28 Μαΐου 2019

Το μικρό μυαλό και η μικρή ψυχή του Τσίπρα οι αιτίες της ήττας

Ο διάτρητος χαρακτήρας, η παθολογική αγάπη για το ψέμα και την διαστρέβλωση της αλήθειας, η παιδαριώδης πολιτική σκέψη και τα ακατάλληλα άτομα στο κοντινό περιβάλλον οδήγησαν στην νομοτελειακή ήττα του Σύριζα .- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Ο διάτρητος χαρακτήρας, η παθολογική αγάπη για το ψέμα και την διαστρέβλωση της αλήθειας, η παιδαριώδης πολιτική σκέψη και τα ακατάλληλα άτομα στο κοντινό περιβάλλον οδήγησαν στην νομοτελειακή ήττα του Σύριζα .- Από τον Αλέξανδρο Δράκο
Το βράδυ της Κυριακής 26 Μαΐου όταν ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε στα γραφεία του Σύριζα για να κάνει τις δηλώσεις του μετά το αποτέλεσμα των εκλογών, όλα τα μάτια ήταν στραμμένα επάνω του. Με τα χαρακτηριστικά ελαφρώς αλλοιωμένα από το άγχος ο Τσίπρας στάθηκε μπροστά στα μικρόφωνα. Όταν η αδρεναλίνη κυλήσει στο σύστημα μας τα χαρακτηριστικά του προσώπου αλλοιώνονται, όπως και το βλέμμα που γίνεται αλλιώτικο κι αυτό. Εννιάμισι μονάδες διαφορά είναι αρκετές για να αλλάξουν τα χαρακτηριστικά οποιουδήποτε, ακόμη και του Τσίπρα, που ίσως μέχρι και την τελευταία στιγμή περίμενε κάποιο θαύμα, που θα το επέτρεπε να πάρει πάλι την πρωτοβουλία κινήσεων. Το θαύμα δεν ήρθε αυτή τη φορά. Στην διάρκεια των δηλώσεων του ο Τσίπρας απέφευγε στο μεγαλύτερο μέρος να κοιτάζει τον φακό ή τους παρευρισκόμενους. Και αφού είπε ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών τον οδήγησε στην απόφαση να προκηρύξει εκλογές μετά την επόμενη Κυριακή, επανέλαβε το ελάχιστα αποδοτικό σκεπτικό με το οποίο θα κατέβαινε στις εκλογές, την μάχη δηλαδή ενάντια στις ελίτ και το ΔΝΤ κλπ, τους γνωστούς "μπακαλιάρους" δηλαδή, που επαναλάμβανε δηλαδή στην διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Το επιχείρημα δεν απέδωσε, ούτε και πρόκειται να αποδώσει, καθώς και η απλή αναφορά στις ελίτ, έφερνε αυτόματα στο μυαλό όλων την φωτογραφία του με το πούρο στο κότερο της Κατερίνας Παναγοπούλου. Είναι από τις περιπτώσεις που μας κάνουν να λέμε πως η λεγόμενη "κοινή λογική" δεν είναι καθόλου κοινή.

Αυτή η εμφάνιση του Τσίπρα μου θύμισε μιαν άλλη προηγούμενη στην διάρκεια της επίσκεψης του Μπαράκ Ομπάμα, όταν χωμένος στην πολυθρόνα και σε μαι τελείως άβολη στάση παρακολουθούσε τον Αμερικανό Πρόεδρο. Ήταν μια ιδιαίτερα περίεργη συμπεριφορά που ακόμη δεν έχω καταφέρει να αποκωδικοποιήσω.

Και μια εμφάνιση που δεν έμοιαζε καθόλου με εκείνες τις εμφανίσεις του πριν από τις εκλογές του Ιανουαρίου 1915 όταν κατευθυνόταν πανίσχυρος προς την εξουσία.


