25 Σεπτεμβρίου 2015

Λίλιθ: η Σκοτεινή Πλευρά της Σελήνης

Η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, που συμβολίζει τη σκοτεινή γυναικεία πλευρά και συνδέεται  με το κενό, τη μηχανική επανάληψη συμπεριφορών που διαιωνίζουν το συναίσθημα του ανικανοποίητου αλλά και τη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα μας.
Η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, που συμβολίζει τη σκοτεινή γυναικεία πλευρά και συνδέεται με το κενό, τη μηχανική επανάληψη συμπεριφορών που διαιωνίζουν το συναίσθημα του ανικανοποίητου αλλά και τη σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα μας.

Πολλά έχουν γραφτεί και άλλα τόσα ειπωθεί για τη Σελήνη που συνδέεται με το συναίσθημα, το ασυνείδητο, την ευαισθησία, το θηλυκό κομμάτι της ψυχής, τη μνήμη, τη μητρότητα, τη στοργή και τη φαντασία.

Η Σελήνη σαν δορυφόρος της Γης γυρίζει γύρω από αυτή σε ελλειπτική τροχιά με τη γνωστή καθαρότητα και φωτεινότητά της. Όταν τη βλέπουμε από τη Γη στην τροχιά της, μπορούμε να δούμε πάντα την φωτεινή πλευρά της. Υπάρχει όμως και η πίσω πλευρά της, η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, το σημείο αυτό που παραμένει «άδειο» ή «ακάλυπτο» από τα δικά μας μάτια.

Ο συμβολισμός της Λίλιθ ωστόσο, από αστρολογικής πλευράς, είναι πολύ σημαντικός καθώς συνδέεται με μια πολύ βαθύτερη ψυχική πραγματικότητα από εκείνη της τόσο γνώριμης σε εμάς Σελήνης.

Η Λίλιθ λοιπόν, έτσι όπως έγινε γνωστή η Μαύρη Σελήνη μέσα στους αιώνες, μπορεί συμβολικά πάντα με τη θέση της μέσα στο ζωδιακό να δείξει τις σκοτεινές πλευρές του χαρακτήρα μας, αυτές που δεν γνωρίζουμε αλλά και πολλές φορές αρνούμαστε να παραδεχτούμε ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό, πόσο μάλλον στους γύρω μας. Είναι εκείνες οι πτυχές του χαρακτήρα μας που αλλοιώνουν την εικόνα που θέλουμε να παρουσιάσουμε σαν προσωπικότητα.


Η θέση της Λίλιθ σε ένα ωροσκόπιο κατά την ημέρα της γέννησης «αποκαλύπτει» ποια είναι τα σκοτεινά σημεία του χαρακτήρα μας.

Το «ταξίδι» της Λίλιθ στο ζωδιακό διαρκεί 9 χρόνια και λίγους μήνες για να ολοκληρωθεί και έτσι παραμένει 9 – 10 μήνες σε κάθε ζώδιο κάνοντας αισθητό το «κενό» και το αίσθημα του «ανικανοποίητου» που αυτή προκαλεί στον ψυχισμό μας.

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω για την αναφορά της Λίλιθ μέσα στους προαιώνιους μύθους μέχρι και τη σημερινή πραγματικότητα. Οι επιστημονικές, οι φιλοσοφικές και οι θρησκευτικές θεωρίες προσπαθούν να ικανοποιήσουν την ανάγκη μας για «αποδείξεις» ώστε να πιστέψουμε σε κάτι ανώτερο από εμάς.

Σύμφωνα με τα «απόκρυφα» της Βίβλου, μία από τις άγνωστες σε πολλούς από εμάς πτυχές της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και στην Αγία Γραφή για τους Χριστιανούς αργότερα, η Λίλιθ αναφέρεται ως η πρώτη σύντροφος του Αδάμ πριν από τη Εύα. Αυτή θέλησε να είναι ισότιμη με αυτόν και αρνήθηκε να του παραδοθεί σεξουαλικά, επαναστάτησε και φυσικά εκδιώχτηκε από τον Παράδεισο και αντικαταστάθηκε από την Εύα.

Ο Σατανάς ο ίδιος ήρθε να διδάξει στη Λίλιθ ότι η ερωτική πράξη δεν είναι μόνο για αναπαραγωγή, αλλά και για απόλαυση. Καταδικάζοντάς την να μην ξαναδεί ποτέ πια τον κήπο της Εδέμ και κάνοντάς την γυναίκα του την ανακήρυξε σε «Αρχόντισσα του Σκότους». Ως γυναίκα του Σατανά «Lucifer» αποδείχτηκε και σε αυτόν ανυπότακτη, έτσι λοιπόν και αυτός για άλλη μια φορά την εξεδίωξε στην έρημο.

