13 Απριλίου 2020

Κρυσταλλία Κεφαλούδη | Πιστεύω ακράδαντα ότι το σημερινό social distancing θα μας φέρει πιο κοντά. Η απόσταση θα μας ενώσει.

#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ | κορωνοιός | καραντίνα | Κρυσταλλία Κεφαλούδη | συνέντευξη | klik | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι, η ταλαντούχα ηθοποιός μιλά για τη νέα πραγματικότητα που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες εξαιτίας του κορωνοϊού…-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι, η ταλαντούχα ηθοποιός μιλά για τη νέα πραγματικότητα που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες εξαιτίας του κορωνοϊού…-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Καθώς η κύρια έννοια μας αυτήν την εποχή είναι ο κορωνοιός, βρήκαμε ενδιαφέρον να ζητήσουμε από διάφορα πρόσωπα που έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν στο klik, να μας μιλήσουν για τη νέα πραγματικότητα… Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι φιλοξενείται η βραβευμένη ηθοποιός η οποία πρόσφατα ξεχώρισε στην πετυχημένη παράσταση ΓΚΕΜΜΑ του Δημήτρη Λιαντίνη. Η  κα Κρυσταλλία Κεφαλούδη.

Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας αυτές τις μέρες της καραντίνας του κορωνοιού; 

Μέρες καραντίνας ή αλλιώς μέρες παύσης. Παύση της ροής ενέργειας. Για μένα προσωπικά που είμαι φύσει και θέσει ένα υπερκινητικό ον,  η  συνθήκη  lockdown είχε επιφέρει αρχικά πάνω μου ένα είδος καταπίεσης. Αυτή η αίσθηση ότι έχει νεκρώσει ο χρόνος, η οποία δεν έγκειται μόνο στην εσώκλειστη παραμονή εντός τειχών, μου προκαλούσε μια μορφή ψυχολογικής δυσανεξίας, εσωτερικής σκλαβιάς.. Ενέργεια που δεν καταναλώνεται, συν μια μέγιστη ανασφάλεια για το μέλλον, ένας εκρηκτικός συνδυασμός που σου τρώει από μέσα τα σωθικά. Όσο περνάνε όμως οι μέρες με ανακούφιση-σχεδόν χαρά-  διαπιστώνω πως δεν πρόκειται τόσο για αίσθηση ή έστω παραίσθηση.. Αλλά πρόκειται για ψευδαίσθηση. Καθώς το ρολόι δεν έχει σταματήσει. Η ακινησία δεν συνεπάγεται αυτόματα με αδράνεια... Η συγκεκριμένη λοιπόν χρονική παύση απλώς σε ωθεί σε διαφορετικής μορφής δράσης. Σε εξ-αναγκάζει θα λέγαμε.. Και όπως είπε ο Αισχύλος : "Το της ανάγκης εστί αδήριτον σθένος" ή απλούστερα η ανάγκη είναι μητέρα της επινόησης. Εξ` α ν ά γ κ η ς λοιπόν: έβγαλα το ημιμόνιμο από τα χέρια μου, επινόησα μια δική μου πατέντα αυτοσχέδιας κουτάλας για τις κρέπες, μαγειρεύω περισσότερο ενώ πριν ξεχνούσα να φάω, βίδωσα και ξεβίδωσα δύο καρέκλες που μπαλανσάρανε, διόρθωσα ένα σωλήνα (μαστόρι κανονικό!), έφτιαξα ένα σπιτικό αντισηπτικό γιατί δεν έβρισκα στα φαρμακεία, έκανα μόνη μου τα μαλλιά μου ενώ όλοι γνωρίζουν ότι δεν πιάνουν τα χέρια μου... Κι όμως με ενθουσιασμό μπορώ να πω πια ότι μια χαρά πιάνουν τα χέρια μου και χαίρομαι που ξανά συστηθήκαμε. Θυμήθηκα την αξία της χειρονακτικής εργασίας, στην οποία εξ-αναγκάστηκε το παραζαλισμένο μου από πληροφόρηση μυαλό να προβεί, αναζητώντας πρακτικές λύσεις. Τι προκοπή!"Άξια" φώναζα μόνη μου στον εαυτό μου και μετά πήρα τη μάνα μου τηλέφωνο να κοκορευτώ. Κάπως έτσι λοιπόν άρχισε να αλλάζει ο εσωτερικός ρυθμός του υπερενεργητικού κορμιού μου και να αποσυμπιέζεται η ένταση αυτόνομα πλέον. Η δράση μεταλλάχθηκε σε απόδραση και η απόδραση σε δράση. Ο χρόνος δεν είναι νεκρός, ούτε εμείς. Βιώνουμε απλώς μια τεράστια αλλαγή, ή ορθότερα αποτελούμε οι ίδιοι ολόκληροι μέρος μια παγκόσμιας αλλαγής, γεγονός που δεν μπορούμε να το αγνοήσουμε. Μπορούμε όμως να το αντιμετωπίσουμε. Παύση λοιπόν, ανάπαυση, παρατήρηση, επαγρύπνηση και αποδοχή.

Τί είναι αυτό που σας έχει λείψει περισσότερο από την προηγούμενη ζωή σας; 

Τα πάντα μου λείπουν. Οι φίλοι μου, η οικογένεια μου, οι βόλτες μου, το θέατρο, η ελευθερία μου. όπως εγώ την ορίζω τουλάχιστον.. Σε πρώτη όμως ανάγνωση θα ονομάσω το άγγιγμα. Η συνειδητοποίηση της έντονης απουσίας του ομολογώ να πω πως μ `έχει κλονίσει. Μου κόστισε που την μέρα των γενεθλίων μου δεν μπόρεσα να αγκαλιαστώ με την κολλητή μου η οποία εμφανίστηκε ως έκπληξη στην πόρτα μου. Η ορμή της απροσδόκητης χαράς μου διεκόπη βίαια και μια σχεδόν μαγνητική έλξη οπισθοχώρησης, συνοδευόμενη από αμοιβαία βλέμματα πανικού, στενοχώριας και τύψεων: "Αμάν! Θεέ μου τι θα κάναμε..!!" Η φυσική ανθρώπινη τάση αγνής έκφρασης μετατράπηκε άξαφνα λες και σε αμαρτία ..Σκληρό. Κάπου εδώ όμως θα ήθελα να επισημάνω ότι η έννοια του distancing, δυστυχώς προϋπήρχε του κορωνοϊού. Για παράδειγμα μη μου πείτε ότι δεν είχατε παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια, έστω και εξ`αποστάσεως το φαινόμενο του love distancing; Συνειδητά, ασυνείδητα προϋπήρχε και κάλυπτε μια περίοπτη θέση στην ανθρώπινη  κλίμακα αξιολόγησης. Λίγο η οικονομική κρίση, λίγο η κοινωνική (ανά τους αιώνας άλλωστε αυτές οι δύο πήγαιναν πάντα χέρι χέρι) εξουθενωθήκαμε ως είδος σε μια υλιστική κούρσα επιβίωσης, με τέρμα τα γκάζια, στην οποία δεν υπήρχε κανένας χώρος για συναισθηματικές "ανάσες", από φόβο μη μη τυχόν και μας αποπροσανατολίσουν από το τελικό στόχο. Ο οποίος ήταν ποιος τελικά ; Πιστεύω ακράδαντα ότι το σημερινό social distancing θα μας φέρει πιο κοντά. Η απόσταση θα μας ενώσει. Η αντίφαση αυτής της σύγχρονης πανδημίας θα μας θυμίσει ότι ο άνθρωπος πάντα θα χρειάζεται τον άνθρωπο. Και ναι.. Πεθύμησα κάτι Παρασκευόβραδα που χορεύαμε ξέφρενα με τους φίλους μας και αισθανόμασταν το αίμα μας να κυλάει στις φλέβες μας, και τα μάγουλα μας να καίνε από γέλια και ζωή. Πολύτιμο αγαθό η υγεία τελικά ε ;

Τί προτροπή θα θέλατε να κάνετε στο κοινό για τις μέρες που θα ακολουθήσουν;

 Να σκεφτούμε τις ελλείψεις μας. Τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες μας, τις ανείπωτες στιγμές μας, τα ανολοκλήρωτα σχέδια μας, τα ανεκπλήρωτα όνειρά μας, τα απωθημένα φιλιά μας. Τις χαμένες αξίες μας.

