13 Ιανουαρίου 2022

Nina Ricci | H θαυμαστή πορεία της Ιταλίδας σχεδιάστριας που συνδύασε την κομψότητα & την ποιότητα με τα προσιτά ρούχα

Η  γυναίκα που έδωσε στον αξιοσέβαστο οίκο, άψογο γούστο και γαλλική φινέτσα, γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1883.
Η γυναίκα που έδωσε στον αξιοσέβαστο οίκο, άψογο γούστο και γαλλική φινέτσα, γεννήθηκε στις 14 Ιανουαρίου του 1883.

φωτογραφία εξωφύλλου του  Frank Horvat με μοντέλο της Nina Ricci

 

 Ήταν γνωστή για τις τεχνικές της δεξιότητες και τα υψηλά πρότυπα που έχουν μεταμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια μέσω των διάφορων σχεδιαστών της ετικέτας. Ο οίκος προσφέρει κομψά ρούχα που δίνουν μια ολοκληρωμένη εμφάνιση που είναι ταυτόχρονα θηλυκά και χαλαρά.

Η Nina Ricci, γεννήθηκε ως Maria Nielli στο Τορίνο της Ιταλίας το 1883. Το  Nina ήταν ένα παιδικό ψευδώνυμο που υιοθέτησε. Ο πατέρας της ήταν τσαγκάρης και όταν η Nina— ένα από τα πέντε παιδιά της οικογένειας — ήταν μικρή, μετακόμισε την οικογένεια και την επιχείρησή του στο Μόντε Κάρλο. 

 Μετά τον θάνατό του, η οικογένεια σκορπίστηκε και η Νina, μαζί με τη μητέρα και την αδερφή της, πήγαν στο Παρίσι. Αν και μόλις 14, βρήκε δουλειά ως μοδίστρα. Λίγα χρόνια αργότερα, ενώ επέβαινε σε ένα λεωφορείο, γνώρισε τον Luigi Ricci, γιο ενός Φλωρεντίνου κοσμηματοπώλη, τον οποίο παντρεύτηκε σύντομα, αλλάζοντας το όνομά της σε Nina Ricci. Σε ηλικία 23 ετών, γέννησε έναν γιο, τον Robert, τον άντρα που αργότερα θα έπαιζε έναν ακόμη πιο μακροχρόνιο ρόλο στη μάρκα από τον ιδρυτή της — και τον οποίο μεγάλωσε μόνη της αφού έμεινε χήρα μόλις στα 27 της χρόνια.

Το 1908, η Ricci εντάχθηκε στο House of Raffin, όπου θα εργαζόταν για τα επόμενα 24 χρόνια, ελέγχοντας το δικό της εντελώς αυτόνομο τμήμα εντός του οργανισμού, με τα δικά της εργαστήρια, μοδίστρες και πελατεία. Η δημιουργικότητά της, αν και δεν ήταν αποκλειστικά στα αστικά γούστα, δεν ήταν τόσο παριζιάνικη ώστε να αποξενώσει τον βασικό της πελάτη - την επαρχιακή γυναίκα της ανώτερης μεσαίας τάξης. Στην πραγματικότητα, η Ricci είχε μια προσοδοφόρα δευτερεύουσα επιχείρηση πουλώντας τα μοτίβα της σε ντόπιες μόδιστρες καθώς και πουλώντας απευθείας.

Στη δεκαετία του 1930, ο Robert Ricci αποφάσισε ότι εάν η εταιρεία επρόκειτο να αναπτυχθεί - και να κερδίσει πωλήσεις στο εξωτερικό - η Nina Ricci χρειαζόταν ένα άρωμα. Το 1937, έκλεισε τη διαφημιστική του επιχείρηση, συνειδητοποιώντας ότι η μητέρα του χρειαζόταν χρόνο για να αναπτύξει τη βάση πάνω στην οποία είχε συλληφθεί η επιχείρηση Nina Ricci. Kαι οι δύο ήταν αποφασισμένοι να το κρατήσουν οικογενειακό μέλημα. Το 1941 η Nina του υπέγραψε σε αυτόν πάνω από το μισό κεφάλαιο της εταιρείας και δημιουργήθηκε το τμήμα αρωμάτων. Το Coeur-Joie, το πρώτο άρωμα Ricci, κυκλοφόρησε το 1946, με ένα κρυστάλλινο μπουκάλι Lalique (η οικογένεια κατασκευαζόταν αποκλειστικά για τη Ricci μέχρι τη δεκαετία του 1950) και μια διαφημιστική καμπάνια που σχεδίασε ο Christian Berard. Ένα αργό ξεκίνημα, τελικά έφτασε στο ύψος των άλλων μεγάλων πωλήσεων αρωμάτων.