Για τους Σουμέριους η Λίλιθ ήταν θεότητα και το «αριστερό χέρι» της θεάς Ινάνν που την υπηρετούσε και έφερνε τους άνδρες στο ναό της θεάς.

Κατά τους Σημιτικούς λαούς της Μεσοποταμίας ήταν η θεά των ανέμων και των καταιγίδων, ένα δαιμόνιο θηλυκό πνεύμα της νύχτας.

Για τους Αρχαίους Έλληνες υπάρχει η ιστορία της Λάμιας της όμορφης βασίλισσας της Λιβύης που αγαπήθηκε από τον Δία και ένα παιδί γεννήθηκε από την ένωσή τους που η ζηλότυπη Ήρα της το έκλεψε. Θρηνώντας η Λάμια αποσύρθηκε σε μια σπηλιά κοντά στη θάλασσα και με το πέρασμα του χρόνου, άσχημη πια, άρχισε να περιπλανιέται μέσα στη νύχτα κλέβοντας τα νεογέννητα μωρά.  Παρόλο που, όπως λέει ο μύθος, μπορούσε να κρατήσει την όμορφη όψη της αυτή επέλεγε να επιστέφει πάντα στην ασχήμια της. Σε μία από τις μορφές της παρουσιάζεται με το χαμηλότερο μέρος του σώματός της σαν ερπετοειδές με φτερά.

Στη διάρκεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο χαρακτήρας της Λίλιθ έχει πλέον ένα «πρωταγωνιστικό ρόλο» στις δοξασίες που σχετίζονται με το Σκότος.

Κατά τον Μεσαίωνα την συναντούμε πάλι στη θρησκευτική ζωγραφική όπου αναπαρίσταται ως ο πειρασμός του Αδάμ και της Εύας, είτε ως φίδι με γυναικείο κεφάλι, είτε ως κανονική γυναίκα που τους προσφέρει τον απαγορευμένο καρπό. Αυτό είναι κάτι που μας οδηγεί στο να συνδέσουμε τον όφι του κήπου της Εδέμ με τη Λίλιθ.

Μέσα από το πέρασμα των αιώνων τη συναντούμε πάλι στη διάρκεια του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου ΄΄όταν ο Carl Jung τη χρησιμοποιεί ως έκφραση και προσωποποίηση του αρσενικού «animus», δηλαδή της καταπιεσμένης θηλυκής πλευράς του κάθε άνδρα.

Έτσι αργά και σταθερά η Λίλιθ αρχίζει να μεταλλάσσεται από πλάσμα δαιμονικό σε σύμβολο της θηλυκότητας. Τα νεοπαγανιστικά κινήματα αποδέχονται την Λίλιθ ως θεότητα – προστάτιδα της σκοτεινής γυναικείας πλευράς αλλά και του γυναικείου ερωτισμού, δείχνοντας έτσι ότι αντιτίθενται στην φαλλοκρατική κοινωνία.


Ένα άλλο αρχαϊκό σύμβολο που ταυτίζεται με τη Μαύρη Σελήνη είναι  αυτό της πτώσης μας στο κενό, μιας επώδυνης διαδικασίας κατά την οποία χάνουμε το έδαφος κάτω από τα πόδια μας και δεν ξέρουμε που, πότε και αν θα ξαναπατήσουμε σε σταθερό έδαφος. Φυσικά οι διαδικασίες δεν γίνονται σε συνειδητό επίπεδο όπως αυτές της Σελήνης, αλλά στον ασυνείδητο χώρο της ανθρώπινης ψυχής, στο ίδιο μήκος κύματος που λειτουργεί και ο Πλούτωνας.

Έτσι η σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, η Λίλιθ συνδέεται με τη μηχανική επανάληψη συμπεριφορών που διαιωνίζουν το συναίσθημα του ανικανοποίητου.

Σε αυτό ακριβώς το σημείο η Αστρολογία έρχεται να ερμηνεύσει την παρουσία της μέσα στο ζωδιακό και την διέλευσή της από ζώδιο σε ζώδιο, εκτελώντας το σκοτεινό αέναο ταξίδι της γύρω από την ελλειπτική της Γης.

Με την παρουσία της στον Κριό κατά την ημέρα της γέννησης ενός ανθρώπου, βιώνεται το ανικανοποίητο κυρίως στο σεξ όπου υπάρχουν και συνυπάρχουν ο πλήρης διχασμός ανάμεσα στη σεξουαλική πράξη και το ερωτικό συναίσθημα.