Να τ`ανασύρουμε από τα βάθη της ψυχής μας που έχουν σκουριάσει και να τα θέσουμε σε εφαρμογή. Φωτιά στην παγωνιά της ψυχής μας.

Να πάμε κόντρα στο φόβο. Η ανελευθερία είναι μέσα μας και στην γροθιά μας-όχι απλά στο χέρι μας - να την τσακίσουμε.

Να βρούμε με κάθε κόστος την έμπνευση μας. Πνεύμονας για την ύπαρξη μας.

Προσωπικά έχω ήδη μια βαλίτσα έτοιμη δίπλα στη πόρτα για ένα ταξίδι ζωής.

 Αν είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε με τον κ. Τσιόδρα, τι θα του λέγατε; 

Ο Δημήτρης Λιαντίνης στο  κύκνειο συγγραφικό άσμα του έγραψε το εξής :"«Όλα να σου συχωρεθούν, φτωχό-διάβολε! Εξόν από ένα. Αυτό που δίκαια σε κρίνει νά `χεις για σπίτι την Κόλαση. Ότι μαζί με τους πολλούς, μαζί με τις μάζες που γίνανε άνθρωποι με χέρια και νου και φωνή αλλά στην ουσία ποτέ δεν ξεκόρμισαν από το ζώο, αφάνισες στα βαθιά απολιθώματα και τους λίγους, που σαν έγιναν άνθρωποι αγωνίστηκαν πολύ για να μείνουνε τέτοιοι." Με ιδιαίτερη συγκίνηση είδα να ζωντανεύει μπροστά μου αυτός ο Άνθρωπος  στο πρόσωπο του κυρίου Τσόδρα. Ευχαριστούμε μου Άνθρωπε μου.

*Την "Γκέμμα"



Μπορείτε να διαβάσετε, επίσης:

Κατερίνα Μπέη | Είχαμε πάρα πολλά χρόνια να επικοινωνήσουμε δημόσια, με έναν άνθρωπο με τόση τρυφερότητα & τόσο πολιτισμό, όσο ο Σωτήρης Τσιόδρας

Στέφανος Δάνδολος | Στον κ. Τσιόδρα θα έδινα συγχαρητηρια για την υπευθυνότητα & την ευαισθησία με την οποία διαχειρίζεται την πρωτοφανή αυτή κρίση.

Μαρία Παναγοπούλου | Όταν μας πούνε «είστε ελεύθεροι να βγείτε έξω», μόνο όσοι έχουν καταφέρει να κρατήσουν την ψυχή τους δυνατή θα τα καταφέρουν

Αϊνόλα Τερζοπούλου | Να βρίσκουμε τη χαρά, την ομορφιά και την ικανοποίηση στα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα.

Άρης Τερζόπουλος | Να φτιάξουμε τη σχέση με τον εαυτό μας & την προσωπική μας σχέση με τα φαινόμενα της ζωής.

Πωλίνα Γκιωνάκη | Μου λείπει να με σφίξει κάποιος στην αγκαλιά του και να μου πει : `θα περάσει και αυτό`

Μαρία Ψωμά | Μέσα στους γρήγορους ρυθμούς που ζούσαμε, πιθανά να είχαμε αξιολογήσει λάθος τι πραγματικά έχουμε ανάγκη.

Μένια Κούλη | Τον κ. Τσιόδρα θέλω να τον πάρω αγκαλιά χωρίς καν να τον γνωρίζω προσωπικά.

Τάνια Καψάλη | Τον κ. Τσιόδρα θα τον ρωτούσα με το χέρι στη καρδιά πώς θα πάνε τα παιδιά μας στο σχολείο όταν λήξει η καραντίνα;

Χρυσαυγή Ατσιδάκου | Τον κ. Τσιόρδα θα τον ρωτούσα πώς αισθάνεται που έχει γίνει ο σούπερ ήρωας, ο `star` των ημερών.

Βασίλης Ζούλιας | Είτε υπάρχουν θεωρίες συνωμοσίας είτε όχι, ο Θεός, δέντρο, ανώτερη δύναμη... μας είπε PAUSE...

Ευσταθία | Ζορίζομαι , όπως όλοι. Έχω όμως και μια καλή περιέργεια για το πού θα μας οδηγήσει όλο αυτό.

Ναταλία Μίγδου | Eγώ με τρία παιδιά θα έπρεπε να έχω τρεις υπολογιστές & έναν εκτυπωτή ; Λυπάμαι.

Δέσποινα Μαλέλη | Μείνετε μακριά από τα αγαπημένα σας πρόσωπα για να μπορέσετε να τα σφίξετε σύντομα στην αγκαλιά σας.

Ηρώ Μουκίου | Τις μέρες της καραντίνας έγινα πολύ πιο αυτάρκης από όσο πίστευα & πιο συγκαταβατική



Τζίνα Θανοπούλου | Είναι μια ιδανική περίοδος που μπορούμε να στρέψουμε την προσοχή μας από τα έξω στα μέσα μας, στη ψυχή μας


Χάρης Ρώμας | Στον κ. Τσιόδρα έχω πει ότι τον θαυμάζω και για το ότι δεν διαχωρίζει τους ανθρώπους σε πολίτες πρώτης & δευτέρας κατηγορίας.



#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ

***Εννιά χρόνια πριν, παρακολούθησα την ταινία Contagion, του Στίβεν Σόντερμπεργκ. Ένας μολυσματικός ιός προκαλεί παγκόσμια φονική πανδημία, διάφοροι φορείς υγείας προσπαθούν να τη σταματήσουν και να βρουν το εμβόλιο, ενώ ο πανικός και τα θύματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Στο τέλος του εν λόγω έργου που παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα, πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ευτυχώς που όλα αυτά είναι απλώς ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας και "Thank God!" που ζούμε όλοι ελεύθεροι από τέτοιες απειλές...

Εδώ και κάποιους μήνες στην - όχι και τόσο μακρινή  τελικά- Κίνα και πολύ πρόσφατα στην Ευρώπη, στην Ελλάδα μας αλλά και σταδιακά σε όλον τον κόσμο, ένας απειλητικός για τη ζωή ιός, έχει κυριεύσει την καθημερινότητά μας. Οι άλλοτε απλές, καθημερινές κινήσεις, έξοδοι στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε όλες τις δραστηριότητές μας, έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Ο "κορωνοιός" κρύβεται πίσω από ό,τι κι αν κάνουμε, από κάθε σκέψη ή προγραμματισμό μας. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει προγραμματισμός, καθώς ποιος ξέρει τί θα συμβεί την επόμενη στιγμή σε εμάς, στους δικούς μας ανθρώπους ή σε όσους συναναστρεφόμαστε. Κάποιοι μέχρι προσφάτως διακωμωδούσαν την κατάσταση, αρνούνταν να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητά της, ή να ακολουθήσουν τα πολύ σωστά προληπτικά μέτρα της κυβέρνησης.  `Ολοι οφείλουν να συνετιστούν, να δείξουν ωριμότητα και σεβασμό στους υπόλοιπους. Η επιπολαιότητα  πληρώνεται αργά ή γρήγορα. Στην προκειμένη περίπτωση, οι λανθασμένες κινήσεις κάποιων, θα στοιχίσουν στη ζωή των συνανθρώπων τους, αλλά και των ίδιων. Άλλωστε, αυτός ο ιός, ο αόρατος εχθρός που μας έχει αναστατώσει και προβληματίσει τόσο πολύ, παραμένει ακόμα κάτι "άγνωστο"... Μέρα με τη μέρα οι επιστήμονες τον γνωρίζουν, τον "συστήνουν" μέσα από νοσούντες σε όσους δεν έχουν νοσήσει και τον πολεμούν...