07 Απριλίου 2020

Μαρία Παναγοπούλου | Όταν μας πούνε «είστε ελεύθεροι να βγείτε έξω», μόνο όσοι έχουν καταφέρει να κρατήσουν την ψυχή τους δυνατή θα τα καταφέρουν

#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ | κορωνοιός | καραντίνα | Μαρία Παναγοπούλου | Κlik | συνέντευξη | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Μια χαρισματική συγγραφέας, δημοσιογράφος που με τη συναρπαστική γραφή της καταφέρνει να συνδυάζει το χιούμορ, τη νοσταλγία, το ρομαντισμό και τα έντονα συναισθήματα, η κα Μαρία Παναγοπούλου φιλοξενείται στη νέα στήλη του Klik, #μένουμε_σπίτι, κι απαντά σε τέσσερις ερωτήσεις για την καραντίνα και τον κορωνοιό.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Μια χαρισματική συγγραφέας, δημοσιογράφος που με τη συναρπαστική γραφή της καταφέρνει να συνδυάζει το χιούμορ, τη νοσταλγία, το ρομαντισμό και τα έντονα συναισθήματα, η κα Μαρία Παναγοπούλου φιλοξενείται στη νέα στήλη του Klik, #μένουμε_σπίτι, κι απαντά σε τέσσερις ερωτήσεις για την καραντίνα και τον κορωνοιό.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Καθώς η κύρια έννοια μας αυτήν την εποχή είναι ο κορωνοιός, βρήκαμε ενδιαφέρον να ζητήσουμε από διάφορα πρόσωπα που έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν στο klik, να μας μιλήσουν για τη νέα πραγματικότητα… Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι  φιλοξενείται η χαρισματική δημοσιογράφος και συγγραφέας που μας αγγίζει με ιδιαίτερο τρόπο με την γραφή της, κα Μαρία Παναγοπούλου. 


Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας αυτές τις μέρες της καραντίνας & του κορωνοιού;

Η φάση του εγκλεισμού στο σπίτι για λόγους υγείας, δεν μού είναι πρωτόγνωρη. Το 2009 χρειάστηκε να περάσουμε ένα ολόκληρο καλοκαίρι σε οικογενειακή καραντίνα, λόγω της πανδημίας γρίπης Η1Ν1, αφού ο άντρας μου είχε μόλις ολοκληρώσει τις χημειοθεραπείες και τις ακτινοβολίες του και ο κίνδυνος ήταν τεράστιος. Πολύτιμος σύμμαχος εκείνη η εμπειρία, με έμαθε ότι ο καλύτερος τρόπος για να αντέξεις, είναι να δημιουργήσεις μια νέα «ρουτίνα», μια νέα καθημερινότητα. Το να κάθεσαι όλη μέρα στον καναπέ, να τρως σαν να μην υπάρχει αύριο και να θρηνείς για αυτό που σε βρήκε, είναι ανθρώπινο, αλλά οδηγεί σε αδιέξοδο. Μετά την υποχώρηση του πρώτου σοκ λοιπόν, ξεκίνησα την προσωπική μου «αντεπίθεση». Μπήκα σε πρόγραμμα διατροφής (τα καλά τού να έχεις γιο διαιτολόγο), έβαλα ξανά στη ζωή μου την άσκηση (15 λεπτά απλών ασκήσεων κάθε πρωί), βρήκα χρόνο να γράψω το επόμενο βιβλίο μου, τακτοποίησα τα συρτάρια μου (επιτέλους!), αρχειοθέτησα τις φωτογραφίες μου (μεγάλη περιουσία οι όμορφες μνήμες). Αν σε όλα αυτά προσθέσετε ότι συνεχίζω να εργάζομαι εξ αποστάσεως και να κάνω τις δουλειές του νοικοκυριού, σίγουρα δεν έχω προλάβει να πλήξω σε επίπεδο καθημερινότητας. Η μεγάλη δυσκολία είναι η διαχείριση της αγωνίας για την επόμενη ημέρα αυτού του εφιάλτη. Το αγκάθι που έχει καρφωθεί στο κέντρο της καρδιάς μου υπό τη μορφή του ερωτήματος «σε ποια χώρα θα ζήσει και θα κυνηγήσει τα όνειρά του ο 27χρονος γιος μας, τα ανίψια μας, τα παιδιά των φίλων μας, τα παιδιά όλου του κόσμου;», είναι η μεγαλύτερη αλλαγή που έφερε ο κορωνοϊός στη ζωή μου. Υπήρχε και πριν, λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά πριν υπήρχε και ελπίδα. Σχεδόν αισιοδοξία…


Τί είναι αυτό που σας έχει λείψει περισσότερο από την προηγούμενη ζωή σας;

Με ξένισε λίγο η φράση «από την προηγούμενη ζωή σας» διαβάζοντας την ερώτηση, αλλά θα συμφωνήσω μαζί σας. Όσοι βγούμε υγιείς από αυτήν την περιπέτεια, θα χωρίζουμε τις ζωές μας σε π.Κ. και μ.Κ εποχή (όπου Κ=Κορωνοϊός). Από την π.Κ. εποχή λοιπόν, μου έχει λείψει ένα Κυριακάτικο μεσημέρι σε ένα ταβερνάκι με καλούς φίλους, να βουτήξω (αγενώς) το πιρούνι μου στη σαλάτα στο κέντρο του τραπεζιού, να φάω με τα χέρια παϊδάκια κοτόπουλου (και μετά να γλείψω τα δαχτυλάκια μου), να γελάσω μέχρι δακρύων και αφού τους αποχαιρετήσω όλους με σφιχτές αγκαλιές να επιστρέψω στο σπίτι γκρινιάζοντας σε όλη τη διαδρομή στον άντρα μου «γιατί πρέπει να πάμε αύριο στη δουλειά;». Συγγνώμη αν ακούγεται πεζό, αλλά  αυτά τα απλά, τα γήινα, τα αυθόρμητα, τα καθημερινά, μου λείπουν.

 

 Τί προτροπή θα θέλατε να κάνετε στο κοινό για τις μέρες που θα ακολουθήσουν;

Προτροπή δεν θέλω να κάνω γιατί ούτε κι εγώ είμαι σε διάθεση να δεχτώ προτροπή. Λεπτές οι ψυχικές ισορροπίες, ακόμη και μια φιλική συμβουλή όπως «διάβασε ένα καλό βιβλίο αντί να βλέπεις όλη μέρα τηλεόραση ή να χαζολογάς στα social media» μπορεί να γίνει αφορμή για παρεξήγηση, αφού οι αντοχές μας είναι περιορισμένες και οι υποδείξεις μάς πέφτουν «βαριές». Θα μοιραστώ όμως μαζί σας αυτό που λέω κάθε μέρα στον εαυτό μου και στους πολύ δικούς μου ανθρώπους: «Προσπάθησε να κάνεις ό,τι κάνει καλό στην ψυχή σου. Όταν μας πούνε “είστε ελεύθεροι να βγείτε έξω” μόνο όσοι έχουν καταφέρει να κρατήσουν την ψυχή τους δυνατή θα τα καταφέρουν».

Αν είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε με τον κ. Τσιόδρα, τι θα του λέγατε ;

«Σ’ ευχαριστώ αγαπημένε Σωτήρη, να σε έχει ο Θεός καλά! Μόλις τελειώσει ο εφιάλτης θα ήθελα πολύ να σου κάνω μια σφιχτή αγκαλιά και να σου δώσω ένα μεγάλο φιλί». Όχι δεν τον γνωρίζω προσωπικά, αλλά είναι πια ο ήρωάς μου! 


παλαιότερη συνέντευξη...:

Μαρία Παναγοπούλου | Πάντα η αγάπη θέλει δύο, δύο να γελούν στο ίδιο αστείο...

Μπορείτε να διαβάσετε, επίσης:

Κατερίνα Μπέη | Είχαμε πάρα πολλά χρόνια να επικοινωνήσουμε δημόσια, με έναν άνθρωπο με τόση τρυφερότητα & τόσο πολιτισμό, όσο ο Σωτήρης Τσιόδρας


Στέφανος Δάνδολος | Στον κ. Τσιόδρα θα έδινα συγχαρητηρια για την υπευθυνότητα & την ευαισθησία με την οποία διαχειρίζεται την πρωτοφανή αυτή κρίση.

#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ

***Εννιά χρόνια πριν, παρακολούθησα την ταινία Contagion, του Στίβεν Σόντερμπεργκ. Ένας μολυσματικός ιός προκαλεί παγκόσμια φονική πανδημία, διάφοροι φορείς υγείας προσπαθούν να τη σταματήσουν και να βρουν το εμβόλιο, ενώ ο πανικός και τα θύματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Στο τέλος του εν λόγω έργου που παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα, πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ευτυχώς που όλα αυτά είναι απλώς ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας και "Thank God!" που ζούμε όλοι ελεύθεροι από τέτοιες απειλές...

Εδώ και κάποιους μήνες στην - όχι και τόσο μακρινή  τελικά- Κίνα και πολύ πρόσφατα στην Ευρώπη, στην Ελλάδα μας αλλά και σταδιακά σε όλον τον κόσμο, ένας απειλητικός για τη ζωή ιός, έχει κυριεύσει την καθημερινότητά μας. Οι άλλοτε απλές, καθημερινές κινήσεις, έξοδοι στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε όλες τις δραστηριότητές μας, έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Ο "κορωνοιός" κρύβεται πίσω από ό,τι κι αν κάνουμε, από κάθε σκέψη ή προγραμματισμό μας. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει προγραμματισμός, καθώς ποιος ξέρει τί θα συμβεί την επόμενη στιγμή σε εμάς, στους δικούς μας ανθρώπους ή σε όσους συναναστρεφόμαστε. Κάποιοι μέχρι προσφάτως διακωμωδούσαν την κατάσταση, αρνούνταν να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητά της, ή να ακολουθήσουν τα πολύ σωστά προληπτικά μέτρα της κυβέρνησης.  `Ολοι οφείλουν να συνετιστούν, να δείξουν ωριμότητα και σεβασμό στους υπόλοιπους. Η επιπολαιότητα  πληρώνεται αργά ή γρήγορα. Στην προκειμένη περίπτωση, οι λανθασμένες κινήσεις κάποιων, θα στοιχίσουν στη ζωή των συνανθρώπων τους, αλλά και των ίδιων. Άλλωστε, αυτός ο ιός, ο αόρατος εχθρός που μας έχει αναστατώσει και προβληματίσει τόσο πολύ, παραμένει ακόμα κάτι "άγνωστο"... Μέρα με τη μέρα οι επιστήμονες τον γνωρίζουν, τον "συστήνουν" μέσα από νοσούντες σε όσους δεν έχουν νοσήσει και τον πολεμούν... 

Είναι η  πρώτη φορά, που η δική μου γενιά - και όχι μόνο- έχει μια καθημερινότητα που λίγο ή πολύ είναι παρόμοια κι έναν κοινό στόχο. #Μένουμε_σπίτι και με τη δική μας συνετή στάση βοηθάμε να έρθει πιο κοντά η μέρα που όλα θα είναι όπως πριν. Ή σχεδόν όλα... Γιατί κάποια σπίτια μετρούν απώλειες... Όλοι μας όμως, μετά από αυτόν τον πόλεμο, νομίζω ότι δεν θα βγούμε ίδιοι όπως πριν... Φοβία, ανησυχία μήπως έρθουμε και πάλι αντιμέτωποι με τον covid19 θα παραμείνει για καιρό μέσα μας... Αλλά κι ευγνωμοσύνη ίσως, για τις στιγμές που μέσα στην παλιά κανονικότητα θεωρούσαμε δεδομένες και στην απαγόρευσή τους συνειδητοποιήσαμε πόσο πολύτιμες είναι... ***

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή


*photocredits  φωτογραφίας εξωφύλλου : Μάνος Γαμπιεράκης