17 Ιουνίου 2022

Ρωσική Εισβολή: Οι πολίτες της Δύσης πρέπει να κατανοήσουν ότι ο Πούτιν είναι σε πόλεμο εναντίον τους

H αντιπολίτευση στην Ελλάδα, και λιγότερο σε άλλες δυτικές χώρες, μοιάζει να θέλει στοχευμένα να πείσει ότι το παγκόσμιο, το ανεξέλεγκτο και το αδήριτο είναι εγχώριο δημιούργημα!
H αντιπολίτευση στην Ελλάδα, και λιγότερο σε άλλες δυτικές χώρες, μοιάζει να θέλει στοχευμένα να πείσει ότι το παγκόσμιο, το ανεξέλεγκτο και το αδήριτο είναι εγχώριο δημιούργημα!

Η Ρωσική Εισβολή στην Ουκρανία, και ο πόλεμος που μαίνεται με ξεκάθαρα απρόκλητη πρωτοβουλία του Ρώσου Δικτάτορα Βλαντίμιρ Πούτιν είναι μέρος της καθημερινότητας μας πια για 110 μέρες. Κι αυτές τις μέρες οι πολίτες της Δύσης περάσαμε από όλα τα στάδια από τα οποία μπορεί να περάσει κανείς μετά από ένα τόσο σημαντικό γεγονός.

Οι πρώτες μέρες με την εγρήγορση για μια επιχείρηση που θα άλλαζε ακαριαία την ζωή μας σε μερικές ώρες, η ανασφάλεια για μια σύγκρουση ενός ηγέτη που δεν δείχνει να έχει κανένα σχέδιο, και να εκτονώνεται απασφαλισμένος μέχρι σημείων που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει, η ραγδαία σταδιακή άνοδος καταναλωτικών αγαθών, λόγω της ενεργειακής ακρίβειας, και το πλήθος προβλέψεων σχετικά με την κλιμάκωση των γεγονότων.

Ταυτόχρονα η μεγάλη στήριξη της Ουκρανίας από όλες τις χώρες της Δύσης, και την Ε.Ε που μοιάζει να αφυπνίστηκε και να κατάλαβε ότι η ιστορία δεν είναι απλά ένα οικονομικό γεγονός, ή μια λογιστική πορεία με τεχνικούς όρους, και από την άλλη ο φόβος για την αφύπνιση του λαϊκιστικού φαινομένου, και ηγέτες όπως ο ξεχασμένος Ντόναλντ Τραμπ να υπενθυμίζει ότι πάντα κάποιοι θα υπόσχονται τα πάντα και αντίθετα τους, κυρίως εκ του ασφαλούς.

Στην παρούσα φάση, ειδικά στην Ελλάδα, το φαινόμενο έχει περάσει σε ένα στάδιο αδιαφορίας, αλλά ταυτόχρονα, ποτέ δεν γίνεται να φύγουν από την καθημερινή ατζέντα τα απότοκά του: η αυξανόμενη ακρίβεια σε όλα τα προϊόντα και κυρίως τα ενεργειακά, ο πληθωρισμός που αποδυναμώνει ουσιαστικά τους καταθέτες, τα αυξανόμενα spread δανεισμού της χώρας σε ένα αβέβαιο οικονομικό περιβάλλον, και μια ξεγνοιασιά του καλοκαιριού, που όμως όλα δείχνουν ότι άμα συνεχιστεί και κλιμακώνεται ο πόλεμος, θα σβήσει γρήγορα, και πολύ πιο ανασφαλείς ψυχοπολιτικές διαθέσεις στην κοινωνία θα πάρουν την θέση της.

Από την άλλη η αντιπολίτευση στην Ελλάδα, και λιγότερο σε άλλες δυτικές χώρες, μοιάζει να θέλει στοχευμένα να πείσει ότι το παγκόσμιο, το ανεξέλεγκτο και το αδήριτο είναι εγχώριο. Η ευθύνη της παγκόσμιας συγκυρίας είναι κυβερνητική, και συνάμα: το ρωσοκινούμενο, είναι δυτικοκινούμενο. Η Δύση ευθύνεται για πράξεις της Ρωσίας, και όχι το αντίθετο. Και μαζί: η Ελληνική Κυβέρνηση, που τάσσεται με τους συμμάχους μας, ευθύνεται μαζί με αυτούς για πράγματα που είναι σαφές ότι είναι απότοκα της Πουτινικής επιθετικότητας και μόνο.

Σε αυτό το περιβάλλον, και με την Ελλάδα την πιο εύθραυστη στα λαϊκιστικά κελεύσματα καθαρή Δυτική δημοκρατία, δεν μένει τίποτα άλλο, δεν υπάρχει κάτι πιο μείζον, από το να πειστεί ο πολίτης για κάτι εντελώς προφανές, αλλά συνάμα δυσνόητο και ανηγμένο: ότι ο πόλεμος του Πούτιν στην Ουκρανία, είναι πόλεμος του Πούτιν ενάντια στην Δύση, και αναπόφευκτα πόλεμος απέναντι στον Δυτικό πολίτη.

Και ο αναπόφευκτος αυτός πόλεμος δεν ξεχωρίζει τον αριστερό, μαύρο, ψηλό, ή παχύσαρκο πολίτη, είναι πόλεμος εναντίον όλων των πολιτών της Δύσης, και πρέπει να αντιμετωπιστεί ως τέτοιος, ψυχοπολιτικά, και κοινωνικά.

Για κάθε αιτίαση που υποστηρίζει ότι το δυτικό εποικοδόμημα μπορεί να αποφύγει ή να κατευνάσει την Ρωσική επιθετικότητα, σύσσωμη η κοινωνία και ο πολιτικός κόσμος, καθώς και τα ΜΜΕ που θεωρούν την κοινωνική μέριμνα πολύτιμο αγαθό πρέπει να διασαφηνίζουν την πραγματική κατάσταση, και να τεκμηριώνουν την πραγματικότητα με στιβαρό τρόπο.

Για κάθε φωνή που υποστηρίζει στα πλαίσια της δημοκρατίας ότι ο πόλεμος που έχει κηρύξει στον δημοκρατικό κόσμο μια αλλότρια εχθρική δύναμη είναι κάτι άλλο, πρέπει η κοινωνία των πολιτών και η δημοκρατική τάξη να έχει την υπομονή να πείσει ότι οι κοινωνίες μας δέχονται επίθεση, και πρέπει να είναι προετοιμασμένες να πληρώσουν τίμημα, γιατί έτσι γίνεται με τις επιθέσεις.

Και για κάθε πολιτική δύναμη που ποντάρει στην δυσαρέσκεια του κουρασμένου για κάθε λόγο πολίτη, πρέπει οι δυνάμεις της σοβαρότητας να καταδεικνύουν τις αιώνιες λαϊκιστικές αντιφάσεις, και να διατρανώνουν την λογική εξήγηση για δεινά που μπορεί να ενταθούν, και συνάμα την αισιοδοξία ότι η έκβαση αυτού του πολέμου δύναται να είναι νικηφόρα, αλλά σίγουρα απαιτείται οι κοινωνίες μας να επενδύσουν στο μεγάλο όπλο τους: την λογική, την γνώση, την συνοχή, την δημοκρατία, τα θεμελιώδη της Δυτική κοινωνίας, του καλύτερου παραδείγματος κοινωνίας, από την Αρχαία Αθήνα και για χιλιετίες.