07 Απριλίου 2020

Νέλλη Γκίνη | Πάνω απ` όλα μου έχει λείψει η στιγμή που θ` ανοίξει η αυλαία, αυτή η σχέση η επικοινωνία με τον θεατή.

#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ | κορωνοϊός | καραντίνα | Νέλλη Γκίνη | συνέντευξη | klik | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η αγαπημένη καλλιτέχνιδα, η οποία αναδείχθηκε τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου και ξεχώρισε δίπλα σε μεγάλα ονόματα, φιλοξενείται στη νέα στήλη του Klik, #μένουμε_σπίτι, κι απαντά σε τέσσερις ερωτήσεις για την καραντίνα και τον κορωνοϊό.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Η αγαπημένη καλλιτέχνιδα, η οποία αναδείχθηκε τη χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου και ξεχώρισε δίπλα σε μεγάλα ονόματα, φιλοξενείται στη νέα στήλη του Klik, #μένουμε_σπίτι, κι απαντά σε τέσσερις ερωτήσεις για την καραντίνα και τον κορωνοϊό.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Καθώς η κύρια έννοια μας αυτήν την εποχή είναι ο κορωνοιός, βρήκαμε ενδιαφέρον να ζητήσουμε από διάφορα πρόσωπα που έχουμε φιλοξενήσει στο παρελθόν στο klik, να μας μιλήσουν για τη νέα πραγματικότητα… Σε αυτή τη νέα στήλη - #Μένουμε_σπίτι  φιλοξενείται μια καλλιτέχνιδα με ιστορία που έχει βρει το μαγικό κλειδί να κερδίζει τους θεατές της. Η κα Νέλλη Γκίνη.



Πώς έχει αλλάξει η ζωή σας αυτές τις μέρες της καραντίνας & του κορωνοιού;

Είναι η εικοστηδεύτερη μέρα που στην κυριολεξία δεν έχω βγει από το σπίτι μου. Την πρώτη εβδομάδα θα έλεγα ότι ήταν κάτι που χρειαζομουν, το πρόγραμμα μου ήταν τόσο φορτωμένο, πολλή δουλειά καθόλου χρόνος για ξεκούραση. Τις επόμενες ημέρες ασχολήθηκα με πράγματα που οι υποχρεώσεις μου δεν μου επέτρεπαν να κάνω. Δουλειές του σπιτιού, νοικοκύρεμα του αρχείου μου, τακτοποίησα τις ντουλάπες μου. Μ`αρέσει να ράβω και νομίζω ότι τα καταφέρνω, οπότε διόρθωσα κάποια ρούχα μου ακούγοντας μουσική και αυτό μ`έκανε χαρούμενη. Είδα αρκετές παραστάσεις on line που ευτυχώς έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε. Μέχρι στιγμής ο χρόνος κυλάει καλά και γιατί όχι και δημιουργικά.

Τί είναι αυτό που σας έχει λείψει περισσότερο από την προηγούμενη ζωή σας;

 Σίγουρα η δουλειά μου, οι συνάδελφοι μου τ `αστεία μας τα νεύρα μας ,η αγωνία, μα πάνω απ` όλα η στιγμή που θ `ανοίξει η αυλαία, αυτή η σχέση η επικοινωνία με τον θεατή.

 Τί προτροπή θα θέλατε να κάνετε στο κοινό για τις μέρες που θα ακολουθήσουν;

Δεν είναι εύκολο από την μια στιγμή στην άλλη αλλάζει η ζωή σου, τα πάντα ανατρέπονται. Στα λόγια είναι εύκολο, στην πράξη όχι. Όμως είναι κάτι που πρέπει ν` αντιμετωπίσουμε με στόχο το γρηγορότερο να βγούμε από αυτή την καραντίνα και να γυρίσουμε στη κανονικότητα.

Αν είχατε τη δυνατότητα να επικοινωνήσετε με τον κ. Τσιόδρα, τι θα του λέγατε ; 

Εκτιμώ πολύ αυτόν τον άνθρωπο, νομίζω ότι παίζει σημαντικό ρόλο αυτή την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Σ`αυτό που διαφωνώ είναι ο τρόπος που γίνεται αυτή η πληροφόρηση, η καθημερινή πίεση  προγραμμάτων των καναλιών μόνο  ανασφάλεια θλίψη και πανικό μπορεί να προκαλούν  εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο. Μιλούν για θάνατο και προσβεβλημένους από τον ιό αυτό όμως δεν αφορά άμεσα τον κύριο Τσιόρδα.


παλαιότερη συνέντευξη :Νέλλη Γκίνη | Ευτυχία είναι όταν οι άνθρωποι μπορούν να συνεννοούνται χωρίς να ξεσκίζει ο ένας τον άλλον.

Μπορείτε να διαβάσετε, επίσης:

Κατερίνα Μπέη | Είχαμε πάρα πολλά χρόνια να επικοινωνήσουμε δημόσια, με έναν άνθρωπο με τόση τρυφερότητα & τόσο πολιτισμό, όσο ο Σωτήρης Τσιόδρας

Στέφανος Δάνδολος | Στον κ. Τσιόδρα θα έδινα συγχαρητηρια για την υπευθυνότητα & την ευαισθησία με την οποία διαχειρίζεται την πρωτοφανή αυτή κρίση.

Μαρία Παναγοπούλου | Όταν μας πούνε «είστε ελεύθεροι να βγείτε έξω», μόνο όσοι έχουν καταφέρει να κρατήσουν την ψυχή τους δυνατή θα τα καταφέρουν

Αϊνόλα Τερζοπούλου | Να βρίσκουμε τη χαρά, την ομορφιά και την ικανοποίηση στα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα.



#ΜΕΝΟΥΜΕ_ΣΠΙΤΙ

***Εννιά χρόνια πριν, παρακολούθησα την ταινία Contagion, του Στίβεν Σόντερμπεργκ. Ένας μολυσματικός ιός προκαλεί παγκόσμια φονική πανδημία, διάφοροι φορείς υγείας προσπαθούν να τη σταματήσουν και να βρουν το εμβόλιο, ενώ ο πανικός και τα θύματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Στο τέλος του εν λόγω έργου που παρακολούθησα με κομμένη την ανάσα, πρώτη μου σκέψη ήταν ότι ευτυχώς που όλα αυτά είναι απλώς ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας και "Thank God!" που ζούμε όλοι ελεύθεροι από τέτοιες απειλές...

Εδώ και κάποιους μήνες στην - όχι και τόσο μακρινή  τελικά- Κίνα και πολύ πρόσφατα στην Ευρώπη, στην Ελλάδα μας αλλά και σταδιακά σε όλον τον κόσμο, ένας απειλητικός για τη ζωή ιός, έχει κυριεύσει την καθημερινότητά μας. Οι άλλοτε απλές, καθημερινές κινήσεις, έξοδοι στη δουλειά, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, σε όλες τις δραστηριότητές μας, έχουν περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό. Ο "κορωνοιός" κρύβεται πίσω από ό,τι κι αν κάνουμε, από κάθε σκέψη ή προγραμματισμό μας. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει προγραμματισμός, καθώς ποιος ξέρει τί θα συμβεί την επόμενη στιγμή σε εμάς, στους δικούς μας ανθρώπους ή σε όσους συναναστρεφόμαστε. Κάποιοι μέχρι προσφάτως διακωμωδούσαν την κατάσταση, αρνούνταν να συνειδητοποιήσουν τη σοβαρότητά της, ή να ακολουθήσουν τα πολύ σωστά προληπτικά μέτρα της κυβέρνησης.  `Ολοι οφείλουν να συνετιστούν, να δείξουν ωριμότητα και σεβασμό στους υπόλοιπους. Η επιπολαιότητα  πληρώνεται αργά ή γρήγορα. Στην προκειμένη περίπτωση, οι λανθασμένες κινήσεις κάποιων, θα στοιχίσουν στη ζωή των συνανθρώπων τους, αλλά και των ίδιων. Άλλωστε, αυτός ο ιός, ο αόρατος εχθρός που μας έχει αναστατώσει και προβληματίσει τόσο πολύ, παραμένει ακόμα κάτι "άγνωστο"... Μέρα με τη μέρα οι επιστήμονες τον γνωρίζουν, τον "συστήνουν" μέσα από νοσούντες σε όσους δεν έχουν νοσήσει και τον πολεμούν... 

Είναι η  πρώτη φορά, που η δική μου γενιά - και όχι μόνο- έχει μια καθημερινότητα που λίγο ή πολύ είναι παρόμοια κι έναν κοινό στόχο. #Μένουμε_σπίτι και με τη δική μας συνετή στάση βοηθάμε να έρθει πιο κοντά η μέρα που όλα θα είναι όπως πριν. Ή σχεδόν όλα... Γιατί κάποια σπίτια μετρούν απώλειες... Όλοι μας όμως, μετά από αυτόν τον πόλεμο, νομίζω ότι δεν θα βγούμε ίδιοι όπως πριν... Φοβία, ανησυχία μήπως έρθουμε και πάλι αντιμέτωποι με τον covid19 θα παραμείνει για καιρό μέσα μας... Αλλά κι ευγνωμοσύνη ίσως, για τις στιγμές που μέσα στην παλιά κανονικότητα θεωρούσαμε δεδομένες και στην απαγόρευσή τους συνειδητοποιήσαμε πόσο πολύτιμες είναι... ***

Μανταλένα Μαρία Διαμαντή