‘L’Air du Temps’ 1948

 

Αλλά η πραγματική δικαίωση της αποφασιστικότητας του Robert Ricci να αποκτήσει ένα άρωμα που θα αναγνωριστεί σε όλο τον κόσμο ήρθε με το L`Air du Temps το 1948 με τα εμβληματικά πλεγμένα περιστέρια του στο πώμα. Ένα από τα υπέροχα αρώματα, συνδυάζεται με τα Chanel No 5, Arpege της Lanvin, Joy από Patou και Shalimar της Guerlain ως ένα από τα κλασικά αρώματα του κόσμου που εξακολουθούν να θαυμάζονται σήμερα.

Το 1954, η Nina Ricci είχε πια κουραστεί και γι’αυτό το λόγο αντικαταστάθηκε από τον νεαρό βοηθό  της, Jules-François Crahay, να τη διαδεχτεί. 

                                                         

Η συλλογή του 1959 του Βέλγου σχεδιαστή, «Crocus» — που είχε ένα κοστούμι με το ίδιο όνομα — ήταν ένας θρίαμβος, δίνοντας τελικά στη Nina Ricci τη διεθνή αναγνώριση που ο Robert Ricci λαχταρούσε. Προσέλκυσε ακόμη και τον John Fairchild, τον ακραίο, δονκιχωτικό επικεφαλής της Women`s Wear Daily να πάει σε μια επίδειξη του Ricci για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που ακολουθεί τη μόδα στο Παρίσι. Την ίδια χρονιά ο οίκος συνέχισε να δημιουργεί τη σειρά demi-couture «Mademoiselle Ricci», η οποία προανήγγειλε την άφιξη των ετοίμων ενδυμάτων της μάρκας.

Robert Ricci

Το 1963, ο Crahay πήγε στη Lanvin και τη θέση του πήρε ο Gerard Pipart, ο οποίος είχε εργαστεί προηγουμένως για τους Balmain, Fath και Patou μεταξύ άλλων, και είχε μεγάλη εμπειρία σε όλες τις πτυχές της μόδας.Στα περισσότερα από 30 χρόνια του στο τιμόνι της μάρκας, έζησε και τους δύο ιδρυτές της — η Maria Ricci πέθανε το 1970 και ο Robert το 1988.

 

Ο γιος της Nina Ricci, Robert, μεγάλωσε και έγινε ένας ταλαντούχος επιχειρηματίας, κληρονομώντας τα ταλέντα της μητέρας.  Ήταν 27 ετών όταν, μετά τον θάνατο του κυρίου Raffin, η εταιρεία διαλύθηκε, αφήνοντας τη Nina Ricci, 49 ετών, πολύ άνετα και έτοιμη για μια άξια συνταξιοδότηση. Αλλά ο Robert, ο οποίος είχε εκπαιδευτεί στη διαφήμιση και είχε πολύ καλό επιχειρηματικό κεφάλι, ήξερε πώς να ενεργοποιήσει ξανά τη φιλοδοξία που είχε κάνει τη μητέρα του τόσο επιτυχημένη.

