Μάνος Κατράκης | …Βαλ’ τα όλα μαζί και τότε θα δεις τι όμορφη που είναι η ζωή…
Υπέροχα λόγια του κορυφαίου ηθοποιού της ελληνικής σκηνής που είχε τη δύναμη να μαγεύει με την ανεπανάληπτη φωνή του. `Εφυγε από τη ζωή στις 2 Σεπτεμβρίου του 1984.-Από τη Μανταλένα Μαρία Διαμαντή
«Η ζωή, αχ η ζωή! Πάρε λίγο φως από τον ήλιο, λίγα λουλούδια, λίγα κελαηδήματα πουλιών, κάτι από το ποταμάκι που τρέχει, κάτι από την αγάπη, βαλ’ τα όλα μαζί και τότε θα δεις τι όμορφη που είναι η ζωή…» … Υπέροχα λόγια που είπε κάποτε ο Μάνος Κατράκης.
Ο κορυφαίος ηθοποιός της ελληνικής σκηνής με την υπέροχη χροιά της φωνής… Μαζί με τους Βεάκη, Ροζάν και Μινωτή αποτέλεσαν τους μεγάλους ερμηνευτές της μέσης τριακονταετιας του 20ου αιώνα στην Ελλάδα. Συνεργάστηκε με σπουδαίους καλλιτέχνες, ανάμεσά τους οι : Μ.Βολανάκης, Μ.Θεοδωράκης, Ελ.Χατζηαργύρη, Αν.Βαλάκου, Μ.Μερκούρη, ενώ συμμετέσχε σε πολλές εκδηλώσεις.
Ποιός μπορεί να ξεχάσει τις εκπληκτικές αναγνώσεις του σε κείμενα νεοελληνικής λογοτεχνίας με την ανεπανάληπτη φωνή του… Το Μάρτη του 1981 διοργανώθηκε στο Παρίσι τιμητική εκδήλωση για εκείνον, από το σκηνοθέτη Γιάννη Ιορδανίδη. Στην εναρκτήρια βραδιά της εκδήλωσης ο Μάνος Κατράκης απευθύνθηκε στους παρευρισκόμενους. Για ακόμα μια φορά, με μίλησε μέσα από την καρδιά του, αγγίζοντας τις ψυχές όσων των άκουσαν… «Και να γνώριζα τη γλώσσα του Ρακίνα και του Μολιέρου πάλι θα σας μίλαγα ελληνικά. Δεν θέλω τίποτα να ψευτίσει τη συγκίνησή μου και την ευγνωμοσύνη μου για την τιμή που μου κάνετε. Γι` αυτό χρησιμοποιώ τις λέξεις της γλώσσας μου που ταυτίζονται με την ψυχή μου. Είναι λέξεις που κρύβουν μέσα τους την καθαρότητα του ελληνικού ουρανού και του ασίγαστου πόντου. Εσείς τιμάτε τα 50 χρόνια της καλλιτεχνικής μου δραστηριότητας. Σας ευχαριστώ. Εγώ όμως θέλω να σας πω ποιος είμαι. Θέλω να με γνωρίσετε σωστά. Θέλω να σας πω πως γεννήθηκα στην Κρήτη. Μεγάλωσα ξυπόλητο παιδί στις αμμουδιές της πατρίδας μου, που έβαζα στ` αυτιά μου τα κοχύλια της θάλασσας να ακούσω τη βουή του ωκεανού. Δεν ήξερα να αποζητώ την ομορφιά, μα η ομορφιά ξεδιπλωνόταν ολόγυρά μου. Δεν ήξερα να αποζητώ τη λεβεντιά. Μα η λεβεντιά με συνέπαιρνε μέσα μου από τις ιστορίες του παππού μου. Αφήστε να παινέψω την πατρίδα μου. Το αξίζει. Εγινα ηθοποιός όπως θα μπορούσα να γίνω και σιδηρουργός. Ηθελα να ξοδιάσω όσες δυνάμεις κρύβαν τα μπράτσα μου και η ψυχή μου»…
