13 Φεβρουαρίου 2020

Κατερίνα Μπεή | Ό,τι έχει πραγματοποιηθεί γύρω μας , προϋπήρξε ως όνειρο απατηλό κάποιου

Κατερίνα Μπέη | συνέντευξη | Ευτυχία | Το τελευταίο Reunion | Klik | Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη με τη συγγραφέα- σεναριογράφο που ξεκλειδώνει συναισθήματα & αγγίζει την ψυχή με την ταινία `Ευτυχία` , αφιερωμένη στη ζωή  της μεγάλης στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Συνέντευξη με τη συγγραφέα- σεναριογράφο που ξεκλειδώνει συναισθήματα & αγγίζει την ψυχή με την ταινία `Ευτυχία` , αφιερωμένη στη ζωή της μεγάλης στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

 Φωτογράφος  της φωτο εξωφύλλου : Κάτια Δέδε

Τα κείμενα, οι ταινίες και τα βιβλία της με γοητεύουν εδώ και χρόνια. Αρκετά από αυτά, ακολουθούν διάφορες φάσεις της ζωής μου, με αναζητήσεις, χαρές και όνειρα, δυσκολίες, αλλά και απογοητεύσεις. Κι αυτό γιατί η κα Κατερίνα Μπέη κρατά στα χέρια της το κλειδί που οδηγεί στον παλμό της κάθε εποχής. Σενάρια βγαλμένα από τις ζωές μας, χαρακτήρες τόσο οικείοι στην ιδιοσυγκρασία μας, διάλογοι που μας θυμίζουν προσωπικές στιγμές που χαράχτηκαν στη μνήμη μας, σκέψεις που δεν τολμήσαμε να ξεστομίσουμε  και όμως η συγγραφέας - σεναριογράφος τους δίνει φωνή και τις εκφράζει. 

Από την ονειροπόλα Λίζα της μεγάλης οθόνης που αναζητούσε τον αληθινό έρωτα και συχνά ταλαιπωρείτο από όλους τους άλλους, στις συναισθηματικά ακάλυπτες και  σεξουαλικά υποτιμημένες συζύγους της Θηλυκής Εταιρείας, τη  Φούσκα που πολλοί βίωσαν με το Χρηματιστήριο , το ευφάνταστο Success Story με θέμα τη διάβρωση του χαρακτήρα των ανθρώπων από την εξουσία που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον από την αρχή έως το τέλος... 






Την Αριάδνη από "Το Τετράδιο της Ευτυχίας" που βρίσκεται εγκλωβισμένη σε έναν φαινομενικά "καλό" γάμο... 

Τις αχώριστες Ηλένια και Χαρά με τους αντιφατικούς χαρακτήρες, την αδιαπραγμάτευτη φιλία και την τραυματική παιδική τους ηλικία που τις ενώνει "Στη χώρα του παντού και του πουθενά"...

Τη ρομαντική Ρέα με την εμφάνιση που δεν προμηνύει την αποθέωση να προσπαθεί να κερδίσει όσα ονειρεύτηκε στο "Επάγγελμα ερωτευμένη"...

Τη συντηρητική, γλυκιά Τίνα που βιώνει την ανατροπή στη ζωή της στο "Κι αν μου κάτσει"...

...Έως το "Τελευταίο Reunion" τριών γυναικών με χαμένες προσδοκίες και ψευδαισθήσεις, που συναντιούνται είκοσι χρόνια αργότερα... Αλλά και σειρές για την τηλεόραση, ανάμεσά τους  «Σχεδόν Ποτέ», «Μόνη εξ Αμελείας», «Χρυσά Κορίτσια», «Λούφα και Παραλλαγή», «Steps».





«Η Κατερίνα ξεχώριζε από τότε που έγραφε στο έντυπο ΚΛΙΚ και είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος για την εξαιρετική εξέλιξη της. Το αξίζει!» ήταν τα λόγια του κου Άρη Τερζόπουλου όταν του ζήτησα να μου μιλήσει για εκείνη. 

Σπούδασε στη Νομική Αθηνών και στο Δημοσιογραφικό Κολέγιο, ενώ εργάστηκε δέκα χρόνια σε περιοδικά, ανάμεσά τους: Κλικ, Status, Cosmopolitan, Harper’s Bazaar, Ταχυδρόμος, Esquire. 

Το 2004 πήρε το Τρίτο Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα Θεατρικού Έργου και το 2007 το Πρώτο Βραβείο Σεναρίου για Παιδική Ταινία Animation. 

Πριν λίγο καιρό, κυκλοφόρησε η ταινία "Ευτυχία" η οποία ακολουθεί τη ζωή της μεγάλης στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, σε σενάριο Κατερίνας Μπέη και σκηνοθεσία Άγγελου Φρατζή. Μια από τις ωραιότερες ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια.

 "Ο συγγραφέας είναι μηχανικός των ανθρώπινων ψυχών" έλεγε ο Ρώσος συγγραφέας, Μαξίμ Γκόρκι. Αυτή η φράση ήρθε στο μυαλό μου, ετοιμάζοντας το κείμενο γι`αυτήν τη συνέντευξη. Το σενάριο της κας Μπέη, είναι πασπαλισμένο με όλα τα μαγικά στοιχεία που μπορούν να αγγίξουν το συναίσθημα, να ξεκλειδώσουν ακόμα και την πιο σκληρή καρδιά. Πολλοί μπορεί να έχουν "καλή πένα", λίγοι όμως την κάνουν να διαπερνά την ψυχή, όπως εκείνη. 

Αξίζει να διαβάσετε τη συνέντευξη που ακολουθεί.


Έχετε γράψει το σενάριο για μια από τις ωραιότερες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου. Την «Ευτυχία» σε σκηνοθεσία Άγγελου Φραντζή. Θα ήθελα να μας μας μιλήσετε γι’αυτό το όμορφο ταξίδι της συνεργασίας σας, από το ξεκίνημά του έως σήμερα.

Ήταν μια πολύπαθη ιστορία. Ξεκίνησε πριν τρία χρόνια ως παραγγελία από έναν άλλο παραγωγό, με άλλο σκηνοθέτη κι άλλο καστ και πολλά εμπόδια στην πορεία.  Όμως από τον χειμώνα του 19 που ανέλαβε την παραγωγή η Tanweer κι ο Διονύσης Σαμιώτης κι έγινε πρόταση στον Άγγελο (σ.σ Φραντζή) να αναλάβει τη σκηνοθεσία όλα κύλισαν ήρεμα και σχεδόν μαγικά. Με τον Άγγελο δεν γνωριζόμασταν παρά πάνω, από ένα «γεια», όμως με εντυπωσίασε πόσο συντονιστήκαμε κατευθείαν αλλά κυρίως και πόσο σεβασμό εργατικότητα και πάθος έδειξε και πόσο προσωπικά το πήρε.


 Μέσα σε δύο ώρες καταφέρατε να συμπυκνώσετε με ευρηματικό τρόπο  τη ζωή πενήντα ετών, καθώς αναφέρεστε από την εποχή της καταστροφής της Σμύρνης έως το θάνατο της Ευτυχίας, το 1972. Υπήρξε κάτι που σας δυσκόλεψε ή σας προβλημάτισε στη συγγραφή του σεναρίου και στην απόδοση των περισσότερων σημαντικών σημείων της ζωής της;

Υπήρξαν πάρα πολλές δυσκολίες στην αφήγηση και πρώτα απ όλα το ύφος που για να αποδοθεί ο πολυδιάστατος χαρακτήρας της Ευτυχίας, θα έπρεπε να εναλλάσσεται το χιούμορ με το δράμα, με κίνδυνο να  πέσουμε σε σαχλές ευκολίες ή φτηνό μελό.

Το μεγαλύτερο στοίχημα όμως, ήταν να αποδώσουμε τις πέντε δεκαετίες της ζωής της, με μια κινηματογραφική γλώσσα, όχι σαν αποσπασματικά σκετσάκια, όπως ήταν γραμμένα στο βιβλίο της εγγονής της Ρέας: «Η γιαγιά μου η Ευτυχία», στο οποίο βασιστήκαμε.

Έπρεπε δηλαδή να «επινοηθούν» συνδετικές σκηνές που να προχωρούν την ιστορία χωρίς να χαθούν οι εντάσεις κι οι ανατροπές.

Δεχτήκαμε κριτική για την απουσία σημαντικών ιστορικών γεγονότων από την αφήγηση, αλλά ήταν πρόθεσή μας να αποδώσουμε, την ουσία της Ευτυχίας και να εστιάσουμε  στα γεγονότα που την σημάδεψαν προσωπικά. Αυτά ήταν οι απώλειες των προσώπων της ζωής της, οι αποχαιρετισμοί, οι αγάπες και τα πάθη της και βέβαια η αφετηρία των αλλαγών στη ζωή της Ευτυχίας με την καταστροφή της Σμύρνης κι ο ξεριζωμός που καθόρισε σημαντικά και το έργο της.

Έχοντας βρεθεί από αστή με υπηρέτες , μόρφωση και πλούτη,  να παλεύει για τη ζωή της και των παιδιών της να επιβιβαστεί στο πλοίο για την Ελλάδα, την ώρα που οι γύρω της βιάζονταν, σφάζονταν και καίγονταν, μετά από όλη αυτή την απρόβλεπτη φρίκη, τίποτε δεν μπορούσε να τη σοκάρει, ούτε η κατοχή ούτε η δικτατορία. Απόδειξη αυτού, είναι πως στο βιβλίο της εγγονής της λείπουν αντίστοιχα σχόλια.

Αν σκεφτούμε πως θα ήταν η ταινία της ζωής του καθένα μας, νομίζω ότι θα ήταν συρραφή από μεγάλες χαρές, συγκινήσεις και πόνους κι όχι πχ η άποψή μας για το δημοψήφισμα του Τσίπρα ή σε τι φάση μας βρήκε η έλευση της Τρόικας… 


Από κωμικό σε δραματικό στοιχείο. Συνεχείς εναλλαγές που κατά την ταπεινή μου γνώμη γεννούν εντονότερα συναισθήματα στους θεατές. Αβίαστη συγκίνηση αλλά και τρυφερά, νοσταλγικά χαμόγελα που χαράσσουν με γλυκύτητα την ψυχή. Από την αρχή είχατε σκεφτεί να γραφτεί το σενάριο έχοντας αυτό σαν βασικό γνώμονα ;

Αυτό ήταν το ζητούμενο από την αρχή: να επιτευχθεί στο μέτρο του δυνατού, αυτό το κολάζ από τις αντιφάσεις του χαρακτήρα της και να μεταφερθεί το ύφος αυτό και στο σενάριο.

Τώρα πλέον, κατόπιν εορτής, συνειδητοποιώ, πως εύκολα μπορεί κάποιος να ακινητοποιηθεί, μπροστά σε μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα και αντιμετωπίζοντάς την με σεβασμό και αποστασιοποίηση, να στερήσει από την ηρωίδα τους χυμούς και τη ψυχή.

Όμως, θες η άγνοια κινδύνου, θες το γεγονός πως είχα μια γιαγιά πολύ κοντά στο ταπεραμέντο της Ευτυχίας, ο ενθουσιασμός υπερίσχυσε, τελικά- της αυτογνωσίας- και την «αντιμετώπισα» χωρίς καμία δεύτερη σκέψη και ανασφάλεια.


Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου  θα έλεγα  πως συνδύαζε κάποια παράδοξα κι αντιφατικά στοιχεία. Από τη μια ιδιοφυής, ταλαντούχα, αποφασιστική, τολμηρή ώστε να προχωρήσει τη ζωή της ακόμα και μετά από απώλειες, δυσκολίες, θλίψη, από την άλλη αρκετά  αυτοκαταστροφική, αντισυμβατική, ορμητική, όχι εγκρατής στα πάθη της (χαρτοπαιξία και τσιγάρο). Εσείς, που έχετε μελετήσει τη ζωή και την ιδιοσυγκρασία της, ποια ήταν και τι την έκανε ευτυχισμένη;

Δεν νομίζω ότι η Ευτυχία υπήρξε ποτέ, πραγματικά ευτυχισμένη, με την έννοια της πληρότητας και της γαλήνης.

Οι δαίμονές της ήταν πάντα, μοχλός σε ότι έκανε, αλλά το χιούμορ, η «τρέλα», η αλογόκριτη ορμή της κι η λοξή ματιά της στην ζωή, την έκαναν να διασχίζει τα γεγονότα-δυσάρεστα ή ευχάριστα- σχεδόν αλώβητη. Αυτό νομίζω ήταν κι ένα από τα πιο αξιοθαύμαστα  στοιχεία του χαρακτήρα της, η απρόβλεπτη αντίδρασή της κι η ανθεκτικότητά της στον πόνο.

 

Το πιο εντυπωσιακό ίσως από τη ζωή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου ήταν ότι ενώ έζησε σε μιαν εποχή που η γυναίκα ήταν αδιανόητο να σηκώσει ανάστημα- να χωρίσει τον άνδρα της γιατί τον βαρέθηκε και ήθελε να κάνει καριέρα- εκείνη κατάφερε ακόμα και να επιβιώσει μέσα στη νύχτα, να γίνει αποδεχτή από ρεμπέτες και χαρτοπαίκτες, να τριγυρίζει σε λέσχες και καταγώγια. Τι την ωθούσε πιστεύετε σε αυτόν τον τρόπο ζωής και από που αντλούσε τη δύναμη να διεκδικεί τη ζωή παρά τα σκληρά χτυπήματα της μοίρας;

Η Ευτυχία ήταν ελεύθερο πνεύμα από την αρχή ως το τέλος. Επίσης είχε μια γοητεία σε συνδυασμό με ευφυία και αυθεντικότητα που την έκαναν ακαταμάχητη. Αν σε αυτά προσθέσουμε και μια παιγνιώδη, παιδική νοοτροπία, μπορούμε να καταλάβουμε, πως δεν έπαιρνε σοβαρά ούτε τον εαυτό της ούτε τη ζωή. Κι αυτός- για μένα- είναι ο μόνος τρόπος να αντιπαρέλθεις τα πολύ σοβαρά.

 

Η ταινία Ευτυχία πιστεύω ότι αν πήγαινε στο εξωτερικό, θα ξεχώριζε. Ποια θεωρείτε ότι είναι τα συστατικά που συνετέλεσαν στη δημιουργία αυτής της εξαιρετικής ταινίας;

Καταρχήν η ίδια η Ευτυχία με τη συναρπαστική ζωή της. Ύστερα το πολύ συναισθηματικό βιβλίο της εγγονής της και τέλος η συγκυρία που βρεθήκαμε τόσοι άνθρωποι μαζί και το πήραμε προσωπικά: οι παραγωγοί, ο σκηνοθέτης, οι καταπληκτικοί ηθοποιοί μας, το συνεργείο μας, όλοι…

 

Κάτια Γκουλιώνη- Καριοφυλλιά Καραμπέτη. Νομίζω ότι δεν θα μπορούσατε να επιλέξετε ιδανικότερες ερμηνεύτριες για την απόδοση του χαρακτήρα της Ευτυχίας. Θα ήθελα να μας μιλήσατε για την ερμηνεία τους και τι σας συγκίνησε περισσότερο στο πως άγγιξαν αυτόν τον μύθο.

Και οι δυο κοπέλες ήταν συγκινητικά αφοσιωμένες. Έκαναν κι οι δυο μαζί πρόβες με τον Άγγελο για να βρουν κοινούς κωδικούς, και βγήκαμε όλοι μαζί, με τον εγγονό της Ευτυχίας, τον Αλέξη Πολυζωγόπουλο και τον τάραξαν στις ερωτήσεις: «πώς κάπνιζε» «πως έτρωγε» «πώς άγγιζε», «πώς αγαπούσε» κτλ θέλοντας να πλησιάσουν όσο γινόταν περισσότερο την προσωπικότητά της, ωστόσο νομίζω πως η καθεμιά τους, φώτισε μοναδικά την Ευτυχία. Η Κάτια την πλησίασε με περισσότερο χιούμορ και νεανική ορμή χωρίς καθόλου να χάνει τη βαρύτητά της κι η Καρυοφυλλιά πιο σκοτεινά και δραματικά, όπως ήταν φυσικό, αφού ερμήνευσε την εποχή των πιο μεγάλων απωλειών της. Κι είναι χαρά μου, όταν μου λένε, θεατές, ατάκες και σκηνές από την ταινία, πολύ διαφορετικές και πολλές φορές απρόσμενες, πράγμα που με κάνει δυο φορές χαρούμενη γιατί αποδεικνύει ότι κι οι δυο τους φώτισαν και κάτι άλλο, που άγγιξε με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο.

Κι ενώ έχω δει αρκετές φορές την ταινία, από το μοντάζ μέχρι την αίθουσα, ακόμη συγκινούμαι στις σκηνές με τις απώλειες, κυρίως της μάνας και της κόρης της.

 

Αν επιλέγατε ένα soundtrack για την εποχή της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, ένα για την εποχή που ήρθατε στον κόσμο κι ένα για τη σημερινή, ποια θα ήταν αυτά και γιατί;

Για την Ευτυχία θα επέλεγα ένα τραγούδι της που μελοποιήθηκε μεταγενέστερα, όχι πολύ γνωστό, που το τραγουδάει ο Μιχάλης Ζαμπέτας και το έχει μελοποιήσει ο Γιώργος Στεφανάκης, «ο Μπάρμπας μου ο Παναής». Ήταν αυτοβιογραφικό της, στην αρχή το χε γράψει ως ποίημα κι όντως αναφερόταν σε ένα θείο της και είναι ένα ανθολόγιο της μικρασιάτικης γλώσσας. Δε ξέρω γιατί με συγκινεί τόσο. Ίσως γιατί δείχνει τόσο έντονα, την επαφή της με τη ρίζα της.

Επειδή μιλάμε για την Ευτυχία, θα πω για τη χρονιά που γεννήθηκα, το «Είσαι η ζωή μου» του Θοδωρή Δερβενιώτη σε εκτέλεση Καζατζίδη, από τα πιο αισιόδοξα και «ανεβαστικά» της και για τη σημερινή εποχή θα πω την εκτέλεση του Μίνου Μάτσα στο «Όνειρο Απατηλό» σε εκτέλεση Κώστα Τριανταφυλλίδη.



«Η ευτυχία των έξυπνων ανθρώπων είναι το πιο σπάνιο πράγμα που ξέρω.» έλεγε ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Τι είναι για εσάς ευτυχία; Την έχετε «συναντήσει»;

Ευτυχία για μένα είναι η ηρεμία, η δημιουργία, η παρέα με ανθρώπους που σε πάνε παρακάτω, το γέλιο, τα ταξίδια, η υγεία των ανθρώπων που αγαπώ και βέβαια την συναντάω πού και πού.

 Κι εδώ φοβάμαι πως θα αναγκαστώ να απαντήσω με κλισέ, γιατί πραγματικά με εκφράζει, το στερεότυπο πως «η ευτυχία είναι απόφαση».

Έτσι κι αλλιώς η ζωή, είναι η ερμηνεία που δίνουμε σε αυτά που μας συμβαίνουν και πιστεύω ακράδαντα πως μπορούμε να βρίσκουμε πάντα λόγους, να μας κάνουν χαρούμενους. Βέβαια η περιρρέουσα δυστυχία δεν βοηθάει, αλλά αν ξεφεύγουμε λίγο από τον μικρόκοσμό μας και κάνουμε και κάτι για τους άλλους, νομίζω ανακουφιζόμαστε κι αλαφραίνουμε κάπως. Ας σταματήσω εδώ γιατί φοβάμαι πως ήδη άρχισα να ακούγομαι σαν ιεροκήρυκας…

 

Φωτογράφος : ΝΙΚ ΖΙΚ

Ο Σκοτ Φιτζέραλντ έλεγε ότι «Η ζωή μας καθορίζεται από ευκαιρίες, ακόμα και απ’ αυτές που χάνουμε.» Πιστεύετε ότι οι ευκαιρίες ή το ταλέντο παίζει σημαντικότερο ρόλο στην εξέλιξη ενός ανθρώπου ;

Περνώντας τα χρόνια, συνειδητοποίησα πως τον σημαντικότερο ρόλο για την εξέλιξη του ανθρώπου, δεν το παίζει ούτε η ευφυία ούτε το ταλέντο. Ο χαρακτήρας είναι πάνω απ όλα και σε αυτό είμαι πολύ πεπεισμένη. Πόσα «καταραμένα» ταλέντα δεν ξέρουμε, που πάνε χαμένα, επειδή βυθίζονται στην αυτοκαταστροφή ή επειδή δεν μπορούν να πειθαρχήσουν αρκετά και να ασχοληθούν με το ταλέντο τους;

Δεν πιστεύω στις ευκαιρίες, γιατί θεωρώ πως κάποια στιγμή στη ζωή όλων μας, παρουσιάζονται μια, δυο, τρεις, δέκα, ευκαιρίες. Δεν εξελίσσεται όμως αυτός που έχει πολλές ευκαιρίες αλλά αυτός που αξιοποιεί έστω και μία.

Παρακολουθώντας ταινίες του Almodovar, ένα από τα μηνύματα που περνά είναι ότι η ζωή μπορεί να είναι απρόβλεπτη. Ακόμα όμως κι αν δείχνει σκληρή και άδικη κάποιες φορές, στο τέλος έρχεται η κάθαρση. Εσείς πιστεύετε ότι στο τέλος έρχεται η δικαίωση ;

Με έχει απασχολήσει πολύ το θέμα της συμπαντικής δικαιοσύνης, κυρίως στα μυθιστορήματά μου. Αν και δεν μπορώ να το τεκμηριώσω πρακτικά, βαθιά μέσα μου πιστεύω πως ότι κι αν προκύψει στο δρόμο μας, θα φτάσουμε εκεί που είναι ο προορισμός μας, φτάνει να μην καμφθούμε και τα παρατήσουμε.

 

Φωτογράφος : Κάτια Δέδε

«Μια ταινία πρέπει να είναι περισσότερο σαν μουσική παρά σαν λογοτεχνία. Πρέπει να είναι μια προοδευτική ανάπτυξη διαθέσεων και αισθημάτων. Το θέμα, αυτό που είναι πίσω από το συναίσθημα, το νόημα, όλα αυτά έρχονται αργότερα.» έχει πει ο Stanley Kubrick. Θα ήθελα τη γνώμη σας.

Συμφωνώ πως αυτό που μας δένει με τις ταινίες-και την τέχνη γενικότερα- είναι το συναίσθημα: το γέλιο, η συγκίνηση, η έκπληξη, η αγωνία. Όσο πιο αβίαστα προκύπτει αυτό, τόσο πιο καλά έκαναν τη δουλειά τους, κάποιοι οι άνθρωποι.

Οι τεχνικές δεξιότητες είναι απαραίτητες αλλά δεν νομίζω ότι είναι αυτές που θα απογειώσουν ένα έργο. Όσο πιο μεγάλη είναι η ταύτιση των δημιουργών, με το δημιούργημα, τόσο πιο πολλές πιθανότητες υπάρχουν να περάσει αυτό και στον κόσμο.

«Μ’ ένα όνειρο τρελό

όνειρο απατηλό

ξεκινήσαμε κι οι δυο μας...» λένε οι στίχοι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Τα τρελά, απατηλά όνειρα έχετε δει να πραγματοποιούνται;

Έχω δει ναι. Πολλές φορές. Ότι έχει πραγματοποιηθεί γύρω μας, προυπήρξε ως όνειρο απατηλό, κάποιου.

 

«Σαν τον αητό είχα φτερά και πέταγα και πέταγα πολύ ψηλά με ένα χέρι λατρεμένο ένα χέρι λατρευτό μου τα κόβει τα φτερά μου για να μη ψηλά πετώ...»γράφει η Ευτυχία σε ένα από τα ωραιότερα τραγούδια της. Έχετε νιώσει μέχρι σήμερα αητός χωρίς φτερά σε κάποια στιγμή της ζωής σας; Αν ναι, τι σας έδωσε τη δύναμη να συνεχίσετε ;

Συνέχεια, όλοι οι άνθρωποι νομίζω, όποτε αποτυχαίνουμε σε κάτι, το παίρνουμε πολύ βαριά σαν το τέλος του κόσμου. Έχουμε μάθει να αυτοπροσδιοριζόμαστε περισσότερο από τις αποτυχίες μας παρά από τις επιτυχίες μας.

Συνήθως όταν νιώθω έτσι, κάνω μια προβολή πχ. ένα χρόνο μετά ή έξι μήνες, που νιώθω ότι αυτό που με στενοχωρεί, θα είναι πίσω μου, ότι κι αν είναι αυτό. Αυτή η αίσθηση ότι, όλα κινούνται, λειτουργεί ανακουφιστικά και νομοτελειακά, επαληθεύεται.


«Το τελευταίο reunion» είναι το πιο πρόσφατο μυθιστόρημά σας που κι αυτό διαγράφει επιτυχία. Τρεις γυναίκες με διεψευμένες προσδοκίες, διαφορετικά προβλήματα που λίγο-πολύ αγγίζουν τις περισσότερες από εμάς- συναντιούνται 20 χρόνια μετά την αποφοίτησή τους. Ποια ήταν η αφορμή για τη συγγραφή του συγκεκριμένου βιβλίου και ποια τα μηνύματα που θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες ;

Με ιντριγκάρει πολύ η έννοια της αυτοκριτικής και της κριτικής γενικότερα.

Η στιγμή του απολογισμού, τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας, ο ανταγωνισμός με τους άλλους αλλά και με την ιδεατή εικόνα μας.

Ένα πολύ απλό γεγονός, όπως η συνάντηση συμμαθητών, είναι ικανό να ενεργοποιήσει όλα τα υπαρξιακά των ηρώων. Ερωτήματα του τύπου «Ποιος είμαι» «Γιατί κάνω αυτά που κάνω», «Πώς με βλέπουν οι άλλοι»,  «Είμαι αρκετά αδύνατη, αρκετά πετυχημένη, όμορφη κτλ» «Τι σχέση έχω εγώ με όλους αυτούς» είναι πολύ καλό υλικό για ένα μυθιστόρημα.

Αν προσθέσουμε σε αυτό, το γεγονός πως από τα είκοσι χρόνια που οι ήρωες του βιβλίου είναι χαμένοι, έζησαν τα μισά στην αφθονία και τα άλλα μισά στην κρίση, μπορεί να υποθέσει κανείς πως έχουμε μια ιστορία με πολλά δράματα αλλά και σουρεαλισμό και απρόβλεπτες καταστάσεις.

Κι ενώ το βιβλίο είναι γεμάτο κάθε μορφής δυστυχίας-θάνατο, αρρώστια, αυτοκτονία, οικονομική κατάρρευση, διαζύγιο κτλ- παρ όλα αυτά είναι γραμμένο με αυτοσαρκασμό και εναλλαγή χιούμορ και δράματος, έτσι ώστε στο τέλος η επίγευση να είναι αισιόδοξη. (κυκλοφορεί από το καλοκαίρι από τα Key Books)

 


Το σενάριο ποιας ταινίας -ελληνικής ή ξένης- θα επιθυμούσατε να έχετε γράψει και γιατί ;

Πάρα πολλά. Ζηλεύω όλο τον κόσμο: Γούντι Άλεν, Ταραντίνο, Σορεντίνο, Κάουφμαν, Ρούμπεν Εστλουντ, Ζακο Βαν Ντορνελ, Αλμοδοβαρ, Ινιαριτου, Μπον Τζουν Χο και Χαν Τζιν Γον…

Από τις εμπειρίες που είχατε έως σήμερα, υπάρχει κάτι για το

οποίο έχετε μετανιώσει ;

 Υπάρχουν πολλά πράγματα, που με την τωρινή εμπειρία, νομίζω πως θα τα έκανα αλλιώς αλλά προτιμώ να μη σκέφτομαι έτσι. Εξάλλου κανείς δεν ξέρει, πως θα είχα διαμορφωθεί κι εγώ, αν είχα αποφύγει κάποια λάθη.

Ποιά είναι η μεγαλύτερή σας φοβία;

 Η φθορά κι η απώλεια αγαπημένων ανθρώπων.

Τί απεχθάνετε περισσότερο από όλα στη ζωή σας;

 Την ξερολίαση, την υποκρισία και τον δογματισμό.

«Αδιαφορώ   για   τη   δόξα.   Με   φυλακίζει   μες   στα   πλαίσια   που καθορίζει εκείνη κι όχι εγώ.»έχει πει ο Μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις.

Τι είναι για εσάς η δόξα;

 Δεν το έχω σκεφτεί ποτέ. Υποθέτω η στιγμή που αναγνωρίζεται πως έχεις κάνει κάτι αξιέπαινο κι αξιοζήλευτο.

Ποιο στίχο ποιήματος ή τραγουδιού αγαπάτε περισσότερο και γιατί;

Δε μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο. Έχουμε τόσο σπουδαίους ποιητές και στιχουργούς.

Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;

 Αστοχίας και επιπολαιότητας.

Αν είχατε μόνο μία συμβουλή να δώσετε σε κάποιον νέο συγγραφέα ή σεναριογράφο, ποια θα ήταν αυτή;

Να ψάξει τον εαυτό του και να έχει υπομονή κι επιμονή.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής που έχετε πάρει μέχρι

στιγμής;

Πως τίποτε δεν είναι ανέφικτο, αλλά και τίποτε δεν είναι και δεδομένο.

Ποια τα όνειρά σας για το μέλλον;

Να συνεχίζω να γράφω, να ταξιδεύω, να βρίσκομαι κοντά σε φίλους και να έχω πάντα λόγους να χαμογελάω.