03 Οκτωβρίου 2021

Λουί Αραγκόν | Τα μάτια σου είναι τόσο βαθιά, που μέσα τους χάνω τη μνήμη

Σπουδαία αποφθέγματα του κορυφαίου Γάλλου υπερρεαλιστή και το απόσπασμα από το βιβλίο Μ`ανοιχτά χαρτιά, όπου παρουσιάζει τον αληθινό εαυτό του. Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1897.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
Σπουδαία αποφθέγματα του κορυφαίου Γάλλου υπερρεαλιστή και το απόσπασμα από το βιβλίο Μ`ανοιχτά χαρτιά, όπου παρουσιάζει τον αληθινό εαυτό του. Γεννήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1897.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή

Λουι Αραγκόν

`Ηταν ένας από τους σπουδαιότερους Γάλλους ποιητές, μυθιστοριογράφου και δημοσιογράφους καθώς και για πολλά χρόνια μέλος του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Συμμετείχε στο κίνημα του ντανταϊσμού και στην πορεία αποτέλεσε μαζί με τον Αντρέ Μπρετόν, πρωτεργάτη του υπερρεαλισμού. Ακόμα, υπήρξε εκδότης και τακτικός συνεργάτης των υπερρεαλιστικών περιοδικών Litterature και La Revolution Surrealiste, ενώ το 1957 βραβεύτηκε με το Βραβείο Λένιν.

Στο ξεκίνημά του  ακολούθησε το ρεύμα του υπερρεαλισμού, έχοντας έντονο πνεύμα κριτικής στις αστικές αντιλήψεις.  Το 1931, το ποίημα του "Το κόκκινο μέτωπο", σηματοδότησε τη στροφή του στο ρεαλισμό. Μέσα από τα μυθιστορήματα του αναπαριστά την εργατική τάξη ως την ανερχόμενη δύναμη. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ως το κυριότερο μυθιστόρημά του τον κύκλο  μυθιστορημάτων με τίτλο "Ο πραγματικός κόσμος", το οποίο ολοκληρώνεται το 1951 με το μυθιστόρημα "Οι κομμουνιστές". 

Ακολουθούν κάποια αποφθέγματα του Λουί Αραγκόν καθώς και ένα υπέροχο απόσπασμα από το βιβλίο του  Μ` ανοιχτά χαρτιά, σε μετάφραση του Τίτου Πατρίκιου. Σε αυτό, μιλά για τη δική του αλήθεια, για το ποιος είναι πραγματικά, για το τι έμαθε σε όλη του τη ζωή σε αντίθεση με τους περισσότερους επιφανειακούς ανθρώπους...

Πρέπει να ξέρεις πώς να κυβερνάς. Ανέκαθεν υπήρχαν δυο μέθοδοι: η βία και η πονηριά.

Διαστροφή: η ηδονή που δεν έχεις δοκιμάσει.

Τα μάτια σου είναι τόσο βαθιά, που μέσα τους χάνω τη μνήμη.

Υπάρχει πάντα ένα όνειρο που γερνάει.

Άνοιξε αν μπορείς χωρίς να κλάψεις το παλιό σου σημειωματάριο με διευθύνσεις.

Ξέρουμε ότι προορισμός της μεγαλοφυΐας είναι να προμηθεύει στους ανόητους ιδέες, είκοσι χρόνια μετά.

Η λογοτεχνία είναι μια σοβαρή υπόθεση για μια χώρα. Είναι, πρώτα απ’ όλα, το πρόσωπό της.

Η τέχνη του μυθιστορήματος είναι να ξέρεις να λες ψέματα.

ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΑ ΠΑΝΤΟΤΕ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ. Ολόκληρη τη ζωή μου μάθαινα για να γίνω ο άνθρωπος που είμαι, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχω ξεχάσει τον άνθρωπο που υπήρξα, ή, για να μιλήσω ακριβέστερα, τους ανθρώπους που υπήρξα. Κι αν ανάμεσα στους ανθρώπους εκείνους και σε μένα υπάρχει αντίφαση, αν νομίζω πως αλλάζοντας έχω μάθει, έχω προοδεύσει, όταν γυρίζω και κοιτάζω εκείνους εκεί τους ανθρώπους, δεν ντρέπομαι καθόλου γι` αυτούς, δεν μπορώ να πω εγώ, χωρίς αυτούς. 

Γνωρίζω ανθρώπους που γεννήθηκαν με την αλήθεια στην κούνια τους , που δεν ξεγελάστηκαν ποτέ τους , που δεν τους χρειάστηκε να προχωρήσουν ούτε ένα βήμα σε ολόκληρη την ζωή τους , επειδή από τότε που ήταν ακόμα στις φασκιές είχαν κιόλας φτάσει. Ξέρουν ποιο είναι το καλό , πάντοτε το ήξεραν. Για τους άλλους έχουν την αυστηρότητα και την περιφρόνηση που τους δίνει η θριαμβευτική τους σιγουριά πως έχουν δίκιο. Δεν τους μοιάζω. Εμένα η αλήθεια δεν μου αποκαλύφθηκε στα βαφτίσια μου , δεν την βρήκα ούτε από τον πατέρα μου ούτε από την κοινωνική τάξη της οικογένειάς μου. Ότι έχω μάθει μου κόστισε ακριβά , ότι ξέρω το έχω με δικές μου δαπάνες . Δεν έχω ούτε και μία έστω βεβαιότητα που να μην την σχημάτισα μέσω της αμφιβολίας , του άγχους , του ιδρώτα , της οδυνηρής εμπειρίας. Έτσι νοιώθω σεβασμό γι αυτούς που δεν ξέρουν , γι αυτούς που ψάχνουν , που ψηλαφούν , που σκοντάφτουν. Για εκείνους που η αλήθεια τους είναι εύκολη , αυθόρμητη , αισθάνομαι βέβαια έναν κάποιο θαυμασμό , αλλά ομολογώ , πολύ λίγο ενδιαφέρον».

Όταν λοιπόν πεθάνουν, ας γραφτεί πάνω στον τάφο τους:

Είχε πάντα δίκιο… αυτό τους αξίζει, τίποτα παραπάνω».