23 Απριλίου 2015

Είναι η ζωγραφική το «κακό» παιδί της σύγχρονης τέχνης;

Μια επίσκεψη στην έκθεση BAD PAINTING | Αναξιόπιστες Αστικές Μαρτυρίες
Μια επίσκεψη στην έκθεση BAD PAINTING | Αναξιόπιστες Αστικές Μαρτυρίες

Πολύς λόγος έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μέσα κι έξω από τις Ακαδημίες τέχνης για τον ρόλο της ζωγραφικής στην σύγχρονη τέχνη. Κάποιοι την αφορίζουν, την ίδια στιγμή που άλλοι την θεοποιούν. Αιτία κι αφορμή για εικαστικό διάλογο κι ατέρμονες συζητήσεις.  Εικαστικές κι εφαρμοσμένες τέχνες. Ζωγραφική και ψηφιακές μορφές τέχνης. Η τέχνη αντικατοπτρίζει την πραγματική ζωή και η επιλογή του εικαστικού μέσου έκφρασης είναι στο χέρι του καλλιτέχνη. Εκείνος είναι που εν τέλει θα επιλέξει το μέσο που θεωρεί καταλληλότερο για την επίτευξη του έργου του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Δεν βλέπουμε «λιγότερη» τέχνη σήμερα, αλλά σίγουρα βλέπουμε λιγότερες εκθέσεις ζωγραφικής σε σχέση με παλαιότερες δεκαετίες.

Για τους καλλιτέχνες της έκθεσης με τίτλο: Bad Painting, που παρουσιάζουν ζωγραφικά έργα, ίσως η ζωγραφική να είναι το «κακό» παιδί της σύγχρονης τέχνης. Όλοι τους νέοι και ευαισθητοποιημένοι με τα κοινά, παρουσιάζουν εδώ αποκλειστικά ζωγραφικά έργα, παρόλο που κατά καιρούς έχουν χρησιμοποιήσει όλα τα εικαστικά μέσα.

Για την έκθεση BAD PAINTING| Αναξιόπιστες Αστικές Μαρτυρίες, το Contemporary Art Showcase Athens σε συνεργασία με το ΒΕΤΟΝ7, επιλέγει ανθρωποκεντρικά έργα, που αντιπροσωπεύουν ένα ευρύ φάσμα προσεγγίσεων και στιλιστικών επιρροών, στήνοντας έναν απρόσμενο διάλογο ανάμεσα σε τέσσερις σύγχρονους ζωγράφους. Κοινά στοιχεία η σκληρή πραγματικότητα που απασχολεί τη νέα γενιά Ελλήνων ζωγράφων και η χρήση της ζωγραφικής επιφάνειας ως πλατφόρμα, ως μεταφορική οθόνη για την ανάδειξη κοινωνικών, διαπροσωπικών και εσωτερικών καταστάσεων. Ασυμβίβαστα και άμεσα, τα έργα διατηρούν μια ισχυρή αναφορικότητα στην αστική κουλτούρα και την καθημερινή εμπειρία. Μια έκθεση που δηλώνει σαφώς το στίγμα της σύγχρονης καθημερινότητας.

Το Beton7 φιλοξενεί τα έργα των τεσσάρων καλλιτεχνών κι εμείς είχαμε την ευκαιρία  να επισκεφθούμε τον χώρο κατά την διάρκεια του στησίματος της έκθεσης και να έχουμε έναν εποικοδομητικό διάλογο με τους συμμετέχοντες: Αριστομένη Θεοδωρόπουλο, Κωνσταντίνο Λιανό, Λυκούργο Πορφύρη και Δημήτρη Χουρδάκη

Στο έργο του Αριστομένη Θεοδωρόπουλου μπορεί κανείς να διακρίνει αναφορές από την ιταλική αναγέννηση και τους Φλαμανδούς ζωγράφους, μέχρι τον Ότο Ντιξ, τα comics και την pop art. 


Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως άνθρωπο με εμμονές κι ανησυχίες. Μεταφράζει τον τίτλο bad painting ως «άτακτη» κι όχι «κακή» ζωγραφική και δηλώνει πως με την ζωγραφική του έχει καλές προθέσεις. Δεν του αρέσει η υπερανάλυση κι ακολουθεί το ένστικτό του στην ζωγραφική επιφάνεια. Με τα έργα του πραγματοποιεί έναν καυστικό κοινωνικό σχολιασμό σε σχέση με την ζωή στην πόλη. Αγαπημένο του καλλιτεχνικό μέσο, πέρα από την ζωγραφική, αποτελεί η μουσική με αναλογικά μέσα.

Η ζωγραφική του Κωνσταντίνου Λιανού έχει επιρροές τόσο από τους χώρους της street art και των comics, όσο κι από τα κλασσικά και μοντέρνα ρεύματα της ιστορίας της τέχνης. Τα έργα του εδώ είναι ανθρωποκεντρικά και συνδυάζουν ενδοσκόπηση και κοινωνική παρατήρηση. 


Επιλέγει φανταστικούς ήρωες κι όχι πραγματικά πρόσωπα. Σκηνοθετεί αλληγορικές εικόνες, όπου εκθέτει κάποιες φόρες πιο συγκεκριμένους και κάποιες άλλες πιο αφηρημένους προβληματισμούς,  Οι φιγούρες του, πολύ καλά σχεδιασμένες, τοποθετούνται στο μεταίχμιο μεταξύ ψευδαίσθησης και πραγματικότητας, γήινου κι απόκοσμου, γνωστού κι απροσδιόριστου.

Οι πίνακες του Λυκούργου Πορφύρη βρίσκονται στο μεταίχμιο μεταξύ πυκνοζωγραφισμένων αναπαραστατικών συνθέσεων και χρωματικού πανδαιμόνιου. Στα έργα του έχουμε συνδυασμό μορφικών και δομικών στοιχείων κι εναλλαγή ασπρόμαυρου κι έντονου χρώματος. 


Εικόνες με καθαρές αναφορές στην pop art, διαβρωμένες από σαρκώδεις λιβιδινικές φόρμες επηρεασμένες από τον βορειοευρωπαϊκό εξπρεσιονισμό. Η προβληματική του Λυκούργου σε σχέση με την πληθωρικότητα της εικόνας τον συνδέει με καλλιτέχνες όπως τον Shinro Ohtake, τους Chapman Brothers, και τον Thomas Hirschhorn. Στόχος του είναι να αισθητικοποιήσει τον ήχο χρησιμοποιώντας τον «θόρυβο» της αστικής εικόνας, όπως ο ίδιος λέει. Πολιτικό περιεχόμενο, κοινωνική ευαισθησία και θεωρίες συνωμοσίας δημιουργούν ένα παζλ γοητευτικό κι απωθητικό ταυτόχρονα. Το αποτέλεσμα δικαιώνει τον καλλιτέχνη. 

Ο Δημήτρης Χουρδάκης προσεγγίζει το ζωγραφικό μέσο με αμεσότητα, συναισθηματισμό και εσωτερικότητα. Στα πυκνά impasto των πινάκων του διακρίνεται ασυμβίβαστη διάθεση, εμμονή με την ζωγραφική επιφάνεια, κι αναφορές στον εξπρεσιονισμό και νέο-εξπρεσιονισμό. 


Το έργο του παραπέμπει στις μορφές από τα πρόσωπα και τις μάσκες του James Ensor, αλλά εδώ φαίνεται ξεκάθαρα μια ανάγκη αναστοχασμού κι επαναπροσδιορισμού, παρά μια τάση εξωτερίκευσης συναισθημάτων.

Η επιμέλεια της έκθεσης και η επιλογή του πολυχώρου τέχνης και πολιτισμού Beton7 έγινε από το Contemporary Art Showcase Athens με τον James Simboura.

BETON 7/ Πύδνας 7, Βοτανικός (σταθμός μετρό Κεραμικός)

Διάρκεια: 23 Απριλίου – 6 Μαΐου

Ώρες λειτουργίας έκθεσης: Δευτέρα έως Παρασκευή 14.00-20.30 / Σάββατο 14.00-18.00

Φωτογραφία: Λία Κουτελιέρη