10 Αυγούστου 2019

Γιάννης & Μαρίνα Αλεξάνδρου | Ο έρωτας δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Συνέντευξη με τους συγγραφείς του Ιστού- ένα ακόμα ευπώληπτο έργο από τον Εκδοτικό Οργανισμό Λιβάνη.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη με τους συγγραφείς του Ιστού- ένα ακόμα ευπώληπτο έργο από τον Εκδοτικό Οργανισμό Λιβάνη.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

“Είμαι η συγγραφέας του βιβλίου `Tα παλάτια του Βοσπόρου`... “μου είπε χρόνια πριν σε κάποια υπογραφή βιβλίου σε γνωστό πολυκατάστημα της Αθήνας. Ήταν μέσα Ιουλίου κι εγώ ως κλασσική βιβλιοφάγος αναζητούσα νέους τίτλους που θα μου κρατούσαν συντροφιά στις καλοκαιρινές μου διακοπές. Της χαμογέλασα, κράτησα στα χέρια μου το δημιούργημά της, έριξα μια γρήγορα ματιά στο οπισθόφυλλο, καθώς και στο βιογραφικό της. Κάθε βιβλίο έχει κάτι να σου πει, αρκεί να του δώσεις την ευκαιρία. Κάθε συγγραφέας καταθέτει με το δικό του τρόπο ένα σημαντικό κομμάτι της ψυχής του με το έργο του. Και μόνο γι’αυτούς τους λόγους, ανέκαθεν εκτιμούσα και θαύμαζα εκείνους που τους κέρδιζε η συγγραφή.

Η ζωή παίζει κάποιες φορές “γλυκά παιχνίδια”... Τότε, λοιπόν, που συνάντησα για πρώτη φορά την ευγενέστατη κυρία Αλεξάνδρου, δεν φανταζόμουν ότι στο μέλλον θα έγραφα κι εγώ βιβλίο για τις Εκδόσεις Λιβάνη, ενώ θα είχα μαζί της μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα συνέντευξη, όπως αυτήν που ακολουθεί...

Η συγγραφέας έχει ξεχωριστό χιούμορ, της αρέσει  να “ξεγλιστρά” από  ερωτήσεις που ίσως προτιμά να αποφύγει, δίνει μαθήματα ζωής αν και πιστεύει ότι οι συγγραφείς δεν είναι κατάλληλοι να δίνουν συμβουλές, εκπλήσσει με κάποια λόγια της, όπως για τον έρωτα που για εκείνη δεν έχει ημερομηνία λήξης...

 Αξίζει να διαβάστε τη συνέντευξη που ακολουθεί...


“Ο Ιστός” είναι το νέο σας δημιούργημα. Θα ήθελα να μου μιλήσετε γι’αυτό και για την επιλογή του τίτλου.

 H σύγχρονη πλοκή είναι αληθινή σε γενικές γραμμές. 2 παράλληλες ιστορίες στην Αθήνα και στη Ρόδο με συμβάντα και αστυνομική πλοκή που μόνο η ζωή ξέρει να φτιάχνει. Και το χτες είναι η Οδύσσεια των Ιωαννιτών ιπποτών με Ροδίτες πρόσφυγες (από τη Ρόδο μέχρι τη Μάλτα) διωγμένοι από τον Σουλειμάν. Πρωταγωνιστές ένα πολύ ερωτευμένο ζευγάρι. Τώρα για το τίτλο: Είμαστε από το πρώτο σχεδόν βιβλίο της σχολής ότι ένα επιτυχημένο τίτλο τον βάζει αυτός που διαβάζει το βιβλίο και όχι αυτός που το γράφει. Έτσι οι δοκιμαστές μας (στενοί φίλοι, συγγενείς, ο επιμελητής κλπ) προτείνουν διάφορους τίτλους στον εκδότη και σε εμάς.

Αναρωτιέμαι ποιο να ήταν το έναυσμα για να ασχοληθείτε με τη συγγραφή...

Chercher la femme! Όταν ο Γιάννης έμεινε για δουλειά στη Σαουδική Αραβία 2-3 μήνες και η Μαρίνα σπίτι με μωρό παιδί άρχισε να γράφει για να περάσει την ώρα της. Του Γιάννη του άρεσαν όταν τα διάβασε αλλά μέχρι το πρώτο τυπωμένο βιβλίο πέρασαν 10 χρόνια.

Από που αντλείτε συνήθως την έμπνευση για τις ιστορίες και τους χαρακτήρες που πλάθετε;

Το συνήθως παρακαλώ να παραληφθεί. Κάθε φορά άλλο έναυσμα! Κάθε φορά άλλοι χαρακτήρες. Κάθε φορά άλλες χώρες και άλλα ιστορικά χρόνια.

Τα προσωπικά σας βιώματα έχουν συμπεριληφθεί σε βιβλία σας;

Βιώματα ή περιγραφές από ταξίδια που έχουμε κάνει πολλά και όχι συνηθισμένα. Κυρίως ο Γιάννης σε ταξίδια για τη δουλειά του (Αργεντινή, Περσία και πολλά ακόμη)

Εσείς κυρία Αλεξάνδρου έχετε τελειώσει σχολή καλών τεχνών ενώ ο σύζυγός σας είναι μηχανικός. Πόσο εύκολη ή δύσκολη είναι η συνύπαρξή σας για τη δημιουργία ενός νέου έργου, έχοντας διαφορετικά backgrounds και όντας ζευγάρι;

 Είναι εύκολο όταν ο ένας συμπληρώνει τον άλλο ακριβώς επειδή ο καθένας έχει  διαφορετικό τρόπο σκέψης.

“Δε θα γίνουμε φθονεροί, ούτε θα ζηλεύουμε αυτούς που ήταν πιο τυχεροί από εμάς στη δουλειά τους. Θα προσπαθήσουμε να επιβιώσουμε...” είναι η φράση μιας ηρωίδας του βιβλίου σας. Σε μιαν εποχή όπου ο φθόνος κυριαρχεί, ποιες είναι κατά τη γνώμη σας οι αξίες και τα ιδανικά που κάθε άνθρωπος θα πρέπει να έχει στο μυαλό και την ψυχή του;

Δεν αισθανόμαστε καλά να βάζουμε δικά μας πρέπει στους άλλους. Σίγουρα όμως είναι μία εμπειρία ζωής ότι τις περισσότερες φορές ο φθόνος είναι άσκοπος. Αυτά πέραν της κλασικής ηθικής ότι δεν πρέπει να φθονούμε τους άλλους.

“Μπορεί να σταματήσει η ζωή μας γιατί φοβόμαστε τα ‘χτυπήματα΄”; ‘ ένα ερώτημα της νεαρής ηρωίδας σας στη μητέρα της. Ποια συμβουλή θα δίνατε σε έναν άνθρωπο που αντιμετώπισε δυσκολίες κι εμπόδια στη ζωή του, αλλά πρέπει να προχωρήσει ;

 Δεν αισθανόμαστε καλά ούτε «σοφές» συμβουλές να δίνουμε. Το υγιές είναι κάθε χτύπημα να ατσαλώνει τη θέληση μας να προχωρήσουμε και κάτι ακόμα: Τα χτυπήματα και η αποτυχία είναι εμπειρίες που σε κάνουν καλύτερο ενώ από μια επιτυχία πολύ λιγότερα μαθαίνεις. Και άντε μια «σοφή» συμβουλή: Ρώτα άνθρωπο πολύπαθο για μια γνώμη. Ο Αισχύλος έγραψε άλλωστε το «παθός μαθός»

“Δεν ήταν μόνο οι ανάγκες του κορμιού, αλλά το άγγιγμα ψυχής που έτρεφαν ο ένας για τον άλλο. Η μεγάλη σύμπνοια και η στοργή που είχαν μεταξύ τους τροφοδοτούσε με πόθους τα κορμιά, και όχι το αντίθετο. Δεν ήταν απλή χημεία αλλά πραγματική αγάπη.” Αυτήν την αγάπη που περιγράφετε στο βιβλίο ανάμεσα στη Ροδίτισσα και τον Ιππότη, πόσο δύσκολο είναι κατά τη γνώμη σας να τη συναντήσει κανείς σήμερα που κυριαρχούν οι ευκαιριακές, επιφανειακές σχέσεις; Ποιες είναι οι βασικές προϋποθέσεις για να γίνει ο έρωτας αγάπη;

 Εμείς είμαστε συγγραφείς άρα οι πιο ακατάλληλοι για τέτοιες συμβουλές! Μπορούμε όμως να κάνουμε διαπιστώσεις (σωστές???). Μήπως ήταν πιο εύκολο να γίνει ο έρωτας αγάπη εκείνη την εποχή από τη σημερινή της καθημερινής ψυχικά εξοντωτικής  κοινωνίας μας? Και κάτι ακόμα: Η χημικές ενώσεις δουλεύουν σε επίπεδο μορίων άρα η χημεία πρέπει να δουλεύει καθημερινά και συνεχώς και λίγο-λίγο ο έρωτας να μεγαλώνει, να παραμένει, να μετουσιώνεται, να γίνεται ανάγκη και όμορφη συνήθεια δηλαδή αγάπη.    

“Ας μην αφήνουμε αυτά τα συναισθήματα να πηγαίνουν χαμένα. Υπάρχουν κρυμμένα σε όλες τις καρδιές. Συνήθως σκεπάζονται από πολλά βάσανα και πίκρες, είναι όμως βαθιά μέσα ακόμα και στους πιο σκληρούς.” είναι μια από τις τελευταίες φράσεις του Ιστού... Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο “μαγικός” τρόπος για να “μαλακώσει” μια σκληρή καρδιά;

Ε όχι δεν θα σας φανερώσουμε εδώ όλα τα μαγικά που ξέρουμε! Θα βρείτε μόνη σας πως θα μαλακώσετε μια καρδιά μέχρι να λιώσει. Είμαστε βέβαιοι ότι μπορείτε!

Για τη συγγραφή λειτουργείτε με τη λογική ή με το συναίσθημα;

Σαφώς και με τα δύο. Όπως γίνεται και στη ζωή τριγύρω μας η Μαρίνα με τη λογική και ο Γιάννης με το συναίσθημα 

“Ένας δειλός είναι ανίκανος να δείξει αγάπη. Αυτό είναι προνόμιο των γενναίων.” έχει πει ο Μαχάτμα Γκάντι. Στην εποχή μας που κυριαρχεί η κρίση αξιών, ιδανικών και αληθινών συναισθημάτων, πόσο εύκολο είναι να γεννηθεί η ανιδιοτελής αγάπη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους ;

Πάρα πολύ δύσκολο σε μια κοινωνία με ταμπελάκι με τη τιμή στα παπούτσια, στη ζακέτα, στο αυτοκίνητο και στο τιμοκατάλογο του εστιατορίου. Εδώ είναι δύσκολο όποια επιλογή έχουμε μπροστά μας να μην έχει ταμπελάκι με τη τιμή της. 

“Το μεγαλύτερο ψέμα:`Σ`αγαπώ`." υποστηρίζει  ο Αμερικανός ψυχίατρος και συγγραφέα Gordon Livingston.” Πότε λέτε "Σ`αγαπώ

Πες σε αγαπώ στη γάτα σου και στο σκυλάκι σου, στη γυναίκα σου ή στον άντρα σου, στη μάνα σου και στο πατέρα σου και κάθε μέρα. Κάνει καλό σε αυτόν που το λέει και σε αυτόν που το ακούει. Απλά πράγματα.  

“Πολλές δυστυχίες έχουν έρθει στον κόσμο από παρεξηγήσεις και από πράγματα που δεν ειπώθηκαν.” είχε πει ο Ντοστογιέφσκι. Θα ήθελα να σχολιάσετε.

Α όχι, δεν γίνεται να κρίνουμε ή να σχολιάσουμε το μεγαλύτερο ανατόμο της ανθρώπινης ψυχής και των διεργασιών μέσα της. Και ταυτόχρονα ίσως τον μεγαλύτερο  συγγραφέα της παγκόσμιας κλασικής λογοτεχνίας.

Πιστεύετε ότι ο έρωτας έχει διάρκεια και αν λήξει μπορεί να αναγεννηθεί;

Έχουμε δει να αλλάζουν ετικέτες με ημερομηνία λήξης τροφίμων αλλά αυτά επέμειναν να μην γίνουν πιο φρέσκα. Όμως η ανθρώπινη ψυχή δεν μπαίνει σε καλούπια και ο έρωτας δεν έχει ημερομηνία λήξης. Μπορεί να γεννηθεί ληγμένος και μπορεί να ζήσει «για πάντα»…

“Οι άντρες αγαπάνε λίγο και συχνά, ενώ οι γυναίκες πολύ και σπάνια.” είναι τα λόγια του Jean Jacque Rousseau. Συμφωνείτε ;

 Οι λέξεις και οι εκφράσεις του 18ου αιώνα δεν έχουν την ίδια σημασία σήμερα. Δύσκολα λοιπόν μπορούμε να κρίνουμε ή να ερμηνεύσουμε τη ρήση αυτή. Μας έρχονται στο νου δύο εικόνες: Μία κοπέλα που οδηγούσε μία τεράστια νταλίκα και μια γυναίκα χειρουργός στο Ιπποκράτειο με τη καταματωμένη φόρμα. Ήταν άραγε ίδια η γυναίκα στη Γαλλία του 1700 με μία σημερινή?   

Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το οποίο έχετε μετανιώσει ;

Έχουμε μετανιώσει για ότι δεν έχουμε τολμήσει (κλεμμένο από τον Ονορέ ντε Μπαλζάκ)

Ποιά είναι η μεγαλύτερή σας φοβία;

Οι σημερινές ασθένειες  

Τί απεχθάνεστε περισσότερο  από όλα στη ζωή σας;

 Την αχαριστία

“Αδιαφορώ για τη δόξα. Με φυλακίζει μες στα πλαίσια που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.” έχει πει ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. Τι είναι για εσάς η δόξα;

Δεν ξέρουμε τι είπε ο Χατζιδάκις, οι αρχαίοι έλεγαν ότι σε όλους αρέσει

Ποιοι είναι οι ήρωές σας στην πραγματική ζωή;

 Συναντούμε επί 20 χρόνια συχνά ένα πατέρα που πηγαίνει κάθε πρωί βόλτα το παιδί του που γεννήθηκε με σύνδρομο Down. Αυτός είναι ο πραγματικός ήρωας στη κοινωνία μας μόνο που τα φτερά αγγέλου που έβγαλε δεν φαίνονται.  

Τι είναι για εσάς ευτυχία;

Α, είμαστε πολύ εύκολοι! Να πίνουμε καφέ με μια καλή παρέα, να βλέπουμε ένα μωρό να κοιμάται στην αγκαλιά της μάνας του, να απολαμβάνουμε τη δύση του ήλιου και τόσα άλλα απλά και καθημερινά μικρά θαύματα.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε  πάρει μέχρι στιγμής;

Πολλές φορές γκρινιάζουμε για ασήμαντα και στεναχωριόμαστε για το τίποτα. Μετά βλέπουμε  πραγματικά προβλήματα στους τριγύρω μας αλλά την επομένη πάλι τα ίδια. Δεν χωνεύουμε το μάθημα με τίποτα.

Ποιοι είναι οι στόχοι και ποιες οι φιλοδοξίες σας στη δουλειά σας;

Δεν βάζουμε στόχους και δεν έχουμε φιλοδοξίες. Απλά προσπαθούμε κάθε βιβλίο μας να είναι καλύτερο από το προηγούμενο. Αλλά δεν νομίζουμε ότι το πετυχαίνουμε.

Υπάρχει κάτι άλλο που θα θέλατε  να προσθέσετε για τη δουλειά, τη ζωή σας ή οτιδήποτε άλλο;

Πάντα ν` ανταμώνουμε και να ξεφαντώνουμε βρε με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν ποταμούς (κλεμμένο και αυτό)