Το πέρασμά της από τον Ταύρο κάνει το ανικανοποίητο και το κενό να συνδέονται με την απόδοση, αφού θέλει το άτομο να αριστεύει σε όλα.

Στο ζώδιο των Διδύμων στη συνέχεια, έρχεται το ανικανοποίητο να πλησιάζει στη σφαίρα της πρώτης νοητικής ανάπτυξης. Το θέμα είναι πως ενώ βρίσκεται στο ένα άκρο, λαχταρά να βρεθεί στην άλλη πλευρά.

Η θέση της Λιλιθ στον Καρκίνο ίσως είναι η πιο δύσκολη σε ολόκληρο το ζωδιακό, γιατί το ανικανοποίητο έρχεται να εισβάλει ανάμεσα στην ανάγκη για μητρότητα και τη λειτουργεία της φαντασίας και, αντί να φορτώνεται με τα βάρη των οικογενειακών ιδανικών, θέλει να ζήσει σεξουαλικά κάποιες φανταστικές επιθυμητές εικόνες.

Προχωρώντας το ταξίδι της η Λίλιθ κάνει τη διέλευσή της από τον Λέοντα, όπου δίνει τη δυνατότητα της αναγέννησης του Φοίνικα μέσα από τις στάχτες του αλλά ταυτόχρονα καίγεται πολύ πιο βαθιά καθώς το ανικανοποίητο σπρώχνει στην καταναγκαστική αναζήτηση του νοήματος της ζωής.

Σο ζώδιο της Παρθένου, της διαφοροποίησης και της ανάλυσης, το ανικανοποίητο της Μαύρης Σελήνης βάζει τον φόβο των ορίων. Είτε με την απάρνησή τους είτε με την απαξίωση της ανάλυσης δημιουργεί ένα ασυνείδητο άγχος που στερεί τη χαρά της ζωής.

Το πέρασμα της Λίλιθ μέσα από το Ζυγό δίνει τη διάθεση στους ανθρώπους να δημιουργούν αναρίθμητες σχέσεις. με μοναδικό ασυνείδητο φυσικά σκοπό να οδηγεί στο χωρισμό καθώς δεν ικανοποιείται το σεξουαλικό ανικανοποίητο.

Στο ζώδιο του Σκορπιού η Λίλιθ βρίσκεται στον «θρόνο» της, όπου η συνεχής ανάγκη υπέρβασης κάθε ταμπού και φυσικού ορίου οδηγεί στο ανικανοποίητο των πράξεων μέσα από καταχρήσεις και υπερβολές, που το μόνο που καταφέρνουν είναι ένα μόνιμο υπαρξιακό κενό.

Η θέση της Μαύρης Σελήνης μέσα στο ζώδιο του Τοξότη οδηγεί στο ανικανοποίητο μιας συνεχούς αναζήτησης στον κόσμο της εσωτερικής γνώσης και φώτισης μέσα από την φιλοσοφία, την κοινωνία και την επιστήμη. Αυτό όμως οδηγεί συχνά σε βίαιη κριτική, οξύ σαρκασμό και τέλος σε διανοητική και κυριολεκτική στειρότητα.

Το ταξίδι της Λίλιθ συνεχίζεται μέσα από το ζώδιο του Αιγόκερω όπου το ανικανοποίητο οδηγεί στην απομόνωση σε έναν ιδανικό κόσμο, που με τη σειρά του οδηγεί σε μια σειρά από «θυσίες» των προσωπικών ανθρώπινων σεξουαλικών αναγκών.

Στον Υδροχόο, ζώδιο κατ’ εξοχήν της φιλίας, η Λίλιθ οδηγεί τους ανθρώπους μέσα από το ανικανοποίητο να μην αισθάνονται καλά όταν βρίσκονται μέσα σε ομάδες ή παρέες, να νιώθουν το χώρο εχθρικό και επικίνδυνο και αυτό να αποτελεί την πρόφαση για αποφυγή της ζεστής και ολοκληρωμένης συναισθηματικής και σεξουαλικής σχέσης.

Και τέλος ολοκληρώνοντας τη διέλευσή της από ολόκληρο το ζωδιακό μέσα από το ζώδιο των Ιχθύων, η Λίλιθ δημιουργεί μια σχέση ανικανοποίητου με την πραγματικότητα που αντικαθίσταται από φανταστικούς κόσμους, όπου μυστήρια και φαντασιώσεις εναλλάσσονται, δίνοντας την αίσθηση του κενού όσον αφορά την ταυτότητα του ατόμου, κάνοντας το να νιώθει αποπροσανατολισμένο, χαμένο και θύμα.