ιστορία στα φετινά Όσκαρ." 

Κι έτσι έγινε... Κέρδισε βραβείο καλύτερης ταινίας, πρωτότυπου σεναρίου και  Όσκαρ Β` Αντρικού Ρόλου- Μαχερσάλα Άλι (το δεύτερο Όσκαρ στην καριέρα του μέχρι σήμερα, μετά το Moonlight του 2016 για το οποίο είχε κερδίσει το ίδιο βραβείο. )

 Μην τη χάσετε!



Ακολουθεί το άρθρο για το "Πράσινο Βιβλίο" που δημοσιεύσαμε στις 24 Φεβρουαρίου 2019.

Αυτήν την ταινία την είδα εντελώς τυχαία, χωρίς να έχω ιδέα για την πλοκή της. Μου κίνησε την περιέργεια ο τίτλος, το Βραβείο κοινού στο πρόσφατο Φεστιβάλ του Τορόντο, οι πέντε υποψηφιότητες στις Χρυσές Σφαίρες και το σχόλιο ενός αναγνώστη κάποιου γνωστού περιοδικού με κριτικές έργων. “Η καλύτερη ταινία που είδα τα τελευταία χρόνια”. Αυτό είχε έγραψε κάποιος. Θέλησα, λοιπόν, κι εγώ, να δω τί ιδιαίτερο είχε αυτή η ταινία του Πίτερ Φαρέλι, “Το πράσινο βιβλίο”. Ένας σκηνοθέτης με αρκετά κακόγουστο αμερικανικό χιούμορ της δεκαετίας του ‘90. Αρκεί να θυμηθούμε τις ταινίες:”Ηλίθιος και Πανηλίθιος” και “Κάτι τρέχει με τη Μαίρη” που δεν θα έλεγα ότι με συνεπήραν... Κάθε άλλο...

Και όμως, η νέα του ταινία, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα πραγματικό αριστούργημα με εξασφαλισμένη θέση σε αρκετές κατηγορίες των φετινών Όσκαρ για ένα βασικό λόγο: είναι μια ψυχαγωγική ταινία που περνά με μοναδικό τρόπο διαχρονικά μηνύματα, ικανά να ζεστάνουν ακόμη και την πιο σκληρή καρδιά…

“Το πράσινο βιβλίο” είναι μια κωμική αντιστροφή των ρόλων του βραβευμένου με Όσκαρ “Σοφέρ της Κυρίας Ντέιζι”. Βασισμένο σε αληθινή ιστορία και με ερμηνείες κάτι περισσότερο από ακαταμάχητες.   Ο Μαχέρσαλα Αλί ( ο οποίος κέρδισε Όσκαρ Β` Αντρικού ρόλου για το “Moonlight”) υποδύεται έναν Αφροαμερικανό πιανίστα της τζαζ, τον βιρτουόζο Ντον Σέρλι, ο οποίος ακολούθησε το όνειρο και το ταλέντο του, σε πείσμα των διακρίσεων της εποχής. Το 1962 αποφάσισε να να πραγματοποιήσει μια ριψοκίνδυνη μουσική περιοδεία σε μερικές από τις πιο ρατσιστικές πολιτείες του αμερικανικού Νότου, παίρνοντας όλα τα ρίσκα...

Πώς θα μπορούσε όμως, να φέρει εις πέρας ένα τόσο δύσκολο ταξίδι; Ο καλύτερος τρόπος θα ήταν να προσλάβει ένα σοφέρ και προστάτη του - σαν μπάτλερ- έναν Ιταλοαμερικανό μπράβο από το Μπρονξ. Τον Τόνι Βαλελόνγκα. Η τραγική ειρωνία είναι ότι ο τελευταίος, ήταν ένας άνθρωπος με σημαντικές φυλετικές προκαταλήψεις... Χαρακτηριστική ήταν η σκηνή όπου δύο έγχρωμοι άνδρες ήπιαν κάτι στο σπίτι του, κι εκείνος πέταξε τα ποτήρια στον κάδο...

Και όμως,  προκειμένου να εξασφαλίσει χρήματα για την οικογένειά του, αποφασίζει να υπηρετήσει τον εύπορο και καλλιεργημένο μαύρο. Στην πορεία, καθένας τους κάνει “βήματα” να έρθει ο ένας κοντά στον άλλον, ανακαλύπτοντας ότι δεν είναι η φυλή εκείνη που καθορίζει τον άνθρωπο, αλλά αυτό που κρύβει η καρδιά και η ψυχή του. 

Το ρόλο του λευκού “οδηγού”, ενσαρκώνει ιδανικά ο Βίγκο Μόρτενσεν, ο οποίος μας χαρίζει στιγμές αβίαστου γέλιου αλλά και συγκίνησης. Μια κίνηση, ένα βλέμμα του ήταν αρκετό για να γεννηθούν συναισθήματα και σκέψεις στους θεατές.  

Κατά τη διάρκεια της ταινίας, λυπήθηκα πολύ βλέποντας πόσο δύσκολο ήταν να είναι κάποιος έγχρωμος  στον αμερικανικό Νότο της δεκαετίας του `60. Οι μνήμες της φρικαλέας δουλείας κι εκμετάλλευσης μιας πληγωμένης φυλής ήταν νωπές και αντιλήψεις τόσο οπισθοδρομικές... Πώς ήταν δυνατόν να καλούν τον διάσημο βιρτουόζο να τον θαυμάσουν στην τέχνη που μοναδικά υπηρετεί - το πιάνο- και να μην του επιτρέψουν να φάει μαζί τους ή να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα της έπαυλης; Πώς ήταν δυνατό να μην του επιτρέπουν να δοκιμάσει κουστούμι σε κατάστημα ενδυμάτων, ή να τον χτυπούν σε μπαρ μόνο και μόνο επειδή δεν ήταν λευκός; Κι αυτά ήταν λίγα μόνο παραδείγματα του απάνθρωπου τρόπου που τον αντιμετώπιζαν...

Θαύμασα την αξιοπρέπεια του βασανισμένου ιδιοφυή Ντόνι Σέλμπι, ο οποίος υποχωρούσε σε κάθε υποτιμητική αντιμετώπιση, εκτός από την τελευταία... Βρήκα υπέροχο το πώς ένας άνθρωπος υψηλού μορφωτικού επιπέδου, κι ένας απλοικός, αμόρφωτος και ατσούμπαλος άνδρας, κατάφεραν να διαλύσουν τα στερεότυπα που μας πνίγουν και να εξανεμίσουν τον ρατσισμό. Ανέπτυξαν μια ουσιαστική φιλία και αληθινή αγάπη που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής τους... Ίσως δεν ήταν τυχαίο ότι στην πραγματικότητα, “έφυγαν” με λίγους μήνες διαφορά...  

Θα ήθελα να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, με δυο φράσεις που έκρυβαν ίσως και όλο το νόημα της ταινίας: Χρειάζεται θάρρος για να αλλάξεις τις καρδιές των ανθρώπων. Η μεγαλοφυία δεν είναι αρκετή.”