11 Σεπτεμβρίου 2019

Γιάννης Βελισσαρίδης | Όταν φωτογραφίζω με ενδιαφέρει η ψυχή, το βλέμμα, η καρδιά & η ουσία αυτού που έχω απέναντι μου.

Γιάννης Βελισσαρίδης | φωτογράφος | True Lies | έκθεση φωτογραφίας | συνέντευξη | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή | klikgr
Ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης που ο φωτογραφικός φακός του διαπερνά στην ψυχή κι αποτυπώνει πορτρέτα που δεν μπορείς παρά να ερωτευτείς με την πρώτη ματιά.- Από την Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης που ο φωτογραφικός φακός του διαπερνά στην ψυχή κι αποτυπώνει πορτρέτα που δεν μπορείς παρά να ερωτευτείς με την πρώτη ματιά.- Από την Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Φωτογραφία εξωφύλλου - Φωτογράφος : Ειρήνη Κουτρουμάνου

Λένε ότι μια εικόνα έχει τη δύναμη να πει πολλά περισσότερα ακόμη κι από χίλιες λέξεις... Η δυσκολία είναι στο πως μέσα σε μια φωτογραφία μπορεί να αποτυπωθεί το συναίσθημα, η διάθεση, οι σκέψεις εκείνου που φωτογραφίζεται. Πόσα κλικς άραγε να χρειάζονται για να καταφέρει κάποιος να γίνει επιτυχημένος φωτογράφος; Να δημιουργεί τέχνη που μένει ανεξίτηλη στο χρόνο; Μελέτη, προσπάθεια, παρατηρητικότητα, εμπειρία, αγάπη κι αφοσίωση, τύχη ή όλα αυτά μαζί; Η όμορφη συζήτηση που είχα με τον κ. Γιάννη Βελισσαρίδη με ταξίδεψε, μου έδωσε απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα που είχα για τη φωτογραφία, με έκανε να εκτιμήσω ακόμα περισσότερο τους καλλιτέχνες οι οποίοι βρίσκονται πίσω από εκείνον τον μαγικό φακό που συχνά κάνει θαύματα... 

Σε λίγες μέρες, από τις 24 Σεπτεμβρίου ως τις 12 Οκτωβρίου 2019, ο καταξιωμένος φωτογράφος ετοιμάζεται να μας εντυπωσιάσει με την απρόβλεπτη έκθεση φωτογραφίας “True Lies” στην Art Appel Gallery στο Κολωνάκι. 

Ο Γιάννης Βελισσαρίδης κάνει κάτι ευρηματικό που θα δώσει τροφή για σκέψη. Δίνει μια αιχμηρή ματιά στην έννοια της ομορφιάς μέσα από την παράτολμη χρήση ιατρικών εργαλείων, ακροβατώντας με σοκαριστικό τρόπο ανάμεσα στο αληθινό και το ψεύτικο.

Με πρωταγωνίστρια την ηθοποιό Σοφία Πανάγου - η οποία μεταμορφώνεται στην κυριολεξία- θα παρουσιάσει μια σειρά από αλληγορικά, απόκοσμα πορτρέτα.

Τι ξεχωρίζει την αλήθεια από το ψέμα; Την αίσθηση από την ψευδαίσθηση; Ο σκοπός της φωτογραφίας είναι από τη μια να απεικονίσει αυτό που καταγράφει ο φακός, ταυτόχρονα όμως, έχει τη δύναμη να το παραποιήσει, να το επεξεργαστεί και να το αναδείξει. Να το παρουσιάσει έτσι όπως θα επιθυμούσε να είναι, κρύβοντας έτσι την πραγματική εικόνα. 

35 χρόνια εμπειρίας, ξεχωριστές συνεργασίες που πολλοί θα ζήλευαν, επιτυχίες, δυσκολίες, προβληματισμοί, όνειρά του βρίσκονται στην συνέντευξη που ακολουθεί. Ανάμεσα σε άλλα μου είπε :"Τα πρέπει είναι για τους δειλούς…Τα θέλω για τους γενναίους". Λόγια που προσδίδουν την ξεχωριστή προσωπικότητά του. 

Αξίζει να διαβάσετε όλα όσα συζητήσαμε με τον Γιάννη Βελισσαρίδη εδώ στο klik!



(Φωτογράφος :Ειρήνη Κουτρουμάνου) 

Το βιογραφικό σας κ. Βελισσαρίδη είναι πραγματικά εντυπωσιακό. Στο ξεκίνημά σας, πώς είχατε στο μυαλό σας την επαγγελματική σας πορεία ; Ποιοί ήταν οι στόχοι σας;

Ξεκίνησα να κάνω φωτογραφίες το 1984. Ήμουν ακόμα παιδί και ήθελα να βγάζω το δικό μου χαρτζιλίκι και να αποκτήσω την αυτονομία μου. Πολύ σύντομα κατάλαβα ότι πρόκειται για έρωτα και δόθηκα με πάθος, όχι τόσο αποσκοπώντας στην επαγγελματική κατοχύρωση, όσο για το ότι μου δινόταν ένας τρόπος να εκφραστώ καλλιτεχνικά ακόμα και αν ζούσα και μεγάλωνα σε ένα χωριό της επαρχίας κοντά στην Βέροια. Έτυχε να έχω αξιόλογους δάσκαλους στα πρώτα μου βήματα πραγματοποιώντας τις καλλιτεχνικές μου αναζητήσεις. Η φωτογραφία τέχνης είναι αυτή που με κέρδισε τότε και έφαγα αρκετά ξενύχτια από τη ζωή μου στο σκοτεινό θάλαμο ή ξεφυλλίζοντας ξένο τύπο σχετικό με τη φωτογραφία. Η μουσική, ο κινηματογράφος και κάθε είδος τέχνης φρόντιζα να έχει σχέση με αυτό που καταπιανόμουν και αυτό ήταν  μόνο η αρχή. Η πληροφορία δεν ήταν διάχυτη, όπως τώρα με το διαδίκτυο, και η αναζήτηση της γνώσης απαιτούσε επιμονή και υπομονή. Δεν είχα υψηλές προσδοκίες. Πίστευα ότι θα κατέληγα στην επαρχιακή πόλη που μεγάλωσα. Ταυτόχρονα όμως ποτέ δε σταμάτησα να ψάχνω νέες τεχνικές, νέους εξοπλισμούς, νέες ειδικότητες-εξειδικεύσεις τις οποίες μετά καθιέρωσα στην καριέρα μου. Το 1988 μου δόθηκε η ευκαιρία να διδάξω φωτογραφία τέχνης σε ηλικία μόλις 22 χρονών.  Μου άρεσε πολύ η μετάδοση της γνώσης της τέχνης της φωτογραφίας. Προκειμένου να είμαι συνεπής λοιπόν, μιας και ήμουν αυτοδίδακτος, αποφάσισα να κατέβω στην Αθήνα για έξι μήνες ώστε να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο για να βάλω σε μια τάξη αυτά που ήξερα και στη συνέχεια να επιστρέψω στην Βέροια και να συνεχίσω με τη διδασκαλία της φωτογραφίας, πράγμα που ποτέ δεν έγινε! Οι στόχοι μου τότε ήταν διαφορετικοί! Όταν κατέβηκα στην Αθήνα το 1990 η πόλη με άρπαξε και μου έδωσε απλόχερα όλα όσα χρειάζεται ένας επαγγελματίας φωτογράφος. Ασχολήθηκα με τη μόδα, το πορτραίτο, το χορό, το ρεπορτάζ, τη διαφήμιση, το γυμνό, την αρχιτεκτονική φωτογραφία και τα τελευταία χρόνια με τη σκηνοθεσία. Ποτέ δε θα μπορούσα να φανταστώ όλα αυτά που έχω κάνει μέχρι σήμερα! Και είμαι ευγνώμων για όσα μου έχει δώσει η ζωή.

