07 Μαΐου 2019

Αννίτα Σταυράκη | Μάτια και αυτιά ανοικτά για τα παιδιά μας. Πότε δίπλα τους και πότε στην αναγκαία απόσταση.

Αννίτα Σταυράκη | Σχολείο Σταυράκη | δημοτικό | klik | συνέντευξη | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη στο klik με μια εκπαιδευτικό που αγκαλιάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής της τα παιδιά και δίνει μαθήματα ζωής.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη στο klik με μια εκπαιδευτικό που αγκαλιάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής της τα παιδιά και δίνει μαθήματα ζωής.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Ένα συνεσταλμένο κοριτσάκι πεντέμισι χρόνων, με μακριές σφιχτές κοτσίδες, μπλε πλισέ φούστα, λευκό πουκάμισο, μοκασίνια και μια μεγάλη τσάντα στην πλάτη- που μετά βίας αντέχει να σηκώνει-  διαβαίνει μια τεράστια, λευκή, σιδερένια καγκελόπορτα κρατώντας το χέρι της μαμάς της. Κάθεται δειλά δειλά στο ξύλινο παγκάκι δίπλα σε μια περιποιημένη ζαρντινιέρα με υπέροχα χρωματιστά λουλούδια. Για λίγο ξεχνάει την αμηχανία της, τα χαζεύει και χαμογελά. Της θυμίζει τον όμορφο κήπο της γιαγιάς της. Λατρεύει να παίζει εκεί. Είναι όλο φως και ζωή. Της αρέσει να παρατηρεί προσεκτικά πριν πλησιάσει οτιδήποτε. Κοιτάζει γύρω της. Μια πεντακάθαρη αυλή με δέντρα, παγκάκια, ξύλινα σπιτάκια, μονόζυγα. Παιδιά τρέχουν χαρούμενα εδώ  κι εκεί.  Κάποια κυνηγιούνται. Τα μεγαλύτερα παίζουν ποδόσφαιρο, μπάσκετ ή  βόλευ. Τα μικρότερα παίζουν μήλα. Άλλα αγκαλιάζονται. Έχουν καιρό να ανταμώσουν και σήμερα που είναι πρώτη μέρα στο σχολείο, βρίσκονται πάλι εκεί.

Αυτήν την πόρτα που κάποτε της φάνταζε τόσο μεγάλη, τη διαβαίνει καθημερινά. Κι ο ανεκτίμητος χρόνος κυλάει τόσο γρήγορα.  Η μικρούλα μεγαλώνει, δένεται συναισθηματικά μ’ εκείνον τον πρώτο μικρόκοσμο του σχολείου της. Με τους δασκάλους και τους συμμαθητές της. Με το μέρος που της έμαθε όχι μόνο ορθογραφία, μαθηματικά, έκθεση και ό,τι άλλο διδάσκεται κανείς σε ένα δημοτικό σχολείο, αλλά κάτι σπουδαιότερο.  Το πόσο σημαντική είναι η συναισθηματική νοημοσύνη, η ενσυναίσθηση και πως καθένας μας κρύβει μέσα του ένα θησαυρό. Φτάνει μόνο να βρει το μαγικό κλειδί να τον ανακαλύψει.

Είναι κάποιες δύσκολες περίοδοι στη ζωή μας που βρίσκονται δίπλα μας άνθρωποι, οι οποίοι μας κρατούν νοερά από το χέρι, δείχνοντάς μας το φωτεινό δρόμο της ελπίδας. Σε μια εξαιρετικά σκληρή στιγμή της αγαπημένης μας - δασκάλας τότε  και διευθύντριας σήμερα-Αννίτας Σταυράκη, γίναμε όλοι  μια γροθιά, για να της δείξουμε ότι δεν είναι μόνη της. Κι εκείνη ντυμένη στα ολόλευκα, άνοιξε την πόρτα της τάξης ένα πρωινό, μάς χαμογέλασε, έπιασε την κιμωλία και συνέχισε το κεφάλαιο των μαθηματικών από εκεί που το είχε αφήσει λίγες μέρες πριν. Μάθημα ζωής για τη δύναμη που υπάρχει μέσα μας, ό,τι κι αν συμβεί...

Λίγα χρόνια αργότερα, με τον χαμό του πατέρα μου στην έκτη τάξη, ένιωσα τη ζεστασιά και την αγάπη των δασκάλων μου και όλων των παιδιών, μέσα από κάθε βλέμμα, κουβέντα, χαμόγελο ή δάκρυ. Μια αγκαλιά ανοιχτή για εμένα, να με περιμένει κάθε μέρα. Κι αυτή η αγκαλιά δεν έκλεισε ποτέ.

Καθώς σκεφτόμουν ποιες θα είναι οι ερωτήσεις μου προς τη δασκάλα που μου έμαθε τα πρώτα μου μαθηματικά και όχι μόνο, το μυαλό μου έκανε ένα γρήγορο flashback στην εποχή που ήμουν μαθήτρια.

Στην πρώτη μας μεγάλη σχολική γιορτή αφιερωμένη στις μανούλες στο θέατρο “Πόρτα” της Ξένιας Καλογεροπούλου κι εμένα όλο καμάρι στο ρόλο της θεάς Δήμητρας στην “Αρπαγή της Περσεφόνης”. 


Στο αξέχαστο τηλεοπτικό μας γύρισμα με τα υπέροχα κάλαντα που είπαμε ως χορωδία του σχολείου Σταυράκη στο Mega Channel.

Στις όμορφες εκπαιδευτικές εκδρομές μας.

Στις παρελάσεις με την ξεχωριστή στολή μας στα χρώματα της γαλανόλευκης σημαίας.


 Στη μουσική του Χατζιδάκι, στα τραγούδια όλο νόημα του Σαββόπουλου, στους ανεπανάληπτους στίχους του Γκάτσου και του Ελύτη που μας έμαθε η Κα Κατερίνα με τον δικό της ευρηματικό τρόπο, αλλά και στις φανταστικές ζωγραφιές και δημιουργίες της που μας άνοιξαν νέους ορίζοντες. Στους Βαν Γκογκ, Νταλί, Ντα Βίντσι που μάς γνώρισε και μας έκανε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να “αγγίξουμε”.

Στα παραμύθια που ζωντάνευε η Κα Χριστίνα κι έπαιζε μαζί μας. Στο πιο γλυκό Α-μπε-μπα-μπλόμ που τραγουδήσαμε μαζί της όλα τα παιδιά εκείνης της γενιάς.

Στην υπέροχη αγγλική προφορά των Mrs Helen, Mrs Lockwood, Mrs Εvy, αλλά και Μrs Emma που τη γνώρισα την εποχή που περίμενε το πρώτο της μωρό.

Στην Κα Ντόρα που κάποτε μας είπε ότι είναι σπουδαίο να γίνεσαι καλύτερος χωρίς διαταγές, να δίνεις χωρίς να σε αναγκάζει κανένας, να δουλεύεις χωρίς να υποδουλώνεσαι, να παλεύεις χωρίς ν’ απελπίζεσαι, ν’ αγαπάς χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, ν’ αγκαλιάζεις καρδιές χωρίς να τις προδίδεις και να ζεις σ’ όλο το βάθος τη ζωή.

Στην Κα Πηνελόπη που μπορεί τότε να τη θεωρούσαμε αυστηρή, στην πορεία όμως κατάλαβα ότι η πειθαρχία και η ουσιαστική αυστηρότητα από αγάπη δεν έβλαψαν ποτέ κανέναν... Μας ευχήθηκε οι αποτυχίες να μη μας πληγώσουν. Να δουλέψουμε με τις δυνάμεις και το θάρρος που έχουμε στη διάθεσή μας. Να αγαπήσουμε τα ιδανικά της ανθρωπότητας.

Στην Κα Βασιλική, τη δασκάλα της Έκτης, που στο τέλος μας είπε ότι δεν ξέρει τί πήραμε από εκείνη και πως θα το βρούμε μέσα μας, καθώς περνούν τα χρόνια. Μας ενθάρρυνε να μην πάψουμε ούτε στιγμή ν’ αγωνιζόμαστε “για το καλό του ανθρώπου”. Εκείνη που με τη γλυκύτητά της μπορούσε να ηρεμήσει ακόμα και την πιο ταραγμένη ψυχή, με τα λόγια της να συγκινήσει, με τη γραφή της να δώσει κίνητρο να διαβάσεις βιβλία και να γράψεις. Είμαι τυχερή που το “χρυσό της βιβλίο” κρατάει και δικές μου εκθέσεις.

Αλλά και σε τόσους ακόμα δασκάλους και ανθρώπους που ήταν εκεί, δίπλα μας, κάθε στιγμή.

Σήμερα, μπαίνοντας στο γραφείο της διεύθυνσης, η ματιά μου ψάχνει την ιδρύτριά του, Βασιλική Σταυράκη που δεν είναι πια κοντά μας... Και όμως, μ’ένα μαγικό τρόπο είναι ακόμα εδώ για να μας κρατήσει από το χέρι και να μας πει ότι “χρειάζεται θέληση, προσπάθεια, θάρρος και αισιοδοξία η ζωή.”


Οι άλλοτε πράσινες σελίδες με τις απίθανες χειρόγραφες μαθηματικές ασκήσεις της Κας Αννίτας, έχουν αντικατασταθεί με αριθμούς βγαλμένους από υπολογιστή. Δεν το προτιμά, ωστόσο ξέρει πως όλα εξελίσσονται και καλό είναι να προσαρμοζόμαστε.

Κάθε φορά που τη συναντώ, νιώθω όπως τότε που ήμουν η μικρή ανέμελη Μανταλένα η οποία ρουφούσε σαν σφουγγάρι την κάθε συμβουλή.

“Σας έδωσα μόρφωση, μου δώσατε ζωή” μάς είπε κάποτε και τώρα πια που μεγάλωσα και είμαι μαμά δύο παιδιών, θέλω μέσα από αυτήν τη συνέντευξη να την ευχαριστήσω για όσα έμαθα σε αυτό το σχολείο. Και κάτι ακόμα. Να δώσω την ευκαιρία σε γονείς αλλά και σε μεγαλύτερα παιδιά που θα κάνουν κλικ σε αυτό το κείμενο, να πάρουν μαθήματα ζωής.

 

Η δική μου τάξη στην Τετάρτη δημοτικού με την Κα Αννίτα

Το σχολείο Σταυράκη - το πρώτο ιδιωτικό σχολείο στα νότια προάστια-  ιδρύθηκε το 1948, από τη μητέρα σας, Βασιλική Σταυράκη. Θα ήθελα να μου μιλήσετε για τα κίνητρα και το σκεπτικό της για την ίδρυση του.

Κάτοικος Γλυφάδας από το 1938. Δεν υπήρχε ιδιωτικό σχολείο στα νότια προάστια από το Φάληρο έως το Σούνιο. Είχε βιώσει την έλλειψη ιδιωτικού σχολείου στη Γλυφάδα. Είχε διαμορφώσει στο μυαλό της ένα μοντέλο σχολείου που ήθελε να το υλοποιήσει.


 


Σήμερα, 70 χρόνια μετά, τί “κρατάτε” από το παρελθόν και ποιοί είναι οι στόχοι σας για το μέλλον ;

Τον σεβασμό στην προσωπικότητα των παιδιών και την επιθυμία να αναδείξουν τον καλύτερο εαυτό τους. Κρατάμε πάντα τους υψηλούς μαθησιακούς μας στόχους και την πολυδιάστατη καλλιέργεια των παιδιών.

Ποιά ήταν η συμβουλή της μητέρας σας, όταν ξεκινήσατε τα πρώτα σας βήματα στη διδασκαλία ;

Να είσαι πάντα σύγχρονη και πρόθυμη να δεχθείς τις αλλαγές που φέρνουν ο χρόνος και τα παιδιά.




Η πρώτη μου σκέψη για το σχολείο σας- ως παλιά σας μαθήτρια- είναι ότι πρόκειται για ένα περιβάλλον οικογενειακό που κινείται με γνώμονα την αγάπη. Μια μεγάλη “αγκαλιά”... Θα ήθελα να μου μιλήσετε για τη φιλοσοφία του σχολείου σας.

Πράγματι, στην καρδιά του σχολείου μας βρίσκεται η αγκαλιά στον κάθε μαθητή ξεχωριστά. Όλοι γνωρίζουμε όλους, είμαστε μια μεγάλη οικογένεια. Το παιδί νιώθει οικεία να μιλήσει, να απευθυνθεί στα μέλη της ομάδας μας για οποιοδήποτε θέμα το απασχολεί. Θεωρούμε τους μαθητές μας ξεχωριστές προσωπικότητες με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, δεξιότητες και ανάγκες. Μέσα σε αυτό το ασφαλές πλαίσιο, στόχος μας είναι να καλλιεργήσουν τον σεβασμό, την αγάπη για γνώση και την ενσυναίσθηση.

Συναισθηματική ανάπτυξη - ένας τομέας που απασχολεί ιδιαίτερα αυτό το σχολείο. Ποιά είναι τα κλειδιά για να αναπτύξουν και να εξελίξουν τα παιδιά  μας τη συναισθηματική νοημοσύνη;

Μόνο αν νιώθουν ασφάλεια και αποδοχή, τα παιδιά μαθαίνουν να αναγνωρίζουν και να διαχειρίζονται τα συναισθήματά τους, αλλά και να σέβονται τα συναισθήματα των άλλων.


Η έμφαση που δίνατε ανέκαθεν στις τέχνες, τον πολιτισμό και τη μουσική παιδεία, είναι κατά τη γνώμη μου, μεγάλο πλεονέκτημα αυτού του σχολείου. Πόσο σημαντικά θεωρείτε ότι είναι αυτά τα “ερεθίσματα” για την καλλιέργεια ενός παιδιού;

 Ιδιαίτερα σημαντικά. Τα παιδιά είναι οι πιο ανοιχτοί δέκτες της τέχνης. Ερχόμενοι σε επαφή με τα ερεθίσματα που τους προσφέρονται, σκέφτονται, παρατηρούν και καλλιεργούν το πνεύμα τους. Βρίσκουν νέες μορφές έκφρασης, μαθαίνουν να σέβονται το διαφορετικό, να επιλύουν προβλήματα με πολλούς εναλλακτικούς τρόπους και να ανακαλύπτουν τον εαυτό τους.

Σε μια εποχή όπου ο εθισμός των παιδιών στο διαδίκτυο έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις, τί πιστεύετε ότι πραγματικά επηρεάζει την ψυχή και το μυαλό των παιδιών σήμερα;

Τα ιδανικά και όσα αξίζουν δεν αλλάζουν. Η οικογένεια, η γνώση και η παιδεία είναι αυτά που θα κρατήσουν τα παιδιά μας ασφαλή και στον διαδικτυακό κόσμο. Το σχολείο μας έχει αντιληφθεί τις διαστάσεις του προβλήματος, γι’ αυτό και φροντίζουμε να ενημερώνουμε γονείς και παιδιά μέσα από ομιλίες και εκπαιδευτικά προγράμματα.


Για πολλούς μαθητές- όποια ηλικία και να έχουν - η διαδικασία των εξετάσεων είναι ψυχοφθόρα... Aπό την εμπειρία σας, ποιες είναι οι δικές σας κατευθυντήριες γραμμές στους γονείς για το πώς να χειριστούν αυτήν την ευαίσθητη περίοδο της ζωής των παιδιών τους;

Σημαντικό είναι να εστιάσουμε στην προσπάθεια, στη διαδρομή και όχι μόνο στο αποτέλεσμα. Απαραίτητο γονείς και δάσκαλοι να στεκόμαστε κοντά στα παιδιά, να ακούμε πώς περνούν μέσα από αυτήν τη διαδικασία. Να αφουγκραστούμε σκέψεις και αγωνίες.

“Δεν πειράζει να διστάζεις, αν μετά προχωράς μπροστά”  είπε κάποτε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ. Υπήρξε κάποια στιγμή στη ζωή σας που λυγίσατε αλλά καταφέρατε να προχωρήσετε; Αν ναι, τί σας έδωσε τη δύναμη να συνεχίσετε;

Ο σεβασμός στην ίδια τη ζωή.

“Δεν είδα γύρω μου να σέβεται κανείς τον άνθρωπο, αλλά τον πλούτο, τη δύναμη, την εξουσία, τη μοχθηρία, την ατιμία” έχει πει η Διδώ Σωτηρίου. Συμφωνείτε με τα λόγια της; Υπάρχει ελπίδα για έναν κόσμο όπου θα κυριαρχεί ο σεβασμός, οι αξίες και η αγάπη;

Συναντώ ανθρώπους με σεβασμό και αγάπη και αυτούς θέλω να ακολουθώ.

“Όποιος διατηρεί την ικανότητα να βλέπει την ομορφιά, δεν γερνάει ποτέ.” πίστευε ο Κάφκα. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σας, εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να διατηρήσουν ακμαίο το μυαλό και την ψυχή;

Χαμογελώ. Το μυαλό και η ψυχή μπορούν να ταυτιστούν. Η πίστη, όμως, στην ομορφιά της ζωής σε κρατάει ικανό. Η προσπάθεια είναι η νεανικότητα.

“Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο -ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο” έλεγε ο Νίκος Καζαντζάκης. Τί είναι για εσάς ευτυχία;

Ξέρω να εκτιμώ στιγμές ζωής.


Οι περισσότεροι γονείς αγωνιούμε για τα παιδιά μας, για το κάθετί... Εσείς, ως μητέρα, γιαγιά κι εκπαιδευτικός, τί μας συμβουλεύετε για το μεγάλωμα των παιδιών μας;

Μάτια και αυτιά ανοικτά. Πότε δίπλα τους και πότε στην αναγκαία απόσταση.

“Πάντα θα’ ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει” γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στο “Παράπονό του”. Υπάρχει, πιστεύετε, δεύτερη ζωή, ή ευκαιρία να ζήσουμε κάποια πράγματα από την αρχή;

«Δεύτερη ζωή δεν έχει», αλλά ποτέ δεν είναι αργά.

Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι άλλο για τη δουλειά, τη ζωή σας ή οτιδήποτε άλλο;

Ευχαριστώ για τη ζωή και τη δουλειά που μου δόθηκε.


Τότε...

 

Σήμερα...


Σχολείο Σταυράκη

Τατάκη 13-15, 16675 Γλυφάδα

τηλ.:2109632165 , 2109632569

φαξ: 2109632003

Email:info@stavrakischool.gr

http://www.stavrakischool.gr/