Η Ricci συμφώνησε — αλλά υπό έναν όρο: εάν η νέα εταιρεία γινόταν πραγματικότητα, ο Robert πρέπει να είναι υπεύθυνος για ολόκληρη την επιχειρηματική πλευρά, ενώ εκείνη αφέθηκε να ασκεί τον πλήρη δημιουργικό έλεγχο. Δέχτηκε, αν και συνέχισε έξυπνα να επιδιώκει κάποιες άλλες επιχειρηματικές δραστηριότητες στο περιθώριο, μόνο σε περίπτωση που το έργο αποτύγχανε. Το 1932 ιδρύθηκε ο οίκος υψηλής ραπτικής της Nina Ricci. Ο Robert Ricci εξασφάλισε ένα χώρο στη Rue des Capucines για ένα ατελιέ και αίθουσες εξοπλισμού και μαζί άρχισαν να δουλεύουν. O οίκος μόδας μεγάλωσε γρήγορα και σύντομα η επιχείρηση ενός δωματίου επεκτάθηκε σε τρία κτίρια σε 11 ορόφους.

Από το πρώτο σόου της Nina Ricci, η συνεργασία μητέρας και γιου — μοναδική στην ιστορία της ραπτικής — ήταν επιτυχημένη. Ενώ η επιχειρηματική οξυδέρκεια του Robert προσέλκυε επενδυτές και επιχειρηματικούς συνεργάτες, η μητέρα του ήταν η πρωταγωνίστρια. Μετέτρεψε αυτό που, με την προηγούμενη ονομασία του, ήταν μια μέση εγκατάσταση σε ένα σπίτι που έπρεπε να αναγνωριστεί και να γίνει σεβαστό από τις γυναίκες που ντύνονταν εκεί.

Δυστυχώς, οι χρονικογράφοι του μεσοπολέμου στη Γαλλία — Cecil Beaton, Edna Woolman Chase (αρχισυντάκτρια της αμερικανικής Vogue) και Janet Flanner (ανταποκρίτρια του New Yorker στο Παρίσι) — των οποίων ήταν καθήκον να ενημερώσουν τους αναγνώστες τους τα έργα των κορυφαίων οίκων, δεν έκαναν καμία αναφορά στη Nina Ricci. Μια εκπληκτική παράλειψη μέχρι να θυμηθεί κανείς την αρμοδιότητά τους: να κρατούν ξένους αναγνώστες, τουρίστες και πιθανούς πελάτες (κυρίως Αμερικανούς) ενήμερους για το τι γινόταν από τους couturiers. Αυτό δεν ήταν ποτέ το πελατολόγιο-στόχος του οίκου Ricci.

Ο οίκος Nina Ricci μπήκε πλήρως στη ραπτική το 1932 και, σε αντίθεση με κάθε άλλη νεοεισερχόμενη σε αυτόν τον κόσμο, δεν είχε τίποτα να μάθει. Δεν σκιαγράφησε ποτέ, προτιμώντας να δημιουργήσει απευθείας στο ομοίωμα και, αφού ικανοποιηθεί, να παραδώσει το πρωτότυπο κατευθείαν στην αίθουσα εργασίας. Αυτή η πρακτική αυτοπεποίθηση και ευαισθησία στα υλικά βάζει την Ricci δίπλα στον Alix Gres όσον αφορά τις τεχνικές δεξιότητες. Κάθε λεπτομέρεια προερχόταν από αυτήν και μόνο. Δεν είχε αυστηρούς και γρήγορους κανόνες και την εμπιστεύονταν επειδή οι πελάτες της ένιωθαν ασφαλείς γνωρίζοντας ότι ήξερε τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους και τις έβαζε στην κορυφή της σχεδιαστικής εμπειρίας. Κατά κάποιο τρόπο έντυνε τους πελάτες της όπως ντυνόταν η ίδια: διακριτικά και απαλά.

Η Ricci ήταν περήφανη που έντυσε πολλές από τις πρώτες κυρίες του θεάτρου και του κινηματογράφου της Γαλλίας — και για μια μέτρια δαπάνη σε σύγκριση με τις πολύ υψηλές τιμές που χρεώνουν πολλοί άλλοι οίκοι μόδας. Ήταν σεβαστή επειδή ήταν γνωστό ότι διατηρούσε την υψηλότερη ποιότητα σχεδίασης, υφάσματος και κατασκευής και εξακολουθούσε να χαμηλώνει οίκους όπως ο Lanvin και ο Chanel, κατά μέσο όρο, κατά το ένα τρίτο. Ήταν επίσης μια από τις πρώτες στο Παρίσι που πρόσφερε δύο «ενδιάμεσες» συλλογές το χρόνο που απευθύνονταν σε νεαρές γυναίκες και προσφέροντας ρούχα που, απαιτούσαν μόνο δύο εξαρτήματα, ήταν αισθητά φθηνότερα από την κύρια γκάμα της.

Με τέτοιες μεθόδους, η φίρμα επεκτάθηκε σημαντικά μεταξύ 1932 και 1939, αυξήθηκε ο αριθμός των εργαζομένων από 40 σε 450 και έγινε αποδεκτό ότι ντύνει περισσότερες γυναίκες από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη εταιρεία στο Παρίσι.

Η ισχυρή θέληση και η μετριοπαθής κρίση του Robert Ricci ήταν ο βράχος πάνω στον οποίο στάθηκε η μητέρα του. Σπάνια διαφωνούσαν και, αν το έκαναν, σε αντίθεση με πολλές οικογενειακές επιχειρήσεις, βρισκόταν λύση και συμφιλίωση.

Η Nina Ricci πέθανε στις 30ης Νοέμβρη του 1970 σε ηλικία 87 ετών.  Μετά τον θάνατό της, ο Crahay επέστρεψε και διορίστηκε επικεφαλής του οίκου Nina Ricci. Ο Robert Ricci συνέχισε να διευθύνει την επιχείρηση έως ότου πέθανε το 1988. Τότε την εταιρεία ανέλαβε ο γαμπρός της Ricci, Gilles Fuchs.

Η επιχείρηση αγοράστηκε από τον Massimo Guissain το 1998. Στη συνέχεια ακολούθησε μια σειρά από επικεφαλής σχεδιαστές, όπως οι Nathalie Gervais, James Aquiar, Lars Nilsson, Oliver Theyskens και τελικά ο Peter Copping το 2009. 

Αξίζει να σημειωθεί ότι 7 χρόνια πριν, το 2015, η 73χρονη τότε Arlette Ricci,  κληρονόμος του διάσημου οίκου μόδας και αρωμάτων Nina Ricci, καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών (τα δύο με αναστολή) και την καταβολή προστίμου ύψους ενός εκατομμυρίου ευρώ με την κατηγορία της φοροδιαφυγής. Αυτή ήταν η πρώτη καταδίκη διάσημου προσώπου στο πλαίσιο του σκανδάλου Swissleaks. Η κληρονόμος του διάσημου οίκου -η οποία δεν ήταν παρούσα στο δικαστήριο όταν αναγνώστηκε η απόφαση- εντοπίστηκε από τις φορολογικές αρχές χάρη στις περιβόητες λίστες Φαλσιανί, στις οποίες καταγράφονται οι μη δηλωμένοι τραπεζικοί λογαριασμοί πελατών της ελβετικής θυγατρικής της τράπεζας HSBC. Το δικαστήριο έκρινε ότι η πάμπλουτη κληρονόμος «επί περισσότερα από 20 χρόνια» επιδίωξε να κρύψει από τις γαλλικές αρχές τα ποσά που περιέχονταν στους λογαριασμούς της. Επιπλέον, διέταξε την κατάσχεση ενός σπιτιού της στο Παρίσι καθώς και της ακίνητης περιουσίας της στην Κορσική, η αξία των οποίων εκτιμάται στα 4 εκατομμύρια ευρώ, θεωρώντας ότι τα είχε παραχωρήσει σε εταιρείες ακινήτων με σκοπό «να οργανώσει δόλια χρεοκοπία». Ο λογιστής της που αντιμετώπιζε την κατηγορία της «συνέργειας σε οργάνωση δόλιας χρεοκοπίας», καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους με αναστολή και πρόστιμο ύψους 10.000 ευρώ, ενώ στην κόρη της επιβλήθηκε ποινή οκτάμηνης φυλάκισης για φοροδιαφυγή.

Arlette Ricci