10 Μαΐου 2019

Όλγα Μπακομάρου | Το βιβλίο της `Ωσει παρόντες` το καλύτερο μάθημα δημοσιογραφίας

Το βιβλίο της Όλγας Μπακομάρου που μόλις εκδόθηκε δεν είναι μόνο ένα συναρπαστικό μάθημα δημοσιογραφίας, αλλά και μια ζωντανή ιστορική αναφορά στους πρωταγωνιστές μιας εποχής, που δεν είναι πια εδώ, αλλά `Ωσει παρόντες`.-Από τον Άρη Τερζόπουλο
Το βιβλίο της Όλγας Μπακομάρου που μόλις εκδόθηκε δεν είναι μόνο ένα συναρπαστικό μάθημα δημοσιογραφίας, αλλά και μια ζωντανή ιστορική αναφορά στους πρωταγωνιστές μιας εποχής, που δεν είναι πια εδώ, αλλά `Ωσει παρόντες`.-Από τον Άρη Τερζόπουλο

Είχα πολλά χρόνια να ακούσω την φωνή της Όλγας Μπακομάρου, όταν εκείνη τη μέρα πριν από κάνα μήνα την άκουσα στον τηλεφωνητή μου. Την πήρα αμέσως τηλέφωνο. Ήθελε να βρεθούμε για να μου πει τα νέα για το βιβλίο της που επρόκειτο να εκδοθεί σε λίγο. Την συνάντησα μετά από δυο μέρες σ`ένα καφέ χαμηλά στην Βουκουρεστίου. Είναι η ίδια. Παρ` όλες τις αλλαγές που κάνει ο χρόνος στην εμφάνιση μας, η Όλγα Μπακομάρου παραμένει η ίδια. Εκείνο το νεαρό κορίτσι που είχα συναντήσει για πρώτη φορά στα γραφεία της Γυναίκας και συνέχισε να παραμένει η ίδια, μ`αυτόν το αυθορμητισμό που φαίνεται στην φωνή της και στον τρόπο που γελάει. Η ζωή μας επιφυλάσσει μεγάλα σκαμπανεβάσματα και από αυτά η Όλγα γεύτηκε πολλά. Τα πάνω κάτω της ζωής , θέλουμε δεν θέλουμε, διαμορφώνουν μέσα μας έναν καινούργιο άνθρωπο, που είναι φορτωμένος με όλες τις εμπειρίες που ήταν γραμμένες στην μοίρα μας. Κάποιοι στην διάρκεια της πορείας, ξεχνάμε τον παλιό , παιδικό εαυτό μας, αυτόν με τον οποίο γεννηθήκαμε και γινόμαστε κάποιοι τελείως άλλοι. Δεν μπορώ να το κρίνω αυτό, αν είναι καλό ή κακό, γιατί δεν γνωρίζω. Κάποιοι άλλοι πάλι, γιατί `ετσι εξελίχτηκαν, διατηρούν σε κάποια γωνιά ανέπαφο, αυτόν τον παιδικό και μάλλον αθώο χαρακτήρα. Ούτε αυτό μπορώ να το κρίνω. Δεν ξέρω τι είναι καλό να αφήνουμε πίσω οριστικά και τι να κουβαλάμε μαζί μας. Το αληθινό μας πρόσωπο εκείνο που πάντα ήμασταν δεν μπορούμε να το γνωρίσουμε παρά μόνο αν η ζωή μας διαρκέσει αρκετά χρόνια, ώσπου να ξεπροβάλλει αυτό το τελικό πρόσωπο, που έχει να κάνει με το τι τελικά αποδείχτηκε για μας. Και αυτό προκύπτει από τον τρόπο που αντιμετωπίσαμε αυτά που μας έτυχαν.

Η Όλγα κρατάει μέσα της ανέπαφο ακόμα αυτό το παιδικό της πρόσωπο, αλλά αυτές τις μέρες και με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του βιβλίου της "Ωσεί παρόντες" ξεπροβάλλει και το τελικό της πρόσωπο, αυτό που διαμορφώθηκε από αυτά που συνάντησε στην ζωή της. Από τα πάνω και τα κάτω.

Μιλώντας εκείνο το βράδυ στο πάνελ για την παρουσίαση του βιβλίου της, αναρωτήθηκα μπροστά στο κοινό γιατί οι άνθρωποι με αξία παραμένουν πάντα σεμνοί. Η απάντηση μου ήρθε εκείνη τη στιγμή. Ο άνθρωποι με αξία παραμένουν πάντα σεμνοί, γιατί αυτό που κάνουν και που σε εμάς όχι μόνο φαίνεται, αλλά και είναι σπουδαίο και συχνά ανοίγει καινούργιους δρόμους στην αντίληψη μας, για τους ίδιους είναι φυσικό. Είναι απλώς αυτό που κάνουν και αυτό που ήρθαν να κάνουν.

Η παρουσίαση του βιβλίου της Όλγας Μπακομάρου στην Στοά του βιβλίου, το βράδυ της 8ης Μαΐου 2019

Το βιβλίο της Όλγας Μπακομάρου που μόλις εκδόθηκε δεν είναι μόνο ένα συναρπαστικό μάθημα δημοσιογραφίας, αλλά και μια ζωντανή ιστορική αναφορά στους πρωταγωνιστές μιας εποχής, που δεν είναι πια εδώ, αλλά "Ωσει παρόντες".

Την Όλγα Μπακομάρου την είχα γνωρίσει στις αρχές της δεκαετία του 70 όταν είχα αρχίσει και εγώ να δουλεύω στην Γυναίκα. Ο πατέρας είχε πριν λίγο καιρό προσλάβει πολλές καινούργιες κοπέλες, μια σοφή κίνηση μια και όπως θα αποδεικνυόταν στο μέλλον θα αποτελούσαν μετά από λίγα χρόνια τον βασικό κορμό των συντακτών της Γυναίκας. Η Όλγα Μπακομάρου, όπως και τα άλλα κορίτσια που είχαν προσληφθεί τότε, είχε μόλις τελειώσει τις σπουδές της και όπως συμβαίνει πολύ συχνά στην ζωή έγραψε ιστορία κάνοντας κάτι άλλο από το αντικείμενο των σπουδών της. Το καλοκαίρι του 1974 ο πατέρας μου είχε αρχίσει να μου εμπιστεύεται την διεύθυνση της Γυναίκας και συμπτωματικά ήταν η εποχή της Μεταπολίτευσης. Είχαμε καταλάβει πολύ καλά τότε, ότι άρχιζε μια άλλη εποχή και ότι η Γυναίκα θα έπρεπε να προσαρμοστεί στις καινούργιες απαιτήσεις των καιρών και να αλλάξει ριζικά. Δηλαδή να κοινωνικοποιηθεί θεματολογικά. Οι συνεντεύξεις θα ήταν ένα από τα καθοριστικά στοιχεία αυτής της αλλαγής. Λίγο μετά αποφασίσαμε να κάνουμε μια συνέντευξη στον Ανδρέα Παπανδρέου, που ήταν ο ηγέτης του Πασόκ που είχε έρθει τρίτο κόμμα. Είχαμε πάει τότε στο σπίτι του Ανδρέα στο Καστρί, εγώ θα έβγαζα τις φωτογραφίες και η Όλγα θα έκανε την συνέντευξη. Είχα παρακολουθήσει τότε την Όλγα με εκείνο το μειλίχιο ύφος της, το πόσο εύκολα μπορούσε να "υπνωτίσει" τον συνομιλητή της και να τον κάνει να μιλήσει για τα πάντα, ακόμη για πράγματα που ίσως δεν θα ήθελε. Όταν γυρίσαμε και η Όλγα απομαγνητοφώνησε την συνέντευξη, είδαμε πως ήταν μια συνέντευξη ποταμός. Σελίδες επί σελίδων. Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα. Ο πατέρας μου εκείνο τον καιρό δεν ήθελε κανένα από τα θέματα της Γυναίκας να είναι μεγαλύτερο από 6  σελίδες. Στην καλύτερη περίπτωση η συνέντευξη του Ανδρέα δύσκολα θα χωρούσε ακόμη και σε 12 σελίδες, μπορεί να χρειαζόταν και περισσότερες. Είχαμε τότε μια μεγάλη συζήτηση με τον πατέρα μου και μετά από λίγο συμφωνήσαμε ότι από δω και πέρα θα ήταν καλύτερο να μην έχουμε καθορισμένο όριο σελίδων, αλλά τα θέματα να είναι όσο μεγάλα θα χρειαζόταν, αρκεί να κρατούσαν το ενδιαφέρον. Οι συνεντεύξεις που θα έκανε στην συνέχεια η Όλγα Μπακομάρου, σχεδόν ποτέ δεν θα ήταν μικρότερες από τις 12 σελίδες. Και δεν υπήρχε ούτε μία που να μην το άξιζε.

Η Όλγα δημιούργησε τότε ένα καινούργιο είδος συνέντευξης που ως τότε δεν υπήρχε τουλάχιστον στην Ελλάδα.Συνήθως θα άρχιζε το θέμα της με σκηνές από την συνάντηση της με το πρόσωπο που θα παρουσίαζε, θα ακολουθούσαν κομμάτια της συνέντευξης, μετά θα παρεμβάλλονταν καίρια σημεία από την πορεία της ζωής του, μετά πάλι συνέντευξη και πάλι σημεία από την πορεία της ζωής του. Στο τέλος του άρθρου ο αναγνώστης θα είχε μια συνολική εικόνα για το πρόσωπο που παρουσιάζαμε, μαζί με τις απόψεις του την συγκεκριμένη στιγμή της συνέντευξης. Και ήταν κάποιες από αυτές που θα άλλαζαν και την πολιτική ιστορία της Ελλάδας, όπως εκείνη η ιστορική συνέντευξη της με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη. Ήταν "πλήρης" δημοσιογραφία και η Όλγα δημιούργησε ένα αξεπέραστο δημοσιογραφικό πρότυπο, αλλάζοντας το τρόπο που γίνονται οι συνεντεύξεις. Για αυτό και τις συνεντεύξεις της δεν θα τις ονομάζαμε "συνεντεύξεις", αλλά "πορτρέτα".