07 Φεβρουαρίου 2019

Φίοντορ Ντοστογιέφσκι | 21 μαθήματα ζωής του κορυφαίου Ρώσου δημιουργού που έλεγε ότι οι γυναίκες είναι ικανές από το μηδέν να κάνουν το παν

Φίοντορ Ντοστογιέφσκι | αποφθέγματα
`Εφυγε από τη ζωή στις 9 Φεβρουαρίου του 1881. -Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
`Εφυγε από τη ζωή στις 9 Φεβρουαρίου του 1881. -Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή


Ο Φίοντορ Ντοστογιέφσκι θεωρείται ένας από τους σπουδαιότερους ψυχογράφους, ένας κορυφαίος Ρώσος δημιουργός με έργο θαυμαστό και ορόσημο στην παγκόσμια λογοτεχνία.

 Τα  αριστουργηματικά έργα του ερευνούν σημαντικά  ερωτήματα  γύρω από την ζωή και τον θάνατο.

Κάποτε ερωτεύτηκε βαθιά την Απολλυναρία Σούσλοβα. Της έγραψε, λοιπόν, μια επιστολή στις 19 Απριλίου του 1865 που παρέλαβε η αδελφή της, Σούσλοβα Ναντιέζντα. 

«Την αγαπώ ακόμη, την αγαπώ πολύ, δεν θα ήθελα όμως να την αγαπώ. Δεν αξίζει μια τέτοια αγάπη. Την λυπάμαι γιατί προβλέπω ότι αιωνίως θα είναι δυστυχισμένη. Πουθενά δεν θα βρει ένα φίλο και την ευτυχία. `Οποιος απαιτεί από τον άλλον τα πάντα, ενώ δεν αποδέχεται καμία ευθύνη, εκείνος ποτέ δεν πρόκειται να βρει την ευτυχία».

«Κόλαση είναι το μαρτύριο τού να μην αγαπάει κανείς», αναφέρει ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι στο χιλίων σελίδων κύκνειο άσμα του «Αδελφοί Καραμάζοβ» ...

"Οι γυναίκες είναι ικανές από το μηδέν να κάνουν το παν." έλεγε..

Εκείνος αγάπησε βαθιά... Και αυτό φαίνεται από τις επιστολές που ακολουθούν... Οι ρήσεις και οι σκέψεις του απελευθερώνουν το μυαλό... Συγκέντρωσα κάποιες κάποια από τα γράμματά του και αποφθέγματά του και σας τα παραθέτω...

«Δρέσδη, 23 Απριλίου 1867,

Η κοινή μας εργασία κυλούσε εξαιρετικά. Στις 28 Νοεμβρίου το μυθιστόρημα «Ο παίκτης» (έχει ήδη εκδοθεί) ολοκληρώθηκε μέσα σε 24 ημέρες. Οταν τελείωσε το μυθιστόρημα, παρατήρησα πως η στενογράφος μου με αγαπάει ειλικρινά, αν και ποτέ δεν μου είπε ούτε μια λέξη γι` αυτό, ενώ σ` εμένα εκείνη άρεσε όλο και πιο πολύ. Ετσι, αφού μετά το θάνατο του αδελφού μου ένιωθα τρομερή μοναξιά και ζούσα πολύ δύσκολα, της πρότεινα να με παντρευτεί. Εκείνη συμφώνησε και μεις παντρευτήκαμε. Η διαφορά στα χρόνια (εκείνη είναι 20 κι εγώ 44) είναι τρομερή, αλλά εγώ ολοένα και πιο πολύ αρχίζω να πιστεύω ότι αυτή θα είναι ευτυχισμένη μαζί μου. `Εχει καλή καρδιά και ξέρει να αγαπά», έγραφε για τη μετέπειτα σύζυγό του, Αννα Γκριγκόριεβνα Σνίτκινα, στην Απολλυναρία Σούσλοβα. Και στην ίδια επιστολή, λίγο μετά, προσθέτει: «Η Απολλυναρία είναι μεγάλη εγωίστρια.

Ο εγωισμός και η φιλαυτία της είναι κολοσσιαίων διαστάσεων. Απαιτεί από τους ανθρώπους τα πάντα, την τελειότητα, δεν συγχωρεί την παραμικρή ατέλεια σε συνάρτηση με όλα τα άλλα αγαθά στοιχεία, η ίδια όμως απορρίπτει κάθε υποχρέωσή της, ακόμη και την πιο μικρή, απέναντι στους ανθρώπους. Με μέμφεται ότι μέχρι σήμερα δεν ήμουν άξιος της αγάπης της, παραπονιέται και με κατηγορεί αδιάκοπα, η ίδια όμως, το 1863, με προϋπάντησε στο Παρίσι με τη φράση: «Αργησες λίγο να έρθεις», δηλαδή είχε αγαπήσει κάποιον άλλον, όταν πριν από δύο εβδομάδες μου έγραφε με θέρμη ότι με αγαπά. Δεν την κατηγορώ που αγάπησε άλλον, αλλά για τις τέσσερις αυτές γραμμές, που μου έγραψε από το ξενοδοχείο με τη χυδαία φράση: «Αργησες λίγο να έρθεις»».

Μπορεί αρκετοί από  τους βιογράφους του να ισχυρίζονται ότι ο έρωτάς του με την Απολλυναρία συνεχίστηκε και μετά το γάμο του με την `Αννα, ωστόσο  η ερωτική του αμφιθυμία φαίνεται στην επόμενη επιστολή προς τη γυναίκα του Άννα στις 5 Μαίου του 1867:

«Γλυκέ μου άγγελε, σε χαιρετώ. (...) Περιδιάβαινα την τεράστια, γεμάτη σύννεφα καπνού αίθουσα, που μύριζε μπίρα. Πόνεσε το κεφάλι μου και νευρίασα. Σε σκεφτόμουν συνέχεια και αναλογιζόμουν: γιατί άφησα την Ανια μου. Σκεφτόμουν συνέχεια κάποια πτυχή της καρδούλας σου και της ψυχούλας σου, και όλο αυτό το διάστημα, αρχής γενομένης από τον Οκτώβριο, κατάλαβα ότι δεν αξίζω να έχω στη ζωή μου έναν τέτοιο ολοκληρωμένο, φωτεινό, ευγενικό, όμορφο, αθώο άγγελο. Πού πηγαίνω; Ο Θεός σου έδωσε εμένα για να μη χαθεί το παραμικρό από τον πλούτο της ψυχής και της καρδιάς σου, αλλά, απεναντίας, ο πλούτος αυτός να αυξηθεί και να ανθίσει. Μου έδωσε εσένα ώστε να εξαγοράσω τις μεγάλες μου αμαρτίες, προστατεύοντας, καθοδηγώντας, φυλάσσοντας και σώζοντας εσένα από κάθε κακό»

Ακολουθούν ρήσεις του...

Είναι καλύτερο να είσαι δυστυχισμένος και να γνωρίζεις το χειρότερο παρά να είσαι ευτυχισμένος στον παράδεισο των ηλιθίων.

Είναι απίστευτο τι μπορεί να κάνει μια αχτίδα του ήλιου στην ψυχή σου.

Ένας άνθρωπος με αυτογνωσία μπορεί να σέβεται, έστω και ελάχιστα, τον εαυτό του;

Να είσαι ο ήλιος και όλοι θα σε βλέπουν.

Η ψυχή γιατρεύεται όταν είσαι κοντά σε παιδιά.

Ακόμη και με τα χέρια δεμένα μπορεί κανείς να κάνει το καλό, αν το θέλει.

Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο.

Η πίστη, στην πραγματικότητα, δεν πηγάζει από το θαύμα, αλλά το θαύμα από την πίστη.

Η ακολασία πωρώνει το μυαλό και κάνει αναίσθητη την καρδιά.

Το να λες ψέματα είναι ένα υπέροχο πράγμα επειδή σε οδηγεί στην αλήθεια.

Η εξουσία δίνεται μόνο σε αυτούς που τολμούν και σκύβουν για να την πάρουν. Μόνο ένα πράγμα έχει σημασία: να είσαι ικανός για να τολμήσεις.

Μερικά πράγματα δεν μπορεί κανείς να τα κρίνει, αν δεν τα έχει δοκιμάσει μόνος του.

Πρέπει να αγαπάς την ζωή περισσότερο από το ίδιο το νόημα της ζωής.

Υπάρχουν όρια στο μυαλό του κάθε ενός, που πέρα από αυτά είναι επικίνδυνο να περάσεις. Μόλις περάσεις την γραμμή, είναι αδύνατο να γυρίσεις πίσω.

Η ευτυχία δεν βρίσκεται στην ευτυχία αλλά στην προσπάθεια για αυτήν.

‘Όταν σταματάς να διαβάζεις βιβλία, παύεις να σκέφτεσαι.

Να είσαι ο ήλιος και όλοι θα σε βλέπουν

Δεν θα φτάσεις ποτέ στον προορισμό σου αν σταματάς και ρίχνεις πέτρες σε κάθε σκυλί που γαβγίζει.

Μην γεμίζεις την μνήμη σου με όλες εκείνες τις φορές που αισθάνθηκες να σε προσβάλλουν. Ίσως καταλήξεις να μην έχεις χώρο για τις υπέροχες στιγμές που πέρασες.

‘Ένας άνθρωπος που ξέρει πως να αγκαλιάσει έναν άλλον,  είναι καλός άνθρωπος.

Η σιωπή είναι πάντα όμορφη και το σιωπηλό πρόσωπο είναι πάντα όμορφο από αυτό που μιλάει.

Σε μια καρδιά που αγαπά πραγματικά ή η ζήλια θα σκοτώσει την αγάπη ή η αγάπη θα σκοτώσει την ζήλια.