16 Αυγούστου 2019

The way we were | H αθεράπευτα ρομαντική ταινία & το υπέροχο τραγούδι αγάπης της Mπάρμπρα Στρέιζαντ για τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ

`Ενας θυελλώδης έρωτας ανάμεσα σε δύο ερωτευμένους, που η σύγκρουση αξιών τους χωρίζει...Ο αιώνια γοητευτικός Ρόμπερτ Ρέντφορντ, γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1936.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
`Ενας θυελλώδης έρωτας ανάμεσα σε δύο ερωτευμένους, που η σύγκρουση αξιών τους χωρίζει...Ο αιώνια γοητευτικός Ρόμπερτ Ρέντφορντ, γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου του 1936.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Τα καλύτερά μας χρόνια... (The Way We Were) ... Ένα τραγούδι από μια υπέροχη δραματική ταινία του 1973 του Σίντνει Πόλακ που έγραψε τη δική της, μεγάλη ιστορία στον κινηματογράφο... Ερμηνεύτρια, το αηδόνι...Η ηθοποιός, τραγουδίστρια, παραγωγός, σκηνοθέτις, σεναριογράφος, η  Μπάρμπαρα Στρέιζαντ. Ένα πολυεπίπεδο ταλέντο που όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν χάνει την ικανότητα να μας εκπλήσσει. Στην ομώνυμη ταινία - που πρωτάθηκε για 6 Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και Α` γυναικείου ρόλου για τη Στρέιζαντ- συμπρωταγωνιστής της ήταν ο ανεπανάληπτος Ρόμπερτ Ρέντφορντ.

 Ένας από τους πιο γοητευτικούς Αμερικανούς ηθοποιούς.. Σκηνοθέτης και ακτιβιστής, που έχει κερδίσει δύο βραβεία Όσκαρ. Το πρώτο για τη σκηνοθεσία της ταινίας Συνηθισμένοι Άνθρωποι  και το δεύτερο για τη συνολική του προσφορά στο χώρο του κινηματογράφου. Για 25 χρόνια περίπου στην Αμερική, το όνομά του ήταν συνώνυμο των λέξεων "ξανθός" και "ωραίος". 

Στην ταινία ζουν ένα θυελλώδη έρωτα... Συναντιούνται ενώ σπουδάζουν κατά τη δεκαετία του 1930. Οι δρόμοι τους παράλληλοι. Και όμως ερωτεύονται δυνατά, παρά τις διαφορές τους. Η Κέιτι (Μπάρμπρα Στρέιζαντ) είναι πρόεδρος της κομμουνιστικής νεολαίας, μια Εβραία, δυναμική, παθιασμένη, πολιτικοποιημένη και μαχητική γυναίκα που κερδίζει τα προς το ζην δουλεύοντας. Ο Χάμπελ (Ρόμπερτ Ρέντφορντ) ουδέτερος, καλομαθημένος, γοητευτικός, Αμερικανός συγγραφέας κι εντελώς αδιάφορος για τα πολιτικά δρώμενα. Θα καταφέρουν, όμως, να θα βρουν κοινό έδαφος στον έρωτα και θα ζήσουν μια υπέροχη ιστορία αγάπης. Τελειώνουν το κολλέγιο και  οι δρόμοι τους χωρίζουν για λίγο. Βρίσκονται και πάλι κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η σπίθα φουντώνει μεταξύ τους, συνάπτουν σχέση και παντρεύονται. Ωστόσο, οι διαφορές τους είναι αγεφύρωτες για να μπορέσουν να παραμείνουν μαζί. Κι ας αγαπιούνται ακόμα...

Ο Σίντνει Πόλακ αφηγείται τον δυνατό έρωτα δυο ανθρώπουν που αναπτύσσουν μια ιδιόρρυθμη σχέση μεταξύ τους. Μια σχέση απόρριψης, θαυμασμού και απαγορευμένου.

Ανάμεσα στους δύο ερωτευμένους, υπάρχει σύγκρουση αξιών που τους χωρίζει... Ναι μεν τα αντίθετα έλκονται. Μπορεί αυτό να συμβαίνει, γιατί ο ένας συμπληρώνει τον άλλο. Ίσως όμως, ο έρωτας δεν είναι αρκετός όταν υπάρχει σύγκρουση αξιών και ιδεολογιών.

Η Κέιτι λέει κάπου στα μέσα της ταινίας:"Οι άνθρωποι μετράνε περισσότερο από κάθε αξία και κάθε σκοπό." μέσα στο φανατισμένο πλήθος μαζί με τους άλλους αντιδρώντες αντιτάσσει στην επιτροπή την πρώτη τροπολογία. Ο Χάμπελ αντιδρά στη γυναίκα του, φωνάζοντας οργισμένος. Εκείνη του απαντά ότι "οι άνθρωποι είναι οι αξίες τους".

"Για ποια διακήρυξη δικαιωμάτων μου μιλάς, για ποια ελευθερία λόγου; Πότε δεν είχαμε, ούτε θα έχουμε ελευθερία λόγου σε αυτή την χώρα. Δεν είμαστε στο πανεπιστήμιο Κέιτι. Αυτή είναι πολιτική για μεγάλους και είναι ηλίθια και επικίνδυνη. Κι όταν τελειώσουν όλα αυτά και κάποιος φασίστας παραγωγός χρειαστεί κάποιον κομμουνιστή σκηνοθέτη να σώσει την ταινία του θα δουλέψουν μαζί σαν να μην τρέχει τίποτα. Τίποτα από όλα αυτά δεν θα έχει σημασία." της λέει εκείνος...

..."Δεν θα ήταν υπέροχο, αν ήμασταν γέροι και είχαμε επιβιώσει από όλα αυτά" λέει η Κέιτ πριν χωρίσουν οριστικά.. Όλα όσα νιώθει για το μεγάλο έρωτα που έζησαν, βρίσκονται στο υπέροχο τραγούδι...

"Τhe way we were..."

"The Way We Were"

Mem`ries,

Light the corners of my mind

Misty water-colored memories

Of the way we were

Scattered pictures,

Of the smiles we left behind

Smiles we gave to one another

For the way we were

Can it be that it was all so simple then?

Or has time re-written every line?

If we had the chance to do it all again

Tell me, would we? Could we?

Mem`ries, may be beautiful and yet

What`s too painful to remember

We simply choose to forget

So it`s the laughter

We will remember

Whenever we remember...

The way we were...

The way we were...

Πως ήμασταν

Αναμνήσεις

σαν τις γωνιές του μυαλού μου

θολές ,σαν ζωγραφισμένες απο νερομπογιές,αναμνήσεις

του πως ήμασταν

Σκορπισμένες εικόνες

των χαμόγελων που αφήσαμε πίσω

χαμόγελα που δώσαμε ο ένας στον άλλον

γιατί έτσι ήμασταν

Μήπως όλα ήταν τόσο απλά τότε?

ή μήπως ο χρόνος έχει ξαναγράψει κάθε ατάκα?

Αν είχαμε την ευκαιρία ,να τα κάνουμε όλα ξανά

πες μου,θα τα κάναμε?θα μπορούσαμε?

Αναμνήσεις

μπορεί να είναι όμορφες αλλά ταυτόχρονα

ότι είναι οδυνηρό να θυμόμαστε

επιλέγουμε απλά να το λημονούμε

Οπότε,είναι το γέλιο

που θα θυμόμαστε

Όποτε θυμόμαστε

πως ήμασταν.