12 Ιουλίου 2019

Μια φωτογραφία που αποδεικνύει ότι υπάρχουν ακόμα άνθρωποι

Χιλιάδες άνθρωποι σήκωσαν ψηλά, ένα αναπηρικό καροτσάκι - με τον ιδιοκτήτη του, φυσικά, να κάθεται πάνω σε αυτό - για να τον φέρουν όσο πιο κοντά στη σκηνή.
Χιλιάδες άνθρωποι σήκωσαν ψηλά, ένα αναπηρικό καροτσάκι - με τον ιδιοκτήτη του, φυσικά, να κάθεται πάνω σε αυτό - για να τον φέρουν όσο πιο κοντά στη σκηνή.

Ήταν μια συναυλία στην οποία επικρατούσε ζωντάνια και ευφορία, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων στις οποίες τον πρώτο λόγο έχει η μουσική. Στη φωτογραφία που κυκλοφόρησε στο Διαδίκτυο αυτές τις ημέρες, ο πρωταγωνιστής είναι το κοινό, ολόκληρο το πλήθος, χιλιάδες άνθρωποι οι οποίοι  σήκωσαν  στα χέρια τους ψηλά ένα αναπηρικό καροτσάκι – με τον ιδιοκτήτη του, φυσικά, να κάθεται πάνω σε αυτό – και σκοπό να τον φέρουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στη σκηνή. Επρόκειτο για μια αυθόρμητη εκδήλωση ατόφιας ανθρωπιάς, για μια πράξη απλή και συγχρόνως επαναστατική. Στη φωτογραφία του Νταβίντ Κρουζ, επίσημου φωτογράφου του Resurrection Festival που διοργανώνεται κάθε καλοκαίρι στη Γαλικία της βορειοδυτικής Ισπανίας, αυτό που κυριαρχεί είναι το εκστατικό πρόσωπο του Σεμπάστιαν, η απίστευτη και αναπάντεχη χαρά ή μάλλον η ευτυχία που διαγράφεται σε αυτό ενόσω εκείνος βρίσκεται στον αέρα. 


Λίγο πριν από την έναρξη της συναυλίας ο Σεμπάστιαν γνώριζε πως θα μπορούσε να ακούσει τα μέλη της αγαπημένης του μπάντας να εκτελούν τα τραγούδια  τους. Γνώριζε, όμως, επίσης ότι δεν θα μπορούσε εύκολα να φτάσει μπροστά στη σκηνή. Ήταν σίγουρος πως θα απολάμβανε τη μουσική αλλά και ότι δεν θα μπορούσε να δει τους μουσικούς. Και ξαφνικά ο Σεμπάστιαν βρέθηκε στον έβδομο ουρανό, να ίπταται πάνω από τα χέρια των φίλων του, πάνω από τα κεφάλια ανθρώπων που τραγουδάνε μαζί του, πάνω από τις προκαταλήψεις, μετέωρος, συνεπαρμένος από τη μουσική αλλά και από την καλοσύνη των αγνώστων που τον ωθούν όλο και πιο κοντά στη σκηνή. Η εν λόγω φωτογραφία αποκαλύπτει με εξαιρετικό τρόπο πως οι άνθρωποι είμαστε ακόμα ικανοί να προβαίνουμε σε πράξεις απροσδόκητες και συγκινητικές, πως ανήκουμε σε έναν κόσμο όπου  η ευαισθησία και το ενδιαφέρον για τον πλησίον μας εξακολουθούν να έχουν σημασία.