 

 Από τις 24 Σεπτεμβρίου έως τις 12 Οκτωβρίου θα θαυμάσουμε την έκθεση φωτογραφίας σας “True Lies”- μια σειρά από αλληγορικά, απόκοσμα πορτρέτα με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Πανάγου. Θα ήθελα να μου μιλήσετε γι’ αυτό.

Η συλλογή αυτή είναι ένας ύμνος και μια παρωδία στην ανθρωπινή μας ύπαρξη. Οι ανθρώπινες σχέσεις βασίζονται στα ψέματα που καθημερινά λέμε ή συναντάμε τριγύρω μας, ενώ η αλήθεια συχνά αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Το να λέει κανείς αποκλειστικά την αλήθεια συνεπάγεται την απομόνωση του/της από ένα κοινωνικό σύνολο, που δυσανασχετεί στο άκουσμα της. Οι φιλίες, η οικογένεια, το αφεντικό, ο εραστής, οι σχέσεις μας τροφοδοτούνται μόνιμα με μικρά ή μεγάλα ψέματα. Ψέματα για την εικόνα μας, την επιτυχία μας, την διάθεση μας, την συμπάθεια μας. Και χρειάζεται μια αρρώστια, ένα σοκ, ένας χωρισμός, μια απιστία, μια απόλυση ή μια οικονομική κατάρρευση για να γνωρίσουμε το αληθινό πρόσωπο του περίγυρου μας και το μέγεθος του ψέματος με το οποίο τροφοδοτούμαστε. Παρόλα αυτά, πολλοί από εμάς προτιμάμε να ζούμε στην αυταπάτη που μας βολεύει, μια comfortzone που πηγάζει τόσο από το ψέμα που μας περιβάλει όσο και από τη δική μας αν-αλήθεια.Και ερχόμαστε στο δια ταύτα…. με την ομορφιά ασχολήθηκα αρκετά χρόνια λόγω δουλειάς και πάντα φρόντιζα να την αναδεικνύω. Είναι κάτι που κάνει πλέον ο καθένας δημοσιεύοντας καλλωπισμένες φωτογραφίες στα socialmedia. Είδα, λοιπόν, πως κυνηγάμε τη ματαιοδοξία της ομορφιάς προβάλλοντας μια ‘‘ιδανική κατάσταση’’,  ενώ την ιδία στιγμή γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτό που βλέπουμε μπορεί να μην έχει σχέση με την αλήθεια του καθενός. Κυνηγάμε τα like και τα views, χωρίς μάλιστα αυτό να ανταποκρίνεται σε πραγματική αποδοχή από τον περίγυρο μας [διότι και τα like πολλές φορές είναι ψεύτικα, προερχόμενα από bots ή από άτομα που απλά κάνουν παντού like], αντί να μας απασχολούν οι ειλικρινείς σχέσεις με τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα μας, τους γείτονες μας που δεν ανταλλάσουμε ούτε μια καλημέρα, τον άνθρωπο μας που έχει μέρες να μας αγκαλιάσει και του παιδιού μας που του προβάλουμε μια ψεύτικη ιδανική πραγματικότητα! Ψεύτικα προφίλ, ψεύτικες καταστάσεις, ψεύτικες φωτογραφίες σχεδόν ιδανικές, την ίδια στιγμή που μέσα μας μπορεί να ζούμε το κενό, τη μοναξιά και την ασχήμια, τη ψυχική ή σωματική αρρώστια, την αδυναμία. Ακροβατούμε μεταξύ μιας αλήθειας και μιας ψεύτικης πραγματικότητας ξεχνώντας ότι είμαστε τρωτοί. Ότι είμαστε άνθρωποι! Δεν ήθελα να δείξω ωραίες φωτογραφίες με τη Σοφία Πανάγου, γιατί το έχω κάνει αρκετές φορές, ήθελα να την τσαλακώσω χρησιμοποιώντας ιατρικά εργαλεία, γνωρίζοντας ότι η ομορφιά είναι επίκαιρη και μάταια!


 Πού πιστεύετε ότι μπορεί να οδηγήσει κάποιον η ματαιοδοξία της ομορφιάς;

Φυσικά σε μια πλάνη! Θα θυμάστε ότι πριν μια δεκαετία ήταν στη μόδα τα ανορεκτικά μοντέλα  και πολλές γυναίκες επηρεασμένες από τις λαμπερές φωτογραφίες ακολούθησαν το μοντέλο αυτό θέτοντας την υγεία τους ή και τη ζωή τους σε κίνδυνο. Σήμερα η μόδα προσπαθεί να προβάλει φυσιολογικά μοντέλα προσπαθώντας ίσως να απενοχοποιηθεί από το προηγούμενο της λάθος. Παρόλα αυτά έχουμε το Instagram και το Facebook και οι περισσότεροι επιδιώκουμε να δείχνουμε όμορφοι. Από τη μία καλά κάνουμε και προσπαθούμε να έχουμε αυτό το Άβαταρ, με τον εξιδανικευμένο εαυτό μας. Αν προσπαθούσαμε όμως να δείχνουμε αληθινοί και αυθεντικοί, δηλαδή όχι αψεγάδιαστοι, κι ίσως καμιά φορά και άσχημοι, ίσως μπορούσαμε να επαναπροσδιορίσουμε την έννοια της ομορφιάς. Οπότε να μην μιλάμε για ματαιοδοξία της ομορφιάς, αλλά για πορεία προς τον καλύτερο εαυτό μας.

Πόσο δύσκολο είναι για έναν φωτογράφο να δημιουργήσει μια σουρεαλιστική φωτογραφία και ποιες οι προϋποθέσεις για να συμβεί αυτό;

Δεν θεωρώ ότι είναι δύσκολο, εάν από πριν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις. Εάν υπάρχει η ιδέα! Είναι θέμα έμπνευσης, σύλληψης της ιδέας, διαθεσιμότητας συνεργατών, κατάλληλου εξοπλισμού και φυσικά αγάπης για το ίδιο το θέμα!  Είχα κάποιες τεχνικές δυσκολίες για να κάνω το project αυτό το οποίο έγινε σε χρόνο ρεκόρ. Ξεπεράσαμε όμως κάθε δυσκολία, όπως το ότι δεν είχα τον makeup artist που ήθελα και τον hairstylist, και τα όλα έκανε μόνη της η Σοφία.

 Ποιες φωτογραφίες “αγαπάτε”; Εκείνες που αποτυπώνουν την αληθινή εικόνα κι ας μην είναι τόσο όμορφη ή την ψεύτικη που μπορεί να είναι εντυπωσιακή και υπέροχη;

Αγαπώ τις φωτογραφίες που έχουν ψυχή! Χωρίς ίχνος επεξεργασίας κάποιες φορές ή αν έχουν επεξεργασία να είναι για δημιουργικό λόγο και αιτία! Αγαπώ τις φωτογραφίες που έχουν χαρά, ωραία γωνία λήψης, timing, έμπνευση, έκρηξη, τις φωτογραφίες με υπέροχες φόρμες και μηνύματα!


 Vanessa Mae


Sean Connery


Christina Hoyos

 Έχετε συνεργαστεί με σπουδαία ονόματα τα 35 χρόνια της καριέρας σας. Ποια συνεργασία σας ξεχωρίζετε και γιατί;

Κάθε μου φωτογράφιση είναι ξεχωριστή ίσως επειδή αλλάζει το θέμα μου ή το μοντέλο. Ποτέ δεν δόθηκα λιγότερο η περισσότερο, ανεξαρτήτως του αν φωτογράφιζα απλούς ανθρώπους ή παγκοσμίου φήμης διασημότητες. Πάντα επιζητούσα την τέλεια στιγμή να πατήσω το κλικ. Έζησα την εποχή των περιοδικών, αλλά και της δισκογραφίας για πάνω από 25 χρόνια, συνεπώς πολλές ήταν οι στιγμές που με έκαναν να δημιουργήσω εικόνες. Η συνεργασία, που θεωρώ σημαντική  πιστεύω ότι ήταν αυτή με το Στέλιο Καζαντζίδη στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Όλοι ξέρουμε για την πολυετή αποχή του από το τραγούδι λόγο της δυσαρέσκειας του με μια δισκογραφική εταιρεία, αλλά και με κάποιους ανθρώπους του περιβάλλοντος εκείνου. Ο διάσημος τραγουδιστής του λαού αποφάσισε να πάει να ζήσει στον Άγιο Κωνσταντίνο ψαρεύοντας  και ζώντας μια απλοϊκή ζωή χωρίς να βγάλει νότα για πολλά χρόνια. Στα γεράματα του, ο διευθυντής  της δισκογραφικής εταιρίας MBI Δημήτρης Κάππος, τον έπεισε να κάνει comeback και εκείνο τον καιρό ήμουν ο φωτογράφος της εταιρείας αυτής. Απλός, λιτός, σεμνός και ήσυχος με άφηνε να τον φωτογραφίζω σε κάθε στούντιο που έμπαινε και συνεργαζόταν μαζί μου. Λόγω κοινής καταγωγής με  φώναζε «πόντιο» με χαμόγελο και η συνεργασία ήταν άψογη. Κυρίως κάναμε πορτραίτα και γνωρίζαμε όλοι πόσο σπάνιο είναι αυτό που έκανα μαζί του. Μετά το θάνατο του κάποιες φωτογραφίες από  αυτές εκλάπησαν και χρησιμοποιήθηκαν χωρίς καταβολή πνευματικών δικαιωμάτων. Οι υποθέσεις αυτές έφτασαν βεβαίως στις δικαστικές αίθουσες δικαιώνοντας με. Από εκείνη τη συνεργασία διατηρώ περίπου 150 φωτογραφίες αδημοσίευτες που κάποια στιγμή θα δείξω.


Στέλιος Καζαντζίδης

Θα ήθελα να μου πείτε ποια φωτογράφιση θυμάστε με νοσταλγία, ποια σας δυσκόλεψε και θα προτιμούσατε ίσως να μην έχετε κάνει.

Θυμάμαι με νοσταλγία την φωτογράφιση με την Nelly. Το 1994 δούλευα στο ένθετο περιοδικό του Ελευθέρου Τύπου ‘Extra’ ως ο κύριος φωτογράφος, πράγμα που σημαίνει ότι μου έδιναν τα καλύτερα θέματα για φωτογράφιση. Είχα δε απόλυτη ελευθερία από το διευθυντή μου κ. Χρήστο Μουλινό να φωτογραφίζω όπως θέλω εγώ χωρίς να "πατάω" πάνω σε κάποιο concept, όπως αργότερα με υποχρέωναν άλλα περιοδικά. Μου λένε μια μέρα λοιπόν ότι έχω να φωτογραφίσω τη Nelly  στο σπίτι της κάπου στη Νέα Σμύρνη και επίσης μου λένε ότι είναι τυφλή! Να επισημάνω εδώ ότι ήταν τότε ένα από τα ινδάλματα μου λόγο των γυμνών που είχε κάνει στην Ακρόπολη. Εγώ όμως θα πήγαινα να της κάνω το πορτραίτο. Επίσης, πρέπει να αντιληφθούμε πόσο οδυνηρό γεγονός είναι η απώλεια της όρασης για μία φωτογράφο. Πήγα στο σπίτι της και θυμάμαι ότι περίμενα με το δημοσιογράφο του περιοδικού Αντώνη Ψάλτη, σχεδόν ένα μισάωρο μέχρι να την ετοιμάσουν…. με λίγα λόγια να της βάλουν τα καλά της! Ήταν μία πολύ καλή γιαγιούλα. Ξεκίνησα σχεδόν αμέσως να τη φωτογραφίζω λες και θα μου έφευγε, μου έβγαλε την αγαπημένη της φωτογραφική μηχανή μια διοπτική Rolleiflex και κάθισε απέναντι μου, ήξερε να στήνεται, όλη η φωτογράφιση έγινε με την καθοδήγηση της φωνής μου μιας και δεν έβλεπε. Τη φωτογράφισα σε ασπρόμαυρο φιλμ 135mm. Όταν τέλειωσα τη φωτογράφιση μου έδωσε γραπτώς μια συμβουλή σαν αφιέρωση στο βιβλίο της. Η βοηθός της της άλλαζε το χέρι γράφοντας όταν τελείωνε μια σειρά για να πάει στην επόμενη: “Όταν φωτογραφίζετε κάποιον να περνάτε χρόνο μαζί του πριν τη φωτογράφιση ώστε να δείτε τις καλύτερες γωνίες και εκφράσεις του!’’ Με λίγα λόγια η συμβουλή/παρατήρηση της είχε να κάνει με την εμπειρία της φωτογράφησης μαζί μου και το γεγονός ότι ξεκίνησα να την φωτογραφίζω κατευθείαν..


Nelly

Μια φωτογράφιση που με είχε δυσκολέψει ήταν με το Μίκη Θεοδωράκη. Ήταν πάλι για τον Ελεύθερο Τύπο στον τελευταίο όροφο του σπιτιού του Μίκη απέναντι από την Ακρόπολη. Ανεβήκαμε λοιπόν μαζί εκεί για να τον φωτογραφίσω δίπλα στο πιάνο του, μιλήσαμε λίγο, όπως με είχε συμβουλέψει και η Nelly  και μετά του ζήτησα να παίξει λίγο στο πιάνο του.

“Θα σας παίξω ένα κομμάτι που μόλις συνέθεσα για την συμφωνική ορχήστρα της Μόσχας κύριε Βελισσαρίδη”

Άρχισε λοιπόν να παίζει πιάνο για ένα έργο που λογικά κανένας δεν είχε ακούσει ακόμα και  ο χώρος γέμισε με νότες, δε μπορώ να σας περιγράψω πόσο εκστατικά ήταν…. από τη μια ο Μίκης από την άλλη η Ακρόπολη και το δωμάτιο γεμάτο μουσική σε δυνατή ένταση! Κάνω λοιπόν το λάθος και σηκώνω τη φωτογραφική μου μηχανή, νετάρω, καδράρω και πατώ το κουμπί.

Δεν έκανε κλικ! Έκανε κρακ!

Στην καρδιά μου στο μυαλό μου και στην ύπαρξη μου τότε!  Ήταν ίσως το μόνο κλικ που δεν έπρεπε να κάνω. Ο τεράστιος συνθέτης έπαιξε ένα κομμάτι αδημοσίευτο, για μένα, και εγώ αντί να αντιληφθώ την τιμή που μου έκανε σήκωσα τη μηχανή μου  για να  κάνω τη δουλειά μου. Ευτυχώς αμέσως κατάλαβα την ιεροσυλία που έκανα και σταμάτησα να φωτογραφίζω, τουλάχιστον όσο έπαιζε εκείνο το κομμάτι. Εκείνο το κλικ το έχω μετανιώσει! Από τότε και μετά μου έτυχε να τον ξαναφωτογραφίσω δυο τρεις φορές αλλά απέφευγα έντεχνα να τον αφήσω να ξαναπαίξει πιάνο.


 Μίκης Θεοδωράκης

Από όσα γνωστά πρόσωπα έχετε φωτογραφίσει, ποιό είναι εκείνο που θεωρείτε ότι είναι το πιο φωτογενές ;

Πιστεύω ότι ήταν η Ελένη Μενεγάκη! Όταν ήταν ακόμα μοντέλο περίπου το 1994 μου έδωσαν ένα θέμα μόδας που λεγόταν “γυναίκα και αυτοκίνητο”.  Η Ελένη κατέφθασε στην μαρίνα Αλίμου, βάφτηκε μόνη της και έκανε τα μαλλιά της, η φωτογράφιση πήγε καλά μιας και ως μοντέλο τότε ήξερε ήδη να στήνεται πολύ καλά! Δε θα ξεχάσω το υπέροχο της σώμα και το βλέμμα της! Κάποια στιγμή και ενώ έχει τελειώσει η φωτογράφιση που πήγαμε να κάνουμε της λέω: “Θέλεις να σου κάνω μερικά πορτραίτα για μας;” Και μου απάντησε θετικά! Είχαμε ένα καταπληκτικό φως λόγω ηλιοβασιλέματος και αποφάσισα να τραβήξω slide 6x4,5  με μια μηχανή μεσαίου φορμά. Δυό μέρες μετά είδα τα slides τα οποία ήταν  καταπληκτικά. Μια μέρα μετά μου τηλεφώνησε η Ελένη και μου ζήτησε να τις δανείσω όλα τα slides, διότι είχε ραντεβού με το Νίκο Μαστοράκη στο Ιντερκοντινένταλ. Έτσι και έγινε, βρεθήκαμε κάτω στην είσοδο του ξενοδοχείου της τα έδωσα «όλα» και πήγε στο ραντεβού της. Μετά από δέκα μέρες ο πρωινός καφές ήταν πια δικός της  και από τότε είναι η ωραία Ελένη που ξέρουμε όλοι!

Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει φωτογένεια, υπάρχουν φωτογενείς στιγμές, που ο κάθε φωτογραφιζόμενος ξέρει η δεν ξέρει να χειρίζεται. Αυτοί που ξέρουν λέμε ότι έχουν φωτογένεια.

 Θεωρείστε ένας από τους καλύτερους πορτρετίστες. Ανάμεσα στα σχόλια για εσάς, ξεχώρισα τα λόγια του κου Βασίλη Χαραλαμπόπουλου ο οποίος είπε: ”Σ’ ευχαριστώ γιατί ο τρόπος που βλέπεις τους ανθρώπους τούς κάνει να φαίνονται πιο όμορφοι.” Πώς το πετυχαίνετε αυτό; Είναι ζήτημα εμπειρίας, ταλέντου, αγάπης στη δουλειάς σας, ή κάτι άλλο;

Είναι όλα αυτά μαζί!!! Όλοι οι άνθρωποι είναι όμορφοι και αν δεν είναι εξωτερικά μπορεί να είναι εσωτερικά! Στις φωτογραφίσεις που κάνω πάντα προσπαθώ να έχω χρόνο με το φωτογραφιζόμενο. Κάποιες φορές είναι εφικτό ενώ κάποιες δεν είναι. Ξοδεύω αρκετό χρόνο, ώστε να τον γνωρίσω πριν σηκώσω τη μηχανή μου. Πολλές φορές έχει τύχει να μιλάμε και δυο ώρες πριν τη φωτογράφιση και όταν πάμε στο πλατό να τον φωτογραφίσω μόνο πέντε λεπτά με επιτυχία, και να τελειώσω εκεί. Αν δε χαλαρώσεις το μοντέλο σου δε θα σου αφεθεί, δε θα σε εμπιστευτεί και αν αρχίσεις να τραβάς χωρίς αυτό θα είναι ή ξεπέτα, ή αποτυχία. Χρειάζεται επιμονή για να πάρεις ένα καλό πορτραίτο. Ο Henri Cartier-Bresson ο  όποιος είναι  και ο αγαπημένος μου φωτογράφος σε πορτραίτα είχε πει… “Το δυσκολότερο είδος φωτογραφίας είναι το πορτραίτο, πρέπει να εισχωρήσεις ανάμεσα στο πουκάμισο και την επιδερμίδα.”


Βασίλης Χαραλαμπόπουλος

  Ποιον άντρα ή γυναίκα, Έλληνα/Ελληνίδα ή ξένο/ξένη θα θέλατε να φωτογραφίσετε και γιατί;

Για πάρα πολλά χρόνια ήθελα να φωτογραφίσω τη Beatrice Dalle. Είχα γοητευτεί από την ταινία της “37° 2 le matin” γνωστή στην Ελλάδα ως “Μπέτυ Μπλου”, έως που στο τέλος το όνειρο αυτό έμεινε ανεκπλήρωτο . Σήμερα θα ήθελα να φωτογραφίσω την Úrsula Corberó, γνωστή ως Τόκιο από την επιτυχημένη σειρά. Είναι τέτοια φάτσα που θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά πράγματα μαζί, αλλά ας μη ξεχνάμε ότι ζούμε στην Ελλάδα και όλα αυτά είναι απλά όνειρα.


 Renato Gianella


Nneka Egbuna


 Bono U2

Πώς μπορεί να αποτυπωθεί το συναίσθημα στο χορό και ποιες οι σκέψεις σας όταν φωτογραφίζετε παραστάσεις;

Πολύ απλά και εύκολα! Ο ίδιος ο χορός είναι συναίσθημα, δε μπορεί να χορέψει κάποιος αν δεν αισθάνεται, δε μπορεί να δώσει αποτέλεσμα αν δε μπει στη δίνη του, αν δε μεθύσει αν δε ζαλιστεί αν δε μπει μέσα στη μουσική, στη χορογραφία. Από το 1990 φωτογραφίζω χορό σύγχρονο και μπαλέτο και έχω κάνει και μια έκθεση το HUMANGAMES, του οποίου η φωτογράφιση κράτησε τρία ολόκληρα χρόνια. Πρέπει να ξέρεις με ποιους χορευτές έχεις να κάνεις, τι είδος χορού είναι αυτό, ποια είναι η χορογραφία, ποιοι θα το παρακολουθήσουν. Όταν -και μόνο όταν - τα μάθω όλα αυτά πολύ καλά τότε σηκώνω τη φωτογραφική μου μηχανή για να τραβήξω. Πολλές φορές επηρεάζομαι και μπαίνω κυριολεκτικά μέσα στη χορογραφία, ακούω τις ανάσες των χορευτών, ακούω τη μουσική, προσπαθώ να γίνω και εγώ κομμάτι αυτού που βλέπω. Τότε και μόνο τότε έχω την πιθανότητα να πάρω καλές φωτογραφίες. Δεν έχω χορευτικές δυνατότητες, δυστυχώς, αλλά αγαπώ το χορό και μπορώ να χορεύω μαζί τους με την καρδιά μου, με την ψυχή και το μυαλό. Θυμάμαι το 2012 μια παράσταση της Εθνικής Λυρικής Σκηνής που μου πήρε έξι μέρες για να την αποτυπώσω όπως εγώ ήθελα. Αλλά και φέτος που πήγα στη Σκύρο για να φωτογραφίσω ένα καρναβάλι πάλι μου πήρε πέντε μέρες. Δεν έχει σημασία η διάρκεια σε τέτοιες φωτογραφίσεις. Σημασία έχει το αποτέλεσμα και όταν φωτογραφίζω χορό χάνω την αίσθηση του χρόνου! 


Κατερίνα Ανδριοπούλου 


 Human Games


Βίκυ Ισαακίδου


Κάποτε, τη χρυσή εποχή των περιοδικών, οι αμοιβές των φωτογράφων ήταν υψηλές. Σήμερα δυστυχώς έχει αλλάξει η κατάσταση σε αυτό το χώρο. Θα ήθελα να μου μιλήσετε γι`αυτό.

Το αν οι αμοιβές ήταν υψηλές είναι σχετικό. Μπορεί να ήταν για κάποιους πολύ συγκεκριμένους. Τη χρυσή  εποχή των περιοδικών το μόνο που θυμάμαι ήταν ότι  από τη μια είχαμε ευκαιρία να γνωρίσουμε νέα πρόσωπα και να δημοσιεύσουμε τη δουλειά μας, από την άλλη οι art directors μας ζητούσαν  να πατήσουμε πάνω σε αλλά περιοδικά και να αντιγράψουμε εικόνες ξένων projects.  Υποτιμητικό αυτό για μας μιας και δε μας έδιναν καμία ελευθερία έκφρασης! Αν καμία φορά τους έδειχνες και καμία δική σου εικόνα στο θέμα  που σου έδιναν να τραβήξεις μπορεί και να θύμωναν και να σου έλεγαν: “αυτό σου ζήτησα εγώ” ;

Ζούσαμε την εποχή της μεγάλης φούσκας! Ιλουστρασιόν εξώφυλλα, γκλάμουρ παντού, και επικρατούσαν κυρίως όσοι έγλυφαν ή πουλούσαν καλά το ίματζ τους κι όχι την ποιότητα της δουλειάς τους. Η κρίση επηρέασε πολλά πράγματα στη χώρα μας και για κάποιο λόγο σήμερα βιώνουμε μια άλλη τάξη πραγμάτων, ίσως πιο αληθινή κοντά σε αυτό που μας αξίζει, ίσως πιο κοντά στην πραγματικότητα μας.

Πολλοί ευνοηθήκαν από την τότε εποχή μέσω των περιοδικών, αλλά σήμερα όπως και τότε μου φαίνονται ως αληθινά ψέματα και ο κάθε κατεργάρης μπήκε στον πάγκο του! Σήμερα δε γνωρίζω καν αν έχουμε  περιοδικά και τι αμοιβές μπορεί να δίνουν, διότι δεν ασχολούμαι.

Για μένα η χρυσή εποχή των περιοδικών ήταν όταν μου έδιναν ένα θέμα και τους το έφερνα φωτογραφημένο όπως ήθελα εγώ. Υπήρχαν δε και φανατικοί που αγόραζαν το περιοδικό για να δουν τη δουλειά μου.


 Με τον Νίκο Πορτοκάλογλου


Με τη Νατάσσα Μποφίλιου


Θέμος Αναστασιάδης


Με τη  Μαρία Κορινθίου


Με τον Κώστα Αρζόγλου

Στην εποχή μας - καλώς ή κακώς- κυριαρχούν τα social media… Δεν είναι μάλιστα λίγοι εκείνοι κι εκείνες που ανεβάζουν συστηματικά στα προφίλ τους φωτογραφίες τους, καθένας για δικό του λόγο. Αυτό που σίγουρα όλοι έχουν “κοινό” είναι να επιτευχθούν το καλύτερο αποτέλεσμα υιοθετώντας την τάση του “ρετουσαρίσματος” - συχνά σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που μεταλλάσει την αληθινή εικόνα του εικονιζόμενου. Ποια είναι η άποψή σας και ποια η δική σας συμβουλή -τόσο στους ερασιτέχνες “φωτογράφους” και “μοντέλα”- ώστε να βγει ένα όμορφο πορτρέτο δίχως ρετούς;

Τι να πω….. ίσως και από αυτή την τάση εμπνεύστηκα και τα ‘’Αληθινά Ψέματα’. Είναι βαρετό να βλέπεις συνέχεια selfie στο instagram. Όσοι πιο πολλοί μας ακολουθούνε, τόσο πιο πολύ αποζητάμε την επιβεβαίωση των likes και τόσο πιο πολύ ψωνιζόμαστε. Είναι η νέα τάση της εποχής και ο καθένας έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει σε αυτό. Δε θα κάνω όμως κοινωνιολογική προσέγγιση μιας και δεν είμαι ο ειδικός, ότι έχω να εκφράσω θα το εκφράσω στην  έκθεση μου με εικόνες.

Η συμβουλή που θα έδινα είναι να είναι ειλικρινείς με τον εαυτό τους και να δίνουν καθαρά πρόσωπα στο φακό! Με καθαρά συναισθήματα και μια μικρή αίσθηση αυτοπεποίθησης και σιγουριάς! Κι όχι με πρόθεση αυτοπροβολής και πρόκλησης ζήλιας στο περιβάλλον τους. Επίσης κάποια χρωματικά φίλτρα βελτιώνουν την ομορφιά μιας  φωτογραφίας.

“Η φωτογραφία αυτή καθαυτή δεν με ενδιαφέρει. Αυτό που θέλω είναι να συλλάβω ένα μικροσκοπικό τμήμα της πραγματικότητας.” είχε πει Henri Cartier-Bresson. Εσάς τί σας ενδιαφέρει όταν φωτογραφίζετε?

Τυχαίνει να είναι ο αγαπημένος μου φωτογράφος και ότι έχει πει το βρίσκω σοφό! Εκτός από φωτογραφίες δρόμου η τέχνης ο Bresson ήταν και εκπληκτικός πορτρετίστας.

Έμενα με ενδιαφέρει η ψυχή! Το βλέμμα, η καρδιά και η ουσία αυτού που έχω απέναντι μου. Όπως σας προανέφερα περνώ πολύ χρόνο μέχρι να γνωρίσω το μοντέλο μου καλά, όταν αυτό είναι εφικτό.


 Κωνσταντίνος Παπαχρόνης

 H Anna-Lou “AnnieLeibovitz έχει πει για τον Clint Eastwood ότι κανείς δεν περίμενε να είναι αστείος, αλλά είναι. Εσάς, σάς έχει “εκπλήξει” ανάλογα κάποιο πρόσωπο που έχετε φωτογραφίσει;

Το αντίθετο, πολλές φορές με έχει εκπλήξει η απλότητα και η ανθρωπιά κάποιων πολύ κωμικών ανθρώπων όπως ο Χάρρυ Κλυνν, ο Σάκης Μπουλάς και ο Θανάσης Βέγγος.

Έκπληξη όμως μου έκανε η ικανότητα του εκλείποντας αείμνηστου ηθοποιού, Κωνσταντίνου Παπαχρόνη σε φωτογράφιση για το περιοδικό Status. Το ραντεβού μας ήταν ένα πρωινό σε ένα ξενοδοχείο της Αθήνας. Θυμάμαι πώς είχε έρθει κομμάτια από ξενύχτι και μου ζήτησε μέχρι να στήσω τα φώτα μου να κοιμηθεί μισή ώρα. Παρήγγειλα καφέ, έστησα τα φώτα μου και τον άφησα να κοιμηθεί δύο ώρες, διότι είχα τρομάξει με το πόσο κομμάτια ήταν. Τον ξύπνησα και σε πέντε λεπτά μέσα άρχισε να μου δίνει πόζες υπέροχες. Ίσως μια από τις ωραιότερες φωτογραφικές εμπειρίες που είχα ποτέ.

 

 Με την Κατερίνα Παπουτσάκη


 

Με την Ελεονώρα Μελέτη.

O Richard Avedon έχει πει ότι τα πορτρέτα του είναι περισσότερο εκείνος παρά τα πρόσωπα που φωτογραφίζει. Βρίσκετε κάποιο κοινό στοιχείο με εσάς στα λόγια του;

O Richard Avedon ήταν σπουδαίος φωτογράφος και μπορεί να είπε κάτι τέτοιο.  Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι έχω το δικό μου στυλ και πράγματι το έχω, αλλά δε μπορώ να ταυτιστώ με κάτι τέτοιο.

 Για τον Mario Testino, η διαφορετικότητα είναι πάντα ελκυστική. Για εσάς τί είναι ελκυστικό όταν φωτογραφίζετε;

Εγώ λατρεύω τα ξωτικά. Κόκκινα μαλλιά και φακίδες, σε όλες τις ηλικίες, κυρίως σε γυναίκες. Επίσης μου αρέσουν πολύ οι αλμπίνο! Αντιλαμβάνομαι ότι είναι μια γενετική διαταραχή που επηρεάζει σε πολλά επίπεδα την ζωή των ανθρώπων. Σε κάποιες χώρες μάλιστα οι αλμπίνο βιώνουν κοινωνικό αποκλεισμό ή δολοφονούνται. Σε καλλιτεχνικό/οπτικό επίπεδο όμως δεν παύει να μου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Αν συναντήσω ξωτικό ή albino στον δρόμο είμαι ικανός να κάνω κατευθείαν πρόταση για φωτογράφιση.


Με τον Tonino Carotone

Ο Man Ray έλεγε ότι θα προτιμούσε να φωτογραφίσει μια ιδέα από ένα αντικείμενο, ένα όνειρο από μια ιδέα. Υπάρχει κάτι που εσείς θα θέλατε να φωτογραφίσετε και πρακτικά δεν είναι εφικτό;

Α] Το γάμο μου, διότι δε θα ξαναπαντρευτώ

Β] Το θάνατο μου, χάχαχα!

Γ] Μετά από όσα έχω κάνει στη ζωή μου τίποτα δεν με εκπλήσσει και τίποτα δεν  θεωρώ ανέφικτο. Ξέρω ότι αν δώσω το 100% της ενέργειας μου, μπορώ να ταξιδέψω οπουδήποτε στον κόσμο και να πετύχω και το πιο τρελό μου όνειρο. Το θέμα είναι αν μήπως δίνοντας το 100% της ενέργειας μου σε κάτι τέτοιο, θα χάσω κάτι άλλο, κάτι ανθρώπινο. Γιατί με τα χρόνια έμαθα ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο σημαντικές από τη δουλειά. Και οι ανθρώπινες σχέσεις δεν φωτογραφίζονται. Μπορεί να αποτυπωθεί μια στιγμή τους ή μια ανάμνηση τους. Η ολότητα τους όμως μπορεί να ζήσει μόνο στη μνήμη μας. Και πλέον αναζητώ την ολότητα.


H δουλειά μου ως φωτογράφος πορτρέτων είναι να σαγηνεύω και να διασκεδάζω” έχει πει ο Helmut Newton. Η δική σας δουλειά είναι…;

Έμενα η δουλειά μου είναι “να γοητεύω και να γοητεύομαι μέσα από τη διαδικασία της φωτογράφισης πορτρέτων!” Υπήρχε και υπάρχει μια λατρεία, μια αγάπη, ένα πάθος το όποιο μόνο στο χαρτί αποτυπώνεται εκ του αποτελέσματος. Άπειρος μόχθος και σπουδή μέχρι να το καταφέρεις από εκεί και πέρα έρχεται μόνο του. Δεν καταβάλλω προσπάθεια πλέον. Έρχεται φυσικά...

 Η Nelly ήταν η πρώτη Ελληνίδα φωτογράφος που τόλμησε να φωτογραφίσει ολόγυμνη την Μόνα Παέβα στην Ακρόπολη. Θα επιθυμούσατε να κάνετε κάτι αντίστοιχα εκκεντρικό και πρωτοποριακό για τη σημερινή εποχή;

Χα! Το 1995 θέλησα να κάνω κάτι δικό μου στο Ναό της Αφαίας στην Αίγινα. Πήγα λοιπόν στη Β’ Εφορεία αρχαιοτήτων, στην όποια και ανήκε ο ναός της Αφαίας και μετά από δυο μήνες μου απάντησαν ότι δεν δίνουν άδεια λόγω αμφιβολίας του styling που θα χρησιμοποιούσα. Από τότε έως και σήμερα έχω δει φωτογραφίσεις  στην Ακρόπολη ή στο Σούνιο αμφιβόλου styling, αλλά με “διασυνδέσεις” υπεράνω πάσης αμφιβολίας του φωτογράφου. Όπως σας ξαναείπα δεν πιστεύω σε τίποτα πια και κινούμαι αυτόνομα στους χώρους  που εγώ ορίζω δικούς μου.

Πριν πέντε χρόνια βρέθηκα στο Άμστερνταμ μέρα Κυριακή όπου όλες οι όπερες ήταν κλειστές. Ο φίλος μου εκεί είπε στους αρμόδιους ότι θέλω να δω τις όπερες τους και ότι στο παρελθόν είχα φωτογραφίσει τον Sean Connery, την Vanessa Mae, τους U2, την Cristina Hoyos και τον Robbie Williams. Αμέσως άνοιξαν όλες οι όπερες του Άμστερνταμ για μένα. Πιστεύετε ότι στη χώρα μας ακολουθούν αντίστοιχη πολιτική σε τέτοιες χώρους ή μήπως η γραφειοκρατία και οι επαφές είναι για μια ακόμα φορά αυτές που κινούν τα νήματα;

Εγώ δεν πιστεύω σε τίποτα πια! Είναι όλα αληθινά ψέματα!  Και δεν είναι πικρία! Είναι η δική μου αλήθεια αυτή που έχω βιώσει τα τελευταία 35 χρόνια . Από το 1997 διατηρώ το δικό μου στούντιο και κάνω αυτό που εγώ θεωρώ εκκεντρικό και πρωτοποριακό, όπως την έκθεση που ετοιμάζω.


Από τη διαφήμιση της Lacta.

Ο Francis Ford Coppola είχε πει ότι η τέχνη βασίζεται στην τύχη και το ταλέντο, ενώ πίστευε ότι ο κινηματογράφος, οι ταινίες και η μαγεία πάντα συνεργάζονταν στενά και οι πρώτοι άνθρωποι που δημιούργησαν φιλμ ήταν μάγοι. Θα ήθελα να σχολιάσετε αφού τα τελευταία επτά χρόνια ενασχολείστε και με την κινηματογράφηση και τη σκηνοθεσία σε εταιρικά video και documentaries.

Για μένα η τέχνη βασίζεται στην παιδεία και στο εκπαιδευτικό σύστημα. Όλα τα παιδιά γεννιούνται δυνάμει καλλιτέχνες και όταν πάνε στο σχολειό ευνουχίζονται. Η οικογένεια επίσης παίζει σημαντικό ρόλο για τα ερεθίσματα που θα δώσει στο παιδί. Η τύχη και το ταλέντο θα εμφανιστούν ως ενθαρρυντικός ή ανασταλτικός παράγοντας αργότερα. Δε μπορώ να πιστέψω ότι εγώ έως τα 17 μου που δούλευα στα χωράφια του πάτερα μου, ότι είχα ταλέντο στη φωτογραφία ή στην τέχνη. Είχα επιμονή και πάθος. Και δικαιώθηκα.

Η σκηνοθεσία είναι η νέα μου ερωμένη, η νέα μου αγάπη και η νέα μου ενασχόληση, αφού πλέον η φωτογραφία έχει πολλούς επίδοξους εραστές. Αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτή διότι με  μάγεψε η κινούμενη εικόνα, η προσθήκη μουσικής, το μοντάζ και αφού γνώριζα καλά φωτογραφία κατέληξα να αποζητώ το άρτιο αποτέλεσμα. Τελειομανής από τη φύση μου βρήκα διέξοδο στο βίντεο. Δεν αναλαμβάνω δουλειές που δε με αρέσουν και δε με αγγίζουν καλλιτεχνικά!




Έχετε ποτέ "ερωτευτεί" κάποιο πρόσωπα που έχετε φωτογραφίσει;

Αν και δεν το συνηθίζω… ναι έχω!

Τί είναι ο έρωτας για εσάς;

Ο έρωτας είναι φονικός, μάγος που σε μαγεύει, τη μια σε πετά στον ουρανό και την άλλη δε μπορείς να σηκωθείς από τα τάρταρα που σε έχει ρίξει. Είναι ο έρωτας να κοιμάσαι και να ξυπνάς μόνο με την εικόνα του αγαπημένου σου. Να πετάγεσαι από το κρεβάτι επειδή στο όνειρο σου άκουσες την κλήση της. Είναι να νιώθεις ζωντανός νεκρός, είναι να ξεφυσάς χωρίς λόγο, είναι να περιμένεις κάτω από το σπίτι της έτσι απλά για να νιώθεις καλά, είναι για να χαίρεσαι μια και να χτυπιέσαι δέκα. Είναι να χάνεσαι, ναι να χάνεσαι στο σκοτάδι και στο φως, τη χαρά και τη λύπη.

Μπορεί να σε συνθέσει, αλλά και μπορεί να σε διαμελίσει σε μόρια την καρδιά, την υπόσταση, το σθένος, το κουράγιο και την ύπαρξη σου. Να παθιάζεσαι και να περιμένεις, να περιμένεις όσο χρειαστεί για να γίνει δίκια σου. Είναι να σου γίνεται το στομάχι κόμπος, να μην έχεις όρεξη να φας αλλά ούτε και να το συζητήσεις. Έρωτας είναι το βράδυ το μαξιλάρι σου να παίρνει φωτιά. Έρωτας είναι να της παίρνεις δώρα και να την κάνεις να είναι ευτυχισμένη χωρίς να περιμένεις τίποτα από αυτήν.

Έρωτας είναι άπειρες ώρες στην καρέκλα του ψυχαναλυτή σου.

Ο έρωτας είναι φωτιά, φωτιά που σε καίει και ακόμα και αν γίνεις στάχτη από το πολύ κάψιμο, ο έρωτας σαν ανεμοστρόβιλος μπορεί να σε εκτοξεύσει σαν αστερόσκονη στο απέραντο σύμπαν.

Αντάρα και μπονάτσα 


  Πιστεύετε πως μπορεί να έχει διάρκεια ή όλα κάποτε τελειώνουν;

Ναι μπορεί να κρατήσει για πάντα αν η σχέση βασίζεται σε δυο παράγοντες: την αλήθεια και το σεξ! Αν ένα από τα δυο φθίνει ή εκλείψει, τότε είναι θέμα χρόνου να αναζητήσει κάποιος την αλήθεια ή τον έρωτα κάπου αλλού και όλα να τελειώσουν.

 Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει ;

Το γεγονός ότι δεν έφυγα στο εξωτερικό .

 Τί απεχθάνεστε περισσότερο από όλα στη ζωή σας;

Απεχθάνομαι με σειρά προτεραιότητας το ψέμα, την υποκρισία, την τσιγκουνιά, την αχαριστία, τους  χειριστικούς ανθρώπους, τους καχύποπτους, την πολιτική και τους ηλίθιους.

 Πώς θα χαρακτηρίζατε  τον εαυτό σας;

Δεν μου αρέσουν οι χαρακτηρισμοί. Περιορίζουν τον ανθρώπινο χαρακτήρα σε πλαίσια. Μου αρέσει όμως ο χαρακτηρισμός του “καλλιτέχνη”, ίσως γιατί τα πλαίσια δεν είναι ευδιάκριτα. Αλλά αυτός δεν μπορεί να είναι αυτοχαρακτηρισμός. Αυτό μπορούν να το πουν μόνο οι άλλοι για σένα.

  Αν θα μπορούσατε να αλλάξετε  κάτι στον εαυτό σας, τι θα ήταν αυτό;

Θα ήθελα να σταματήσω να καπνίζω τσιγάρο, να σταματήσω να είμαι τόσο δοτικός και να προσέχω περισσότερο εμένα.


 Τι είναι ευτυχία για εσάς;

Ευτυχία είναι να βλέπω  και να μεγαλώνω το παιδί μου σωστά! Ευτυχία είναι να είμαι επαρκής γονέας  και να έχω ένα ζευγάρι χεριά που θα με αγκαλιάσουν το βράδυ, αν όχι  και όλη μέρα. Ευτυχία είναι να συναναστρέφομαι με αληθινούς ανθρώπους και φίλους.

  Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε να προσθέσετε για τη δουλειά, τη ζωή σας ή οτιδήποτε άλλο;

Στα άμεσα σχέδια μου έχω να κάνω ένα ντοκιμαντέρ μικρού μήκους και να πραγματοποιήσω ίσως και κάποια εκπομπή από αυτές που γράφω.

Είμαι σε αναζήτηση εταιρίας παραγωγής για δυο εκπομπές με φαγητό και μια με φωτογραφία. Στην Ελλάδα, βεβαίως, προτιμούν να παίζουν εκπομπές που έκαναν επιτυχία στο εξωτερικό, είτε αγοράζοντας τα πνευματικά τους δικαιώματα, είτε αντιγράφοντας τις περίτεχνα. Και πάλι μου θυμίζουν τα περιοδικά που μας έβαζαν να αντιγράφουμε άλλα project και πάλι με βάζουν να σκέφτομαι τα αληθινά ψέματα με τα οποία ζούμε.

 

Αν θα δίνατε μια συμβουλή στο παιδί σας, ποια θα ήταν αυτή;

Να αγαπάει τον εαυτό του και να μην συμβιβάζεται με το μέτριο και το λίγο.

 


    ART APPEL GALLERY 

Yiannis Velissaridis

Photography Exhibition

True Lies

    24/9 -12/10 

Εγκαίνια την Τρίτη 24 Σεπτεμβρίου, ώρα 20.00.