26 Μαΐου 2018

Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου, στην κάμαρά μου την παιδική, μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπά μου που τον εψάχνω εδώ και μια ζωή.

Τσάι Γιασεμιού | Αρλέτα | μαμά | τραγούδι
Στίχοι από το αγαπημένο τραγούδι της Αρλέτας, που οι περισσότερες γυναίκες-λίγο - πολύ- έχουμε σιγοτραγουδήσει.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Στίχοι από το αγαπημένο τραγούδι της Αρλέτας, που οι περισσότερες γυναίκες-λίγο - πολύ- έχουμε σιγοτραγουδήσει.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή


* Aπαγορεύεται αναδημοσίευση του κειμένου από άλλο site / blog.

"Πάω πίσω λοιπόν, στη μαμά μου, στην κάμαρά μου την παιδική…”

Στίχοι από το αγαπημένο “Τσάι γιασεμιού” της αξέχαστης Αρλέτας. Έτυχε να το ακούσω χθες βράδυ από κάποιο ραδιοφωνικό σταθμό και μετά...να στριφογυρίσουν διάφορες σκέψεις στο μυαλό μου...

Την περίοδο που ήμουν ακόμη στην εφηβεία μου κι αργότερα, το άκουγα με τις φίλες μου... Μια φορά, μάλιστα, είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση γι’αυτό... Τα περισσότερα κορίτσια, είτε μικρά, είτε μεγάλα, σε κάθε απογοήτευση τρέχουν στη μαμά τους... Γιατί εκείνη είναι πάντα εκεί... Χωρίς να επεμβαίνει , χωρίς να απαιτεί. Απλά κοντά τους. Διαθέσιμη πάντα για τα παιδιά τους. ‘

`Η μαμά, έχει την ικανότητα να σε ‘αγκαλιάσει’ ζεστά και να σου σκουπίσει τα δάκρυα ακόμα και μέσα από το τηλέφωνο. Δεν τη νοιάζει αν δεν είσαι στις ομορφιές σου γιατί έτσι κι αλλιώς για εκείνη είσαι το πιο όμορφο πλάσμα που υπάρχει.

Είναι η μόνη που δε σου κρατά κακία, ακόμα κι αν έχεις φερθεί άδικα ή ακόμα κι απαίσια. Μπορεί για εσένα να υπομένει το ανυπόφορο, ακόμα να δώσει την ίδια της τη ζωή χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς αντάλλαγμα. Για ότι κι αν χρειαστεί για τον εαυτό της, δίνει προτεραιότητα σε εσένα.

Αφουγκράζεται το κάθε σου καρδιοχτύπι όσο καλά κι αν προσπαθείς να το κρύψεις, το κάθε σου δάκρυ όσο και σιωπηλά κι αν κλαις με το πρόσωπο χωμένο στο μαξιλάρι σου.

Η μαμά βρίσκει λύση για τα πάντα, ακόμα και τα πιο δύσκολά τα κάνει να φαίνονται απλά. Δίνει κάθε μέρα ακόμα και τις μέρες που δεν έχει τίποτα να δώσει.

Είναι τύχη να γνωρίσεις ένα σύντροφο ζωής - έναν αληθινό πρίγκηπα που να σε αγαπήσει με όλην τη δύναμη της ψυχής του. Και φυσικά να υπάρχει αμοιβαιότητα σε αυτήν την αγάπη...

Η Μαριανίνα Κριεζή στους στίχους του παραπάνω τραγουδιού, αναφέρεται σε έναν “τύπο” με καμία συναισθηματική νοημοσύνη...

“Πρόσεχες πάντα στα πλακάκια

κάθε σκουπίδι και λεκέ,

και είχα στο βάζο λουλουδάκια

που δεν τα πρόσεξες ποτέ.”

Και όπως όλα έδειξαν, προτίμησε να χάσει και την τελευταία ευκαιρία να σώσει τη σχέση του, προκειμένου να μη χάσει το ματς του...

Έτσι, λοιπόν, η απογοητευμένη, τρυφερή ηρωίδα του εν λόγω τραγουδιού, επιστρέφει στη μαμά της, στην παιδική της κάμαρα... Εκεί όπου ο πρίγκηπάς της δε θα μεταμορφωθεί σε βάτραχος... Εκεί που θα νιώσει προστατευμένη,  ασφαλής, ενώ θα μπορεί να ονειρεύεται δίχως να την προσγειώνει απότομα η θλιβερή σχέση που είχε...

Η μεν προσέφερε τσάι γιασεμιού, ο δε είχε συνηθίσει σε φασολάδες και τουρλού... Σημείο επαφής... μηδέν...

Ωστόσο,  ιστορία όπως εξελίσσεται στους τελευταίους στίχους, δε θα με βρει σύμφωνη...

"Κι όταν μπω στα γαλάζια σεντόνια,

ο πρίγκηπάς μου θα είναι εκεί,

θα φοράει τη δικιά σου κολόνια

και θα φιλάει, όπως φιλάς εσύ,

όπως φιλάς εσύ, όπως φιλάς εσύ."

Τι νόημα έχει να περιμένει τον πρίγκηπά της στο πρόσωπο του άνδρα που την απογοήτευσε ή να ονειρεύεται έναν που να έχει δικά του στοιχεία... Νομίζω πως το καλύτερο θα ήταν να απεγκλωβιστεί από  οτιδήποτε τον θυμίζει και να συνεχίσει τη ζωή της, δίχως να συγκρίνει την επόμενη σχέση της μαζί του... Να κλείσει την πόρτα πίσω της και να ανοίξει τη  νέα που την περιμένει...

 

Σου `φερνα στρείδια απ’ το ασπρονήσι,

σου `φτιαχνα τσάι γιασεμιού,

Μα εσένα σ’ είχαν συνηθίσει

σε φασολάδες και τουρλού.

 

Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου,

στην κάμαρά μου την παιδική,

μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπά μου

που τον εψάχνω εδώ και μια ζωή.

 

Πρόσεχες πάντα στα πλακάκια

κάθε σκουπίδι και λεκέ,

και είχα στο βάζο λουλουδάκια

που δεν τα πρόσεξες ποτέ.

 

Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου,

στην κάμαρά μου την παιδική,

μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπά μου

που τον εψάχνω εδώ και μια ζωή.

 

Μια ευκαιρία τελευταία

που είχε απομείνει πια για μας,

κι αυτή την έχασες μοιραία

για να μη χάσεις ένα ματς.

 

Πάω πίσω λοιπόν στη μαμά μου,

στην κάμαρά μου την παιδική,

μήπως βρω το χρυσό πρίγκηπά μου

που τον εψάχνω εδώ και μια ζωή.

 

Κι όταν μπω στα γαλάζια σεντόνια,

ο πρίγκηπάς μου θα είναι εκεί,

θα φοράει τη δικιά σου κολόνια

και θα φιλάει, όπως φιλάς εσύ,

όπως φιλάς εσύ, όπως φιλάς εσύ.