11 Απριλίου 2020

Ναταλία Μίγδου | Eγώ με τρία παιδιά θα έπρεπε να έχω τρεις υπολογιστές & έναν εκτυπωτή ; Λυπάμαι.

#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ | κορωνοιός | καραντίνα | Ναταλία Μίγδου | συνέντευξη | klik | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι, η αγαπημένη ηθοποιός, μιλά για τη νέα πραγματικότητα που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες εξαιτίας του κορωνοϊού…-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι, η αγαπημένη ηθοποιός, μιλά για τη νέα πραγματικότητα που ζούμε τις τελευταίες εβδομάδες εξαιτίας του κορωνοϊού…-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Καθώς η κύρια έννοια μας αυτήν την εποχή είναι ο κορωνοιός, βρήκαμε ενδιαφέρον να ζητήσουμε από διάφορα πρόσωπα που έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν στο klik, να μας μιλήσουν για τη νέα πραγματικότητα… Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι φιλοξενείται η γοητευτική ηθοποιός, κα Ναταλία Μίγδου. Με τον αυθορμητισμό και την αφοπλιστική ειλικρίνειά της, προβληματίζει και νομίζω πως δεν είναι λίγοι που θα ταυτιστούν μαζί της. 


Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας αυτές τις μέρες της καραντίνας & του κορωνοιού;

Νιώθω να πάτησε κάποιος το κουμπάκι Pause στις ζωές μας. Ναι , εννοείται πως όλα άλλαξαν η καθημερινότητα δεν μοιάζει σε τίποτα με αυτή που ήταν ο ρυθμός της, η ενέργειες, οι ορέξεις για καθετί, σχολεία, θέατρα, γιορτές, παρελάσεις, γενέθλια, συναναστροφές, Πάσχα, Ανοιξη. Βέβαια σας μιλάει ένας άνθρωπος που κατακλύζεται από το αίσθημα του πεπερασμένου της ζωής. Για μένα λοιπόν όλα αυτά που ανέφερα δεν άλλαξαν απλώς χάθηκαν, είναι ανεπιστρεπτί χαμένα.

Τί είναι αυτό που σας έχει λείψει περισσότερο από την προηγούμενη ζωή σας ;

Η ίδια η ζωή, γιατί αυτό που βιώνουμε δεν είναι. Είμαστε έγκλειστοι και τρομαγμένοι, ακίνητοι ακόμα για αυτόν τον αόρατο εχθρό, για κρούσματα και θανάτους ανά τον κόσμο και άντε τώρα εσύ να συγκεντρωθείς ή μάλλον να κωφεύεις μαγειρεύοντάς φαγάκια, ακούγοντας μουσικούλες, διαβάζοντας βιβλιαράκια, βλέποντας ταινιούλες και νετφλιξ, απολαμβάνοντας την οικογένεια και το σεξ... Γίνονται αυτά ;  Ίσως να μπορούσα να μείνω την πρώτη βδομάδα, όμως τα πράγματα αγρίεψαν... εγώ πια αδυνατώ.  Όλες μου οι αισθήσεις που οδηγούν στην τέρψη. Σαν να πάγωσαν. Αδύνατον να ευχαριστηθώ. Όλα μου τα κύτταρα είναι σε ένταση. Αυτές λοιπόν οι αισθήσεις μου μου λείπουν από την προηγούμενη ζωή. Σε ένα μήνα και... Η ζωή μας χωρίζεται σε προηγούμενη και νέα και το νιώθω για τα καλά. Αυτό μου λείπει. Η παρορμητική κίνηση έξοδος από το σπίτι μου και το σπίτι άδειο και ήσυχο τα πρωινά να αερίζεται κι εγώ μέσα να οργανώνω τη μέρα με τον καφέ να τσιρίζει στην καφετιέρα.  Βλέπεις ένας μήνας με δύο ενήλικες και τρία παιδιά διαφορετικών ηλικιών σε ένα μικρό σπίτι χωρίς αυλή, τουλάχιστον το μένουμε σπίτι πραγματικά μπορεί να δημιουργήσει πνιγηρές ατμόσφαιρες σε όλους το λιγότερο. Μου λείπουν τα ψώνια στο σουπερμάρκετ σε κατάσταση ευδαιμονίας. Μου λείπει ήδη κάποια σχετική οικονομική  άνεση...στοιχεία που είχα. Μου λείπει η ΜΗ υπάρξη αυτού το βρωμοιού.

Μου λείπει η σκηνή του θεάτρου "Έκφραση" όπου τώρα θα παίζαμε. Μου λείπει η χαλαρή διάθεση σε σχέση με τα παιδιά μου. Μην πιάσεις αυτό τώρα. Γιατί άνοιξες εκείνο; `Hταν ανάγκη να ακουμπήσεις το άλλο ;  Mην αναπνεύσεις από το στόμα, μη διανοηθείς να ξυθείς, μην κλωτσάς τα χαλίκια. Mου λείπουν τα πάντα Μανταλένα, αλλά θα κλείσω με κάτι  που πραγματικά με ταλαιπωρεί και που με στεναχωρεί. Mε το διάβασμα των παιδιών μου. Mου λείπει, λοιπόν, ο πατροπαράδοτος τρόπος διαβάσματος. Πρέπει να τονίσω πως είμαστε από τις οικογένειες που δεν διαθέτουμε ίντερνετ, ούτε υπολογιστές, ούτε λάπτοπ, ούτε ταμπλετ, ούτε καν ο δεκαπεντάχρονος γιος μου έχει κινητό τηλέφωνο και το αναφέρω γιατί είμαι βέβαιη πως ήδη πολλές οικογένειες νιώθουν υπολειπόμενες, μην έχοντας την τεχνολογία που απαιτείται αυτό το διάστημα  ξαφνικά, προκειμένου να συμμετέχουν τα παιδιά τους διαβάζοντας στο e- class. Αυτά όμως τώρα είναι Παιδεία πολλών ταχυτήτων, δεν είναι για όλους και το αποτέλεσμα είναι το αλαλούμ. Eγώ με τρία παιδιά θα έπρεπε να έχω τρεις υπολογιστές; Nα έχω και έναν εκτυπωτή ; Λυπάμαι. Μου λείπει αυτό το κλασσικό διάβασμα. 

Τί προτροπή θα θέλατε να κάνετε στο κοινό για τις μέρες που θα ακολουθήσουν;

Όπως διαβάσατε δεν διατηρώ καλή ψυχολογία προκειμένου να προτρέψω τους συνανθρώπους μου. Ο καθένας υποθέτω πως γνωρίζει τι του δίνει δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσει να επιβιώνει με τον τρόπο που του επιβάλλεται. Δηλαδή έγκλειστος και άπραγος. Εγώ για παράδειγμα παίρνω δύναμη από τα γέλια των παιδιών μου, από μια ωραία ανάμνηση, από μια ευγενική κίνηση του άντρα μου, από τον ήλιο που συνεχίζει να ανατέλλει. Τώρα τελευταία μου έδωσε τόση ανάταση, ελπίδα και συγκίνηση η κίνηση ενός κοριτσιού που ενώ δε γνωρίζω καλά, με φρόντισε στέλνοντας μου ένα πακέτο με πολλά πάρα πολλά μπουκαλάκια με απολυμαντικά, αντισηπτικά κρέμες και 1000 μυρωδιές που σε στέλνει στον παράδεισο. `Εκανε την ατμόσφαιρα του σπιτιού μας με το δέμα της, χριστουγεννιάτικη. Τα παιδιά μου τα έβγαζαν από το κουτί και άρχισαν να να κάνουν με όλα αυτά τα μπουκαλάκια, σχήματα στο τραπέζι. Ένα τεράστιο δέμα, λοιπόν, όλο δικό μου με μια κάρτα τόσο αισιόδοξη. Αυτό το κορίτσι, σ’ αυτή την τόσο δύσκολη περίοδο που περνάμε, εμένα μου έδωσε δύναμη, ήτανε βάλσαμο, Ρενάτα το όνομα της. `Ενας άγγελος. Ας κρατηθεί λοιπόν ο καθένας μας από τη δύναμη, από ότι του δίνει δύναμη και τον κάνει να πιστεύει, πως αξίζει να ζει και να παλεύει.

Πότε και πώς νομίζετε ότι θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα;

Ο Απρίλης θα είναι ένας δύσκολος μήνας, γιατί είναι ένας ασυγχώρητο όμορφος μήνας για να μένουμε μέσα φοβισμένοι και να ακούμε δυσάρεστα πράγματα. Φοβάμαι πως θα πάρει καιρό η επιστροφή στην κανονικότητα. Τα απόνερα του εγκλεισμού μας όμως εγώ τα φοβάμαι. Αυτά φοβάμαι, αυτό που θα φέρει όλο αυτό το πάθημα μετά το "μένουμε σπίτι", βγαίνουμε έξω; Τι μας περιμένει, τι θα έχουμε χάσει ανεπιστρεπτί και δεν θα μπορέσουμε να ξανά έχουμε; Ποιες θα είναι οι συνθήκες διαβίωσης ή μήπως θα έπρεπε να πω επιβίωσης;Τα παιδιά σκέφτομαι. Λυπάμαι γι`αυτά. Αγωνιώ.

Αν είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε με τον κύριο Τσιόδρα, τί θα του λέγατε;

Κύριε Τσιόδρα, πάθη έχετε; Aμαρτίες;





Μπορείτε να διαβάσετε, επίσης:

Κατερίνα Μπέη | Είχαμε πάρα πολλά χρόνια να επικοινωνήσουμε δημόσια, με έναν άνθρωπο με τόση τρυφερότητα & τόσο πολιτισμό, όσο ο Σωτήρης Τσιόδρας

Στέφανος Δάνδολος | Στον κ. Τσιόδρα θα έδινα συγχαρητηρια για την υπευθυνότητα & την ευαισθησία με την οποία διαχειρίζεται την πρωτοφανή αυτή κρίση.

Μαρία Παναγοπούλου | Όταν μας πούνε «είστε ελεύθεροι να βγείτε έξω», μόνο όσοι έχουν καταφέρει να κρατήσουν την ψυχή τους δυνατή θα τα καταφέρουν

Αϊνόλα Τερζοπούλου | Να βρίσκουμε τη χαρά, την ομορφιά και την ικανοποίηση στα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα.

Άρης Τερζόπουλος | Να φτιάξουμε τη σχέση με τον εαυτό μας & την προσωπική μας σχέση με τα φαινόμενα της ζωής.

Πωλίνα Γκιωνάκη | Μου λείπει να με σφίξει κάποιος στην αγκαλιά του και να μου πει : `θα περάσει και αυτό`

Μαρία Ψωμά | Μέσα στους γρήγορους ρυθμούς που ζούσαμε, πιθανά να είχαμε αξιολογήσει λάθος τι πραγματικά έχουμε ανάγκη.

Μένια Κούλη | Τον κ. Τσιόδρα θέλω να τον πάρω αγκαλιά χωρίς καν να τον γνωρίζω προσωπικά.

Τάνια Καψάλη | Τον κ. Τσιόδρα θα τον ρωτούσα με το χέρι στη καρδιά πώς θα πάνε τα παιδιά μας στο σχολείο όταν λήξει η καραντίνα;

Χρυσαυγή Ατσιδάκου | Τον κ. Τσιόρδα θα τον ρωτούσα πώς αισθάνεται που έχει γίνει ο σούπερ ήρωας, ο `star` των ημερών.

Ευσταθία | Ζορίζομαι , όπως όλοι. Έχω όμως και μια καλή περιέργεια για το πού θα μας οδηγήσει όλο αυτό.

#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ

***Εννιά χρόνια πριν, παρακολούθησα την ταινία Contagion, του Στίβεν Σόντερμπεργκ. Ένας μολυσματικός ιός προκαλεί παγκόσμια φονική πανδημία, διάφοροι φορείς υγείας προσπαθούν να τη σταματήσουν και να βρουν το εμβόλιο, ενώ ο πανικός και τα θύματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Στο τέλος του εν λόγω έργου που παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα, πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ευτυχώς που όλα αυτά είναι απλώς ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας και "Thank God!" που ζούμε όλοι ελεύθεροι από τέτοιες απειλές...

Εδώ και κάποιους μήνες στην - όχι και τόσο μακρινή  τελικά- Κίνα και πολύ πρόσφατα στην Ευρώπη, στην Ελλάδα μας αλλά και σταδιακά σε όλον τον κόσμο, ένας απειλητικός για τη ζωή ιός, έχει κυριεύσει την καθημερινότητά μας. Οι άλλοτε απλές, καθημερινές κινήσεις, έξοδοι στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε όλες τις δραστηριότητές μας, έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Ο "κορωνοιός" κρύβεται πίσω από ό,τι κι αν κάνουμε, από κάθε σκέψη ή προγραμματισμό μας. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει προγραμματισμός, καθώς ποιος ξέρει τί θα συμβεί την επόμενη στιγμή σε εμάς, στους δικούς μας ανθρώπους ή σε όσους συναναστρεφόμαστε. Κάποιοι μέχρι προσφάτως διακωμωδούσαν την κατάσταση, αρνούνταν να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητά της, ή να ακολουθήσουν τα πολύ σωστά προληπτικά μέτρα της κυβέρνησης.  `Ολοι οφείλουν να συνετιστούν, να δείξουν ωριμότητα και σεβασμό στους υπόλοιπους. Η επιπολαιότητα  πληρώνεται αργά ή γρήγορα. Στην προκειμένη περίπτωση, οι λανθασμένες κινήσεις κάποιων, θα στοιχίσουν στη ζωή των συνανθρώπων τους, αλλά και των ίδιων. Άλλωστε, αυτός ο ιός, ο αόρατος εχθρός που μας έχει αναστατώσει και προβληματίσει τόσο πολύ, παραμένει ακόμα κάτι "άγνωστο"... Μέρα με τη μέρα οι επιστήμονες τον γνωρίζουν, τον "συστήνουν" μέσα από νοσούντες σε όσους δεν έχουν νοσήσει και τον πολεμούν... 

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή