18 Νοεμβρίου 2018

Τον εαυτό του παιδί | To μαγικό τραγούδι του Μάριου Φραγκούλη & η αναζήτηση των παιδικών, κρυμμένων μας ονείρων

Μάριος Φραγκούλης | Τον εαυτό του παιδί | Ο κήπος των ευχών | τραγούδι
Μαθήματα ζωής μέσα από τα μαγικά τραγούδια του σπουδαίου καλλιτέχνη με τη διεθνή καριέρα, ο οποίος κάνει τους Έλληνες υπερήφανους.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Μαθήματα ζωής μέσα από τα μαγικά τραγούδια του σπουδαίου καλλιτέχνη με τη διεθνή καριέρα, ο οποίος κάνει τους Έλληνες υπερήφανους.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

"Στο μακρινό σου το αστέρι, να μου κρατάς σφιχτά το χέρι, μικρέ μου πρίγκιπα κοιμήσου κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου" , είναι τα λόγια του νανουρίσματος που λέω κάθε βράδυ τα τελευταία έξι χρόνια... Από την εποχή που μια νέα ζωούλα ετοιμαζόταν να έρθει στον κόσμο... Ο γιος μου... Ένα τραγούδι γεμάτο τρυφερότητα, που μόνο ένας καλλιτέχνης θα μπορούσε να  ερμηνεύσει, με το συναίσθημα που ταιριάζει σε μια αγνή, παιδική ψυχή... Ο Έλληνας τενόρος και ηθοποιός με τη διεθνή καριέρα, ο οποίος κάνει τους Έλληνες υπερήφανους. Ο Μάριος Φραγκούλης.

Ο Μάριος Φραγκούλης έχει όλα εκείνα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν έναν αληθινό πρίγκιπα: ευγένεια, ήθος, αξίες, ιδανικά, καλλιέργεια, απλότητα,  συναίσθημα ... Είναι ένας  άνθρωπος με  θεϊκή φωνή, ο οποίος άγγιξε την κορυφή με όπλα του την ισχυρή θέληση, την πειθαρχία, την υπομονή,  τη σκληρή δουλειά  και την αστείρευτη αγάπη για την τέχνη που τόσα χρόνια υπηρετεί. Ο Μάριος Φραγκούλης ξεχωρίζει για πολλούς, σημαντικούς λόγους... Αυτός όμως που θεωρώ ότι έχει μεγαλύτερη σημασία, είναι πως οδηγείται από το δικό του "μαγικό αστέρι" που δε γνωρίζει τη ματαιόδοξη φιλοδοξία, αλλά ένα όνειρο... 

Μελετώντας το βιογραφικό του, ένιωσα δέος και συγκίνηση... Είναι τόσα πολλά τα επιτεύγματά του που θα χρειαζόμουν τόμους ολόκληρους για να γράψω...Θα αναφερθώ λοιπόν, σε κάποιους σταθμούς της καριέρας του... Ήταν μόλις 11 ετών όταν πραγματοποίησε την πρώτη του μικρή δισκογραφική του εργασία, τραγουδώντας το ρόλο του Issachar στο musical του Andrew Lloyd Webber "Joseph and his amazing technicolour raincoat". Τότε ήταν που πραγματοποίησε και την πρώτη του γνωριμία με το "Άξιον εστί" του Θεοδωράκη, όπου τραγούδησε ως σολίστ, σε μια παράσταση η οποία κέρδισε στο διαγωνισμό καλύτερης χορωδίας. Όλοι μας γνωρίζουμε τη λαμπρή του πορεία...

Στα δεκαοκτώ του χρόνια πήγε στο Λονδίνο για σπουδές στη δραματική και μουσική σχολή Guildhall School of Music and Drama, στο Barbican Centre, όπου στεγάζεται και το Βασιλικό Σαιξπηρικό Θέατρο.  Στις 18 Μαΐου του 1991, ο Sir Andrew Lloyd Webber τον κάλεσε να επιστρέψει στο Λονδίνο για να υποδυθεί το ρομαντικό ήρωα Ραούλ στο "Phantom of the Opera" (Το φάντασμα της ΄Οπερας), στο Majesty’s Theatre, σε σκηνοθεσία Harold Prince.

To 1992 κέρδισε την υποτροφία Ωνάση, με τη βοήθεια της οποίας συνέχισε τις σπουδές του στην όπερα στην περίφημη σχολή Juilliard της Νέας Υόρκης, με την καθηγήτρια φωνητικής Dodi Protero, στην οποία τον είχε συστήσει η μέτζο-σοπράνο Marilyn Horne.

Το 1994 κέρδισε τον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Luciano Pavarotti στη Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α.- ο πρώτος Έλληνας που διακρίθηκε στο διαγωνισμό αυτό, ο οποίος αναδεικνύει 34 νικητές σε διάφορες φωνητικές κατηγορίες από 4.000 συμμετέχοντες απ’ όλο τον κόσμο. Το ντεμπούτο του στην Ελλάδα έγινε το 1993, όταν συμμετείχε σε μια συναυλία στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας που έγινε στο Μέγαρο Μουσικής.

Με αφορμή τις Χριστουγεννιάτικες συναυλίες του στην Αθήνα ένα χρόνο πριν,  είχα την ιδιαίτερα χαρά και τιμή να μου μιλήσει για τη ζωή του,  την παιδική του ηλικία, την καριέρα του, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει με αισιοδοξία και τόλμη, τα όνειρά του, τον έρωτα, την αφοσίωσή του στην τέχνη που υπεραγαπά...

Από τα πρώτα πράγματα που ήταν στη σκέψη μου να τον ρωτήσω, ήταν για το αγαπημένο του τραγούδι... Αφού του εξέφρασα, λοιπόν, την αδυναμία μου στο "Μικρό πρίγκιπα", ο Μάριος Φραγκούλης, μου είπε: 

" Τελικά συμφωνούμε στα “μαγικά τραγούδια”, όμως αγαπώ ιδιαίτερα “Τον εαυτό μου παιδί” γιατί είναι ένα προσωπικό ταξίδι προς τα μέσα και κάθε φορά αισθάνομαι πως μέσα από αυτό, ανακαλύπτω, άλλη μια πτυχή του εαυτού μου και μου δίνει δύναμη κι ελπίδα... Είναι κάτι που εύχομαι σε όλα τα παιδιά του κόσμου, ακόμα και στους μεγάλους που είναι ακόμα παιδιά μέσα τους..."

To εν λόγω τραγούδι,  που ανήκει στο άλμπουμ "Ο κήπος των ευχών", έχει  σημαντικά νοήματα. 

Καθώς μεγαλώνουμε, πέφτουμε στην "παγίδα" να ξεχνάμε τον εαυτό, τις επιθυμίες μας, τα όνειρά μας... Κάπου όμως μέσα μας, υπάρχει η παιδική ψυχή που ποτέ δε γερνάει κι αναζητά "έναν κήπο" κι "έναν ήλιο", "ένα φως" κι "ένα φίλο"...

Τον εαυτό του παιδί απ’ το χέρι κρατάει
στα ίδια μέρη κι α
πόψε η ζωή θα τους πάει.

θα περάσουν ξανά απ’ της μνήμης τα σπίτια
από θάλασσες άδειες, απ’ του φόβου τα δίχτυα.

Θα σταθούνε μαζί και θα δουν να περνάνε
σαν καράβια οι στιγμές που ποτέ δε γερνάνε
και τα πρόσωπα που έγιναν δρόμοι κι αιώνες
και τα όνειρα που έσκαψαν μες στα χρόνια κρυψώνες.

Όταν ήμουν παιδί είχα βρει έναν κήπο
για να κρύβομαι εκεί απ’ τη ζωή όταν λείπω
όταν ήμουν παιδί είχα κρύψει έναν ήλιο
να `χει ο δρόμος μου φως κι η σιωπή μου έναν φίλο.

Τον εαυτό του παιδί απ’ το χέρι θα πιάσει
σαν γυαλί μια στιγμή θα ραγίσει, θα σπάσει
θα χωρίσουν μετά κι ο καθένας θα πάει
σ’ έναν κόσμο μισό που τους δυο δε χωράει.

Αν χωρούσα κι εγώ
στο μικρό σου πλανήτη
αν ζητούσες να `ρθω
να μη σ’ έχει η λύπη

Τον παλιό μου εαυτό
θα τον άφηνα πίσω
τον κρυμμένο ουρανό
της καρδιάς σου να ζήσω

Στο μακρινό σου το αστέρι
να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου

Αν ζητούσες να `ρθω
στο μικρό σου τ’ αστέρι
αν μπορούσα να δω
της ψυχής σου τα μέρη

Θα νικούσα το εγώ
που εδώ με κρατάει
έναν κόσμο να βρω
και τους δυο να χωράει

Στο μακρινό σου το αστέρι
να μου κρατάς σφιχτά το χέρι
μικρέ μου πρίγκηπα κοιμήσου
κι εγώ θα μείνω εδώ μαζί σου