13 Ιουνίου 2022

Plastitar. Τι γνωρίζεις για τη νέα μορφή μόλυνσης των παραθαλάσσιων περιοχών;

Όταν η πίσσα συνάντησε το πλαστικό, το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό.
Όταν η πίσσα συνάντησε το πλαστικό, το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό.

Χτενίζοντας τις ακτές των Κανάριων νήσων, επιστήμονες βρέθηκαν μπροστά σε μια νέα μορφή μόλυνσης που καταστρέφει την παραδείσια εικόνα του συμπλέγματος σαν προορισμό και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για την ανθρωπότητα. Δίπλα στα καταγάλανα νερά της Τενερίφης, εκεί που ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο συρρέουν για να απλώσουν την πετσέτα τους και να κάτσουν κάτω από τον καυτό ήλιο, μαύρες πέτρες με πολύχρωμες λεπτομέρειες δημιουργούν μία ξένη, για τον περίγυρο, σύνθεση, που ούτε σαν εικόνα είναι δελεαστική, ούτε σαν ιδέα, από τη στιγμή που κάποιος καταλάβει περί τίνος πρόκειται.

Πίσσα που έχει σκληρύνει, διακοσμημένη με μικροσκοπικά κομμάτια πλαστικού που κόλλησαν επάνω της όταν η θάλασσα τα οδήγησε στην ακτή, φαίνεται να είναι η νέα ‘’τάση’’ στη διακόσμηση παραλίας που η φύση επέλεξε, μετά από την δική μας παρέμβαση φυσικά.

Ο τοξικός αυτός συνδυασμός πήρε το όνομα ‘’plastitar’’ ενώνοντας τις αγγλικές λέξεις για το πλαστικό και την πίσσα, δημιουργώντας μια νέα κατηγορία στη μακρά λίστα με τις πηγές μόλυνσης. Και γιατί νέα κατηγορία όταν υπάρχουν ήδη ξεχωριστά στη λίστα τα συστατικά της; Γιατί ο συνδυασμός απαιτεί πλέον διαφορετική αντιμετώπιση.

Η δημιουργία του plastitar δεν είναι κάτι που δε θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί ότι θα γίνει πραγματικότητα. Πετρέλαιο στους ωκεανούς εξατμίζεται και τα πιο στέρεα υλικά του σχηματίζουν ένα ‘’ζυμάρι’’ το οποίο ξεβράζεται στις ακτές. Τα βράχια δέχονται το ανελέητο χτύπημα της θάλασσας, η οποία μεταφέρει επίσης πλαστικά σε μεγάλα κομμάτια αλλά και μικροσωματίδια που μεταφέρονται ακόμα πιο μακριά λόγω μικρού βάρους. Αυτά ειδικά, κολλάνε επάνω στο ‘’’ζημάρι’’ σχηματίζοντας το plastitar και εκεί κάτω από τις ακτίνες του ήλιου, το νέο υλικό θα γίνει ακόμα πιο σκληρό, μέρος πλέον του τοπίου που με την πάροδο του χρόνου θα αποτελεί μια νέα πραγματικότητα.

Η σημαντικότητα της ανακάλυψης δεν είναι το γεγονός ότι αυτά τα δύο υλικά ενώθηκαν, κάτι που ήταν δεδομένο ότι θα μπορούσε να γίνει, αλλά το ότι αυτό που έβλεπαν χρόνια τώρα οι επιστήμονες σε σχέση με το πλαστικό και τον τρόπο που ‘’επεμβαίνει’’ στη ζωή μας καθημερινά, γίνεται πλέον πραγματικότητα. Διασπασμένο σε πολύ μικρά κομμάτια, μεταφέρεται παντού, με τον αέρα και το νερό, βρίσκεται παντού, στο νερό που πίνουμε, στις τροφές που τρώμε, στον αέρα που αναπνέουμε, και πλέον έχει αρχίσει να σχηματίζει νέες μορφές υλικών, επηρεάζοντας κάθε μορφή ζωής επάνω στον πλανήτη. Και το σημαντικότερο, κανείς αυτή τη στιγμή δε μπορεί να το σταματήσει. Food for thought.