02 Δεκεμβρίου 2021

7 εκπληκτικά έργα του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) της Νέας Υόρκης

έργα τέχνης | MoMA | Νέα Υόρκη | Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης
Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης διαθέτει μια απίστευτη συλλογή, με χιλιάδες διάσημα έργα τέχνης. Aς γνωρίσουμε επτά από τα πιο ιδιαίτερα έργα που φιλοξενεί.
Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης διαθέτει μια απίστευτη συλλογή, με χιλιάδες διάσημα έργα τέχνης. Aς γνωρίσουμε επτά από τα πιο ιδιαίτερα έργα που φιλοξενεί.

 

Το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) στη Νέα Υόρκη στεγάζει ίσως την πιο ολοκληρωμένη και σημαντική συλλογή μοντέρνας και σύγχρονης τέχνης στον κόσμο. To Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης συνολικά κατέχει σχεδόν 200.000 μεμονωμένα έργα τέχνης, με τον αριθμό να αυξάνεται κάθε χρόνο. Αν και μόνο ένα μικρό κλάσμα από αυτά εκτίθεται ανά πάσα στιγμή, υπάρχουν πάντα πάνω από 1.000 υπέροχα και διάσημα έργα τέχνης που προβάλλονται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Ας γνωρίσουμε επτά που ξεχωρίζουν.

 

Street Dresden (1908) του Ernest Ludwig Kirchner 

 

Ένας ζωγράφος ζωγραφίζει την εμφάνιση των πραγμάτων, όχι την αντικειμενική τους ορθότητα. Στην πραγματικότητα δημιουργεί νέες εμφανίσεις των πραγμάτων. 

Ernst Ludwig Kirchner

 

 

 

 

kirchner street dresden painting

Street, Dresden by Ernest Ludwig Kirchner, 1908

 

Σε αυτό το διάσημο έργου του γερμανικού εξπρεσιονισμού, ο Ernst Ludwig Kirchner έχει κάνει ορατές τις λανθάνουσες ανησυχίες της σύγχρονης πόλης. Τα πλήθη που κατοικούν στην οδό της Δρέσδης εμφανίζονται από τη μια ως αδιαφοροποίητη μάζα, ταυτόχρονα όμως  είναι κι έντονα διαχωρισμένα το ένα από το άλλο. Η προσωπικότητα των φιγούρων έχει εξατμιστεί μέσα στο σκληρό ζωγραφικό στυλ του Kirchner, μετατρέποντάς τες σε αλληλοκαλυπτόμενες, ασύμφωνες συστοιχίες χρωμάτων. Ωστόσο, αυτά τα θέματα φαίνεται να αγνοούν το ένα το άλλο. Η σκηνή δεν έχει δράση, καμία αφήγηση, τίποτα για να πιάσει κανείς ή να αναγνωρίσει τον εαυτό του. Τα πρόσωπα που μπορεί να δει κανείς ανάμεσα στο πλήθος είναι κενά. Το μήνυμα που περνά με πραγματικά έξοχο τρόπο αυτός ο πίνακας είναι η μοντέρνα αίσθηση της μαζικής αλλοτρίωσης.

 

Vir Heroicus Sublimis (1950-51) του Barnett Newman 

 

Η αισθητική είναι για τους καλλιτέχνες όπως η ορνιθολογία για τα πουλιά.

 Barnett Newman

 

 

newman vir heroicus sublimis painting

Vir Heroicus Sublimis του Barnett Newman, 1950-51 

Το Vir Heroicus Sublimis του Barnett Newman είναι ένα από τα πιο διάσημα έργα τέχνης του. Ο πίνακας είναι τεράστιος, έχει ύψος σχεδόν 8 πόδια και μήκος πάνω από 17 πόδια. Όποιος παρατηρήσει αυτόν τον πίνακα, θα βρεθεί μπροστά στον υπαρξιακό στοχασμό του Newman. H σπουδαιότητα των πινάκων του μπορεί να εκτιμηθεί μόνο όταν τους παρατηρεί κανείς προσωπικά. Ακόμη και μέσα στην αδιάκοπη αναταραχή που επικρατεί στο  Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, μια ηχηρή σιωπή βρίσκεται σε αυτό το έργο καθώς το  Vir Heroicus Sublimis έχει τη δική του βαρύτητα.

Χωρίς τίτλο, (1964) του Kazuo Shiraga

 

Θέλω να ζωγραφίζω σαν να τρέχω γύρω  από ένα πεδίο μάχης,  κάνοντας τον εαυτό μου να καταρρεύσει από την εξάντληση. Το εσωτερικό μου συναίσθημα έγινε τόσο επείγον που έπρεπε αμέσως να πέσω στον καμβά μου.

Kazuo Shiraga

 

 

shiraga untitled painting

Untitled by Kazuo Shiraga, 1964 

 

Αυτός ο πίνακας είναι μια σχετικά πρόσφατη προσθήκη στη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, που αποκτήθηκε δύο χρόνια πριν,  το 2019. Ωστόσο, αποτελεί ένα από τα πιο υπέροχα αφαιρετικά έργα του εικοστού αιώνα που υπάρχει  σε ολόκληρο το μουσείο. Αυτό το έργο είναι ένα παράδειγμα της τεχνικής Kazuo Shiraga, το `foot painting`. Σύμφωνα με αυτήν την τεχνική, στοίβαζε τη μπογιά πάνω σε έναν καμβά στο έδαφος, και μετά χρησιμοποιούσε τα πόδια του για να το απλώσει στην επιφάνεια, συχνά κρεμώντας τον εαυτό του από ένα σχοινί σε μια θέσεις όπου θα μπορούσε να επιτύχει μια ποικιλία σημείων. Με αυτή την αντισυμβατική διαδικασία, ο Shiraga δημιούργησε κομψά έργα αφαίρεσης όπως αυτό. Ο εν λόγω πίνακας έχει αυτοπεποίθηση, καθώς αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από δύο τολμηρά, κόκκινα επίπεδα χρώματος. Με μια πιο προσεκτική εξέταση αποκαλύπτει κανείς την ποικιλία και την πυκνότητα του χρώματος και τα σημάδια μέσα σε αυτή την κεντρική κίνηση.

 

Masks Confronting Death (1888) του James Ensor

 

Η μάσκα σημαίνει για μένα: φρεσκάδα στο χρώμα, πολυτελής διακόσμηση, άγριες απροσδόκητες χειρονομίες, πολύ τσιριχτές εκφράσεις, εξαίσια αναταραχή. 

James Ensor 

 

ensor masks confronting death painting

Masks Confronting Death του James Ensor, 1888 

Ο διάσημος Βέλγος ζωγράφος, James Ensor, είναι ο δημιουργός αυτού του εκπληκτικου έργου που βρίσκεται στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. Masks Confronting Death ή Οι μάσκες που αντιμετωπίζουν τον θάνατο, παρουσιάζουν τη φιγούρα του θανάτου να κοιτάζει τον θεατή, ενώ μια ομάδα χαρακτήρων με καρτουνίστικες μάσκες στριμώχνεται τριγύρω. Αυτό το έργο το ζωγράφισε το 1888, κατά τα πρώτα χρόνια της καλλιτεχνικής μεταμόρφωσής του. Από την αρχή της καριέρας του ως καλλιτέχνης στα τέλη της δεκαετίας του 1870 έως τα μέσα της δεκαετίας του 1880, ο Ensor εργάστηκε με πολύ πιο υποτονικό και παραδοσιακό τρόπο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1880, άρχισε να παράγει έργα όπως αυτό, με παράξενες, καλυμμένες φιγούρες που αποδίδονται με φωτεινά, κορεσμένα χρώματα. Αν και το έργο του Ensor από εκείνη την εποχή προϊδεάζει με κάποιους τρόπους τον Εξπρεσιονισμό, το δικό του στυλ είναι μοναδικό για να συσχετιστεί πλήρως με οποιοδήποτε κίνημα. Το ώριμο έργο του Ensor , που χαρακτηρίζεται από grotesque, χιούμορ και νοσηρότητα, είναι μοναδικό, θαυμαστό και είναι από εκείνα που μένουν στη μνήμη του θεατή.

Painting (1946) του Francis Bacon

 

Το καλύτερο μέρος της ομορφιάς είναι αυτό που καμία εικόνα δεν μπορεί να εκφράσει. Francis Bacon

 

bacon painting 1946

Painting by Francis Bacon, 1946 

Αυτό το έργο του Francis Bacon ίσως πρόκειται για το αποκορύφωμα της συλλογής του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι  το Painting επιδεικνύει μια μαεστρία στον ζωγραφισμένο χώρο. Ο Bacon συνθέτει πολλές αναφορές σε ένα αδιάσπαστο σύνολο. Το κουφάρι μιας αγελάδας κρέμεται σαν σταυρωμένο πάνω από μια μισοκέφαλη φιγούρα, η οποία φαίνεται να συγχωνεύεται τόσο προς τα πίσω προς τις σκοτεινές γωνίες του χώρου όσο και προς τα εμπρός, σε μια απροσδιόριστη ζωική μορφή.  Το Painting είναι ένα απίστευτα πυκνό έργο. Όσο περισσότερο to κοιτάζει κανείς, τόσο περισσότερο αντιλαμβάνεται μια ατέλειωτη σειρά από φρικιαστικές έννοιες που αναδύονται από μέσα.

Ladybug (1957) της Joan Mitchell

 

Οι πίνακές μου τιτλοφορούνται αφού τελειώσουν. Ζωγραφίζω από αναμνηστικά τοπία που κουβαλάω μαζί μου και θυμάμαι συναισθήματα από αυτά, που φυσικά μεταμορφώνονται. Σίγουρα δεν θα μπορούσα ποτέ να αντικατοπτρίσω τη φύση. Θα ήθελα περισσότερο να ζωγραφίσω ό,τι μου αφήνει.  Joan Mitchell

 

 

mitchell ladybug painting

Ladybug by Joan Mitchell, 1957, via The Museum of Modern Art, Νέα Υόρκη

 

Η Joan Mitchell ήταν μια εξέχουσα αφηρημένη εξπρεσιονίστρια δεύτερης γενιάς. Αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει από τους συγχρόνους της καθώς και από τους προηγούμενους αφηρημένους εξπρεσιονιστές ζωγράφους είναι μια πιο μελετηρή προσέγγιση. Οι έντονες πινελιές και οι σταγόνες χρώματος εφαρμόζονται στρατηγικά. Πράγματι, η ζωγραφική πρακτική της Mitchell δεν ήταν διαισθητική ή αντιδραστική με τον τρόπο που θα μπορούσε κανείς να υποθέσει. Αντίθετα, χρησιμοποιεί τα οπτικά σημάδια και τη γλώσσα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού για να δημιουργήσει πιο περίπλοκες συνθέσεις με αισθητική.

Η Ladybug επιδεικνύει την ικανότητα της Mitchell με τα χρώματα,  με τη μεγάλη ποικιλία τεχνικών και εφαρμογών του υλικού. Είναι φανερή η πολυπλοκότητα του έργου. Τα στρώματα της βαφής δημιουργούν όμορφες στιγμές υφής και φωτεινού χρώματος.  Κάνοντας μια σύγκριση του “αγγίγματος” της Mitchell με τα διάσημα έργα τέχνης πρώτης γενιάς Αφηρημένων Εξπρεσιονιστών στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης, ζωγράφων όπως ο Jackson Pollock και ο Willem de Kooning, διακρίνει κανείς την ισορροπία των συνθέσεών της.

 

Woman I (1950-52) του Willem de Kooning

 

Δεν ζωγραφίζω για να ζω, ζω για να ζωγραφίζω. William de Kooning

de kooning woman painting

Woman I  του Willem de Kooning, 1950-52

 

Στα μέσα του 20ου αιώνα, το έργο του Willem de Kooning  αντιπροσώπευε μια πορεία προς τα εμπρός για την παραστατική τέχνη στο ύψος της αφαίρεσης. Στη ζωγραφική του De Kooning, η δημιουργία εικόνων και η αφαίρεσή τους,  ισορροπούν και συνδυάζονται με θαυμάσια αποτελέσματα. Ο William de Kooning δήλωσε περίφημα ότι «η φιγούρα δεν είναι τίποτα αν δεν την στρίψεις σαν ένα περίεργο θαύμα». Κανένα έργο τέχνης δεν περιγράφει καλύτερα αυτή την ένταση μεταξύ παραστατικής και αφαίρεσης από το Woman I, ένα από τα πιο διάσημα έργα τέχνης του de Kooning. Η φιγούρα αναδύεται βίαια, μέσα από ένα φόντο με ραβδώσεις και λαμπερό χρώμα. Το εν λόγω έργο είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά στη συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης, εκφράζοντας τα κεντρικά ζητήματα του μοντερνισμού.