Η άνοδος του Τσίπρα στην εξουσία το 2015, ήταν μια πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα. Μετά από σαράντα χρόνια διακυβέρνησης από το Πασόκ και από την Νέα Δημοκρατία, που κατέληξαν σε μια χρεοκοπία, το φυσικό επακόλουθο ήταν να έρθει στην εξουσία ένα κόμμα που έμοιαζε άφθαρτο και μακριά από τις "αμαρτίες" του παρελθόντος. Και οι Αμερικανοί που καταλαβαίνουν πολλά για την διαχείριση της Μάζας, αν είχαν την ευχέρεια να επιλέξουν αυτοί για μας, θα επέλεγαν τον Τσίπρα και ένα αριστερό κόμμα, όπως και μετά την δικτατορία θα επέλεγαν ένα "σοσιαλιστικό" κόμμα, όπως το Πασόκ του Ανδρέα Παπανδρέου φερ` ειπείν. Υπάρχουν όμως τεράστιες διαφορές ανάμεσα στα δυο αυτά πρόσωπα, που σε δυο διαφορετικές ιστορικές περιόδους, κλήθηκαν να εκτονώσουν το φυσιολογικό "αριστερό" ρεύμα, ώστε το τέλος της περιόδου που ερχόταν η χώρα να πέσει και πάλι στα μαλακά, χωρίς περιπέτειες που δεν θα ήταν διαχειρίσιμες.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου που κλήθηκε το 1981 να κυβερνήσει και να εκτονώσει την λαϊκή δυσαρέσκεια για την δικτατορία που είχε προηγηθεί. ήταν ένας "δουλεμένος" λαοπλάνος. Με χρόνια σπουδές στην Αμερική και χρόνια διδασκαλίας σε αμερικάνικα Πανεπιστήμια, ήταν "σαν έτοιμος από καιρό" για να αναλάβει αυτόν τον ρόλο. Ο Τσίπρας ήταν προϊόν άλλης πολιτικής συγκυρίας και έμοιαζε στον Ανδρέα μόνο στην φωνή, αλλά κατάφερε πολύ σύντομα να τον ξεπεράσει σε καταστροφικά αποτελέσματα. Την εποχή που ανέβαινε ραγδαία προς την εξουσία αναπτύσσοντας όλα τα συνθήματα της παιδαριώδους πολιτικής του σκέψης, με τα νταούλια κλπ το μόνο που αναρωτιόμουν ήταν πως και πότε θα έκανε την κωλοτούμπα. Η ανατροπή ήρθε σε ένα εξάμηνο με εκείνο το περίφημο δημοψήφισμα όπου με δισταγμό μόνο λίγης ώρας μετέτρεψε το "όχι" σε "ναι" και λίγες μέρες αργότερα σε μια βραδιά που διήρκεσε 17 ώρες είπε το "ναι" με το οποίο δέχτηκε το τρίτο μνημόνιο. Συγχρόνως και ενώ τα δυο κόμματα που είχαν κυριαρχήσει στο προηγούμενο διάστημα της Μεταπολίτευσης είχαν χρειαστεί 40 χρόνια για να χρεώσουν την Ελλάδα με 250 περίπου δις, ο ίδιος είχε χρειαστεί μόνο έξι μήνες για να χρεώσει την Ελλάδα με ακόμη 86 δις.

Εκείνες οι μέρες όμως που μεσολάβησαν από το δημοψήφισμα μέχρι τη μέρα που ξανακατέκτησε τις εκλογές τον επόμενο Σεπτέμβρη, τον έκαναν να καταλήξει σε ένα φαινομενικά λογικό, αλλά διαχρονικά λανθασμένο συμπέρασμα. Ότι από δω και πέρα η ελληνική κοινωνία και κυρίως οι ψηφοφόροι του θα δέχονταν ότι κι αν έκανε. Η εξουσία είναι μεγάλη πλανεύτρα για ανθρώπους με μικρές αντιστάσεις και εμπειρία και ο Αλέξης Τσίπρας παραδόθηκε πολύ σύντομα στα θέλγητρα της. Το "Go back k. Merkel" σύντομα όχι μόνο ξεχάστηκαν και κατέληξαν σε θερμούς εναγκαλισμούς, αλλά και στην υποθήκευση ολόκληρης της περιουσίας του ελληνικού Δημοσίου στους δανειστές, που ήταν άλλωστε και ένας από τους κύριους λόγους για να προτιμούν τον Σύριζα στην Κυβέρνηση από οποιοδήποτε άλλο κόμμα.

Πολύ σύντομα η αλαζονεία έγινε η βασική συντροφιά γι αυτή τη μικρή παρέα που βρέθηκε απροετοίμαστη να διαχειρίζεται τις τύχες της χώρας μην έχοντας κανένα οικονομικό πλάνο για την έξοδο από την κρίση. Και ενώ ήταν φανερό από την αρχή της κρίσης ότι η ανάπτυξη της οικονομίας με την στήριξη της επιχειρηματικότητας και των επενδύσεων θα ήταν ο μόνος τρόπος για να φτάσει η οικονομία σε κάποιο ξέφωτο, ο τσίπρας και το οικονομικό επιτελείο του επέλεξαν συνειδητά την καταστροφή της μεσαίας τάξης, μια πολιτικά "εγκληματική" απόφαση, καθώς η μεσαία τάξη είναι σε όλες της κοινωνίες το στήριγμα της επιχειρηματικότητας, αλλά και της κοινωνικής ισορροπίας.

Μέσα στα τέσσερα και κάτι χρόνια που κυβέρνησε ο Τσίπρας κατάφερε να γίνει ο ίδιος όσα κάποτε αντιπολιτευόταν και όσα ακόμη αντιπολιτεύεται. Θα χρειαζόντουσαν πολλές σελίδες για να καταγράψει κανείς τις καθημερινές. αστοχίες, τα λάθη και τις παραλείψεις αυτής της Κυβέρνησης, όπως και τα ατέλειωτα ψέμματα και την διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Όπως ήταν φυσικό μετά από λίγο έκαναν την εμφάνιση τους και οι τεράστιες χοντροκοπιές και η παιδαριώδης λογική τόσο του ίδιου του Τσίπρα, όσο και των βασικών συνεργατών του. Η προσπάθεια τους να στήσουν έναν ελεγχόμενο από τους ίδιους ιστό τηλεοπτικής ενημέρωσης, με βασικό πρωταγωνιστή τον Καλογρίτσα και τα βοσκοτόπια του, θα μπορούσε να πάρει βραβείο ανοησίας. Ήταν αποκαλυπτική όλη αυτή η παρωδία της διαδικασίας με την τηλεοπτική δημοπρασία, για το μικρό μυαλό που διέθεταν όλοι οι πρωταγωνιστές αυτής της ιστορίας.

Οι χοντροκοπιές και η παιδαριώδης λογική, δεν τέλειωσαν εκεί αλλά συνεχίστηκαν με την μνημειώδους ανοησίας σκευωρία για το πολιτικό μέρος του σκανδάλου της Novartis, που υπέθεταν ότι θα ήταν το βασικό τους ατού στον δρόμο για τις επόμενες εκλογές. Με κατασκευασμένους μάρτυρες και χωρίς κανένα στοιχείο, πρέπει να είσαι πολύ άμυαλος για να νομίζεις ότι μπορείς να στήσεις μια σκευωρία. Αυτό που ξεπρόβαλε πάλι ήταν η παιδαριώδης λογική και το μικρό μυαλό.

Όπως ήταν φυσικό τα λάθη δεν τέλειωσαν εκεί. Η Συμφωνία των Πρεσπών ήταν άλλη μια μικρονοϊκή σύλληψη, που σαν κύριο στόχο είχε να εξυπηρετήσει αφ` ενός τα συμφέροντα των ΗΠΑ-αυτό δεν ήταν κακό από μόνο του-αλλά κυρίως να πλήξει τους πολιτικούς του αντιπάλους. Σε αντίθεση με όλους τους προηγούμενους Πρωθυπουργούς που είχαν χειριστεί το θέμα σε συμφωνία με την αντιπολίτευση, ο Τσίπρας αποφάσισε να το χειριστεί μόνος του, προκειμένου να εισπράξει την εύνοια των ΗΠΑ, αλλά και να πλήξει τους αντιπάλους του. Τελικά κατάφερε να πλήξει το ίδιο του το κόμμα, μια και δεν υπολόγισε σωστά τις αντιδράσεις της κοινής γνώμης, αφού δεν είχε εξασφαλίσει την συναίνεση της αντιπολίτευσης.

Και μετά ήρθε το Μάτι. Αυτή η τρομερή βραδιά της 23ης Ιουλίου, με τα 102 τραγικά θύματα, σε μια καταστροφή που την παρακολουθήσαμε όλοι σε περίπου απ` ευθείας μετάδοση από τις τηλεοράσεις μας. Ήταν μια καταστροφή χωρίς προηγούμενο. Ήδη πριν ακόμη πέσει η νύχτα, από διάφορες πηγές είτε του Λιμεναρχείου, είτε της αστυνομίας είχαν αρχίσει να φτάνουν πληροφορίες για την ύπαρξη νεκρών. Απανθρακωμένων ανθρώπων που συναντούσαν στον δρόμο τους, οι πυροσβέστες οι όποιοι άλλοι είχαν καταφέρει να προσεγγίσουν τον χώρο της καταστροφής. Όπως αποκαλύφθηκε από το σχετικό ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά για εκείνη την τρομερή βραδιά, αυτοί που βρίσκονταν σε θέση ευθύνης εκείνο το βράδυ, αρκετά πριν από τις 11 γνώριζαν για την ύπαρξη τουλάχιστον 15 νεκρών και ήταν φυσιολογικό να περιμένει κανείς, ότι αυτός ο αριθμός θα ανέβαινε δραματικά τις επόμενες ώρες. Οποιοσδήποτε φυσιολογικός Πρωθυπουργός, θα στεκόταν τουλάχιστο με σεβασμό μπροστά σ` αυτό το τραγικό γεγονός.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά, προσπαθώ ακόμη να καταλάβω τι μπορεί να είχαν στο μυαλό και στην ψυχή τους αυτοί οι άνθρωποι, που με επικεφαλής τον Πρωθυπουργό και εν γνώσει του τραγικού απολογισμού, έστησαν εκείνο το απερίγραπτο σώου στην τηλεόραση, προσπαθώντας να δείξουν ποιος ξέρει τι. Όλα καλά και όλα ωραία, κάποιοι λίγοι άνθρωποι αποκλεισμένοι σ` ένα λιμανάκι, όπου νά`ναι θα πάει η βάρκα να τους μαζέψει. Και σαν μην έφτανε αυτό, δυο μέρες μετά και ενώ είχαμε όλοι δει τις τραγικές εικόνες, έστησαν ένα ακόμη σώου, προσπαθώντας να αποδείξουν με φωτογραφίες από το διάστημα, πως κάποιες ανύπαρκτες σκοτεινές δυνάμεις, είχαν σχεδιάσει την καταστροφή. Και επίσης η διαπίστωση πως για την καταστροφή έφταιγαν αυτοί που κάηκαν και τα σπίτια που είχαν χτίσει.

Είναι από τις φορές που η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια της. Όπως λέει και ο ποιητής "Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου".

Είναι η αγάπη της εξουσίας που τυφλώνει τους ανθρώπους και τους μεταμορφώνει σε τέρατα; Όπως έλεγε και ο Αβραάμ Λίνκολν " είναι αρκετό να δώσεις σ`έναν άνθρωπο την εξουσία για να καταλάβεις τι είναι".

Αλλά η παράσταση δεν είχε τελειώσει ακόμη.

Μετά την έξοδο από τα Μνημόνια και την έξοδο του Καμμένου από την Κυβέρνηση, είχε έρθει η ώρα της συναλλαγής. Δώσε μου μια ψήφο για να σου δώσω ένα Υπουργείο, ή αν είσαι δευτέρας κατηγορίας να σε βολέψω και με μια θέση στο ψηφοδέλτιο. Τραγικό και για τους μεν και για τους δε.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε λίγο πριν τις εκλογές. Πέντε μέρες πριν τις εκλογές. Ήταν η ώρα για τους συνταξιούχους. Πάρε ένα φιλοδώρημα για να με ψηφίσεις.

Όλα όμως τα παραμύθια, ακόμη κι αυτά που περιέχουν νάνους κάποια στιγμή φτάνουν στο τέλος τους.

Όπως είπαμε όμως και στην αρχή η άνοδος του Αλέξη Τσίπρα και της παρέας που μας κυβέρνησε επί τέσσερα και μισό χρόνια, ήταν μια ιστορική, πολιτική και κοινωνική αναγκαιότητα. Ήταν καλό να κυβερνήσει και αυτή η παράταξη για να έχουμε μια σωστή γεύση από όλους.

Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να μην έσκισε τα Μνημόνια, αλλά ξέσκισε το λεγόμενο και ανύπαρκτο "ηθικό πλεονέκτημα" της Αριστεράς.

Τα σύμβολα του παρελθόντος δεν υπάρχουν πια. Είναι καλό να αφήσουμε την ιστορική μνήμη στην θέση της και να κοιτάξουμε το μέλλον.

Θα έρθουν και άλλοι και άλλοι κυβερνήτες.

Και εμείς θα κρίνουμε τις ικανότητες και τα αποτελέσματα τους.

Και θα διαλέγουμε αυτούς που μοιάζουν περισσότερο με το μυαλό και την ψυχή μας.