31 Δεκεμβρίου 2018

Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου | Το μαγικό τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου & το μυστικό νόημά του

Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου | Διονύσης Σαββόπουλος
Ένα μαγικό τραγούδι ...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ένα μαγικό τραγούδι ...-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Πρώτα φοιτητικά χρόνια στο κολλέγιο... Ένα από τα μαθήματα επιλογής μου ήταν αυτό της ελληνικής μουσικής του 20ου αιώνα... Λίγο πριν το τέλος του εξαμήνου και την αλλαγή εκείνου του έτους, μια ευχάριστη συγκυρία φέρνει στα χέρια μου ένα CD. Τον "Χρονοποιό" του Διονύση Σαββόπουλου. Είναι από τον πρωτότοκο γιο του, τον Κορνήλιο, που παρακολουθούσε το ίδιο course με εμένα και συνεργαστήκαμε για να ετοιμάσουμε ένα project γι’αυτό. Μέσα στο CD που είχε κυκλοφορήσει το 1999 - βρισκόταν μια έκπληξη... Ένα κρυμμένο track με ένα τραγούδι που δεν υπάρχει στη λίστα των τραγουδιών. Ούτε οι στίχοι του είναι γραμμένοι στο εσώφυλλο.

 Για να το ανακαλύψεις πρέπει να ακούσεις το δίσκο...Όσο για τον τίτλο... έγινε γνωστός ένα χρόνο αργότερα. Το 2000... Όταν ο Διονύσης Σαββόπουλος έκλεισε την παράσταση “Σαββόραμα” στο Μέγαρο Μουσικής με αυτό το τραγούδι... “Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου”...19 χρόνια πριν...

Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου

Πρωτοχρονιές σε χρόνους άλλους

Πρωτοχρονιές με τους μεγάλους

μικρός εσύ, μικρός κι ο χρόνος

αλλάζατε κι οι δυο συγχρόνως.

Λίγο μετά, στα δεκαεφτά

με τους γονείς σου ήσουν πάλι

μα αισθανόσουν ήδη απών

σε συντροφιά συμμαθητών

το σπίτι σου έχανε εξουσία

κι ο χρόνος την κρυφή του ουσία.

Ύστερα γιόρταζες με φίλους

σ’ ένα δωμάτιο καπνού

το Θαύμα πάλι ήταν αλλού

στις παιδικές Πρωτοχρονιές σου

στον χρόνο που άλλαζε μαζί σου

πριν μεγαλώσει η αντίστασή σου.

Τώρα τι κλαις και τι γκρινιάζεις

Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις

την λίγη πίστη του ενηλίκου

στην παιδική ανατολή του.

Πρωτοχρονιές, γιορτές του χρόνου

Πρωτοχρονιές του ραδιοφώνου

πως θα τις γιόρταζες εσύ

τώρα που έχεις το κλειδί;

Μικρό κλειδί και σ’ οδηγάει

σ’ ένα παράσπιτο στο πλάι

σ’ ένα μικρό – μικρό πλανήτη

πλάι στο μεγάλο άδειο σπίτι.

Πάει ο καιρός που οι δικοί σας

σκηνοθετούσαν τη γιορτή σας

και είσαι συ που πρέπει τώρα

να υψώσεις της γιορτής τα δώρα.

Ποιος θα νοιαστεί και ποιος θα παίξει

Χρονοποιός ας είναι η λέξη

γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα

κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα.

Έχει περάσει καιρός από τότε που το πρωτοάκουσα και κάθε Πρωτοχρονιά δεν μπορώ παρά να το φέρω στο μυαλό μου… Το μαγικό είναι ότι όσο περνάνε τα χρόνια και με ωριμάζουν οι καταστάσεις, καταλαβαίνω όλο και περισσότερο τί θέλει να πει ο κορυφαίος τραγουδοποιός με τους στίχους του. Και πόσο δίκιο έχει...

Με αυτό το τραγούδι, κάνει μια διαδρομή από την παιδική ηλικία στα εφηβικά χρόνια και στην απότομη ενηλικίωση. Πετυχαίνει να “αγγίξει” όποιον το ακούει γιατί μεταμορφώνει το προσωπικό του βίωμα σε κοινό. Περιγράφει τις προσωπικές του στιγμές αλλά με ένα μοναδικό τρόπο τις μετατρέπει σε αισθήσεις και καταστάσεις που -αν όχι όλοι- τουλάχιστον οι περισσότεροι, έχουμε ζήσει και ίσως δεν βρίσκαμε τα λόγια για να περιγράψουμε.

Όταν είμαστε πολύ μικροί βιαζόμαστε να μεγαλώσουμε για να έρθει εκείνη η στιγμή που θα κάναμε τα πάντα για να ξανακερδηθεί η χαμένη νιότη. Μαζί με αυτή και η ανεμελιά.

  Ο Διονύσης Σαββόπουλος ξεκινά με την εποχή που είμαστε ακόμα παιδιά και περνάμε τις Πρωτοχρονιές μας μαζί με τους μεγάλους... Η γιορτινή αυτή μέρα είναι μόνο η αφορμή. Συνεχίζει με την επανάσταση της εφηβείας, “ήδη απών” από την οικογενειακή γιορτή. Και καθώς απομακρυνόμαστε από την παιδική ηλικία, ο χρόνος “χάνει την κρυφή του ουσία”. Φτάνουμε τόσο γρήγορα σε εκείνη την πολυπόθητη ενηλικίωση που όταν την κερδίζουμε δείχνει σχεδόν αβάσταχτη.

Όσο είμαστε παιδιά η οργάνωση της γιορτής είναι στα χέρια άλλων. Τότε είχαμε την πολυτέλεια τόσο της κριτικής και της αντίδρασης όσο και της απόλαυσης. Τώρα όμως, που έχουμε πια μεγαλώσει και βρίσκεται στα δικά μας χέρια το “κλειδί”, πώς θα στήσουμε αυτή τη γιορτή από την αρχή, χωρίς να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και χωρίς να καταλήξει σε ένα φιάσκο;

Αν μπορούσαμε να ανακαλέσουμε εκείνη την εποχή των παιδικών μας χρόνων και να γευτούμε τα “δώρα” της, χωρίς να κάνουμε τα ίδια λάθη... Αν βάζαμε στην άκρη το “στημένο γλέντι”, τις στημένες καθωσπρέπει συμπεριφορές...

 Τότε η “γιορτή” θα ήταν αληθινή, με πλούσια συναισθήματα και ουσιαστικά “αγγίγματα”... Νομίζω πως αυτήν την πραγματική γιορτή θα ήθελε ο καθένας από εμάς να διοργανώσει αλλά ίσως, δεν κατάφερε ποτέ να πραγματοποιήσει... Όποιος το πετύχει, θα του συμβεί αυτό που γράφει ο μοναδικός Διονύσης Σαββόπουλος... “Πρωτοχρονιά είναι και γιορτάζεις, την λίγη πίστη του ενηλίκου στην παιδική ανατολή του”!

Με την ευχή ότι η Πρωτοχρονιά του 2019 θα είναι μια τέτοια γιορτή... Και ας μην ξεχνάμε ότι “τα χρόνια τρέχουν χύμα κι εμείς τους δίνουμε ένα σχήμα”...

Καλή χρονιά σε όλους!