07 Μαΐου 2018

Καλλιτέχνης αποδομεί τσάντες πολυτελείας σε έργο του σε μισογκρεμισμένους βράχους από σκυρόδεμα

Το τελευταίο έργο του Αμερικανού καλλιτέχνη δρόμου Thrashbird, απέχει λίγα χιλιόμετρα από οποιαδήποτε κατοικημένη περιοχή και αποτελεί πράξη ανατροπής τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε μορφή
Το τελευταίο έργο του Αμερικανού καλλιτέχνη δρόμου Thrashbird, απέχει λίγα χιλιόμετρα από οποιαδήποτε κατοικημένη περιοχή και αποτελεί πράξη ανατροπής τόσο σε περιεχόμενο όσο και σε μορφή

Γνωστός για το θράσος με το οποίο υπονομεύει την κυρίαρχη κουλτούρα, το έργο του είναι ένα καυστικό κοινωνικό σχόλιο που σερβίρεται με ένα κουταλάκι του γλυκού, χιούμορ και σάτιρας. Τώρα για την Κοιλάδα των Μυστικών Αξιών του Thrashbird, ξέφυγε ένα βήμα παραπέρα, αναλαμβάνοντας να αλλάξει την όψη μιας σειράς μονόλιθων σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο σκυροδέματος στο Lime του Όρεγκον και να τους μετατρέψει σε τσάντες πολυτελείας.



Το όνομά του έργου του φέρνει στο μυαλό την Κοιλάδα των Βασιλέων στην Αίγυπτο, ένα περίτεχνο τόπο ταφής που ήταν παράλληλα και ένα έργο ματαιοδοξίας. Το έργο του Thrashbird σχεδιάστηκε πριν από τρία χρόνια όταν αναζητούσε τοποθεσίες και εντόπισε αυτό το εργοστάσιο- ερείπιο. 



Όταν το επισκέφθηκε βρήκε το κατάλληλο σημείο για να υλοποιήσει τις σουρεαλιστικές ιδέες της ανακάλυψης κάποιου είδους νεκροταφείου για γιγαντιαίες τσάντες επώνυμων σχεδιαστών. Όπως εξηγεί εύγλωττα στο yatzer το οποίο δημοσίευσε τις φωτογραφίες των έργων του, «η φαντασία ενός ατόμου είναι μια παιδική χαρά απεριόριστων περιπετειών. Προσπαθώ να δώσω ζωή σε αυτές τις περιπέτειες» και αυτό ακριβώς έκανε.



Ζωγραφισμένες με σπρέι χρησιμοποιώντας στένσιλ και προσεκτικά συμπληρωμένες με ελαστικά όπως επίσης λουριά από αλυσίδες και πέτρες για χάντρες, οι βράχοι από σκυρόδεμα έχουν μεταμορφωθεί σε τσάντες σχεδιαστών από την Gucci, τη Chanel και την Prada έως τις Givenchy, Louis Vuitton και Alexander McQueen. 



Το μήνυμα του Thrashbird είναι το πόσο παράλογα δίνουμε συστηματικά αξία σε μια κοινωνία στην οποία η κατανάλωση των αγαθών αντικατοπτρίζει την κοινωνική μας θέση.



Ο μετασχηματισμός των υπερμεγέθων πλίνθων σε σύμβολα χειροτεχνίας, πολυτέλειας και status μιλάει και για τον προσωπικό αγώνα του καλλιτέχνη με το εγώ και τη μεγαλοπρέπεια, ενώ η εγκαταλελειμμένη περιοχή επισημαίνει επίσης τις καταστρεπτικές συνέπειες που έχει η υπερπαραγωγή εφήμερων αγαθών στον πλανήτη μας


Σε άλλο επίπεδο, το έργο μπορεί επίσης να ειπωθεί ότι είναι μια ειλικρινής ή τουλάχιστον συμβολική προσπάθεια να ανακτήσουμε την καμμένη γη που έχει αφήσει πίσω η επέκταση του πολιτισμού μας όσον αφορά στην επιταχυνόμενη κατανάλωση